schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Sam Smith kreeg in het Verenigd Koninkrijk veel kritiek op diens vierde album Gloria (2023), een album over (queer) seksualiteit met invloed uit de trap en de disco. ‘Seksualiseerde’ Smith hier niet te veel?
De Britse artiest (34) ontkent het puriteinse Engeland te zijn ontvlucht, maar woont nu wel in New York en maakte daar een vijfde album van een heel ander soort: minder seks, meer liefde. Rustiger. Veelal akoestisch. De titel Hazel Eyes verwijst naar de mooie ogen van Smiths nieuwe verloofde.
De fijnste verrassingen zijn de liedjes waarin Smith het klein houdt: When He’s Gone en de Nina Simone-achtige binnenkomer Everlasting Love, bijvoorbeeld. Smith zingt hier beheerster, Sade-achtiger dan ooit.
Meer van dit, denk je dan: durf er een ingetogen, persoonlijk liedjesalbum van te maken. Als deze sfeer intact blijft, kunnen we een clichématig lied als Hold On best hebben.
Helaas. Smith wil altijd veel en doet dat ook nu weer: Songfestival- en Lion King-neigingen in de titelsong, koperhoempa in Sugar Rush en waarom toch steeds dat loeiende gospelkoor in, in de kern, kleine liedjes als Oh Mother en To Be Free.
Op zichzelf zijn ze niet slecht, maar het trekt het album wel weer uit elkaar – en da’s toch jammer.
Sam Smith
Hazel Eyes
Pop
★★★☆☆
Capitol/Universal
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant