schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
In zekere zin is de Amerikaanse gitaarband The Afghan Whigs (uit Cincinnati, sedert 1986) een geval als het Britse Suede, hoe verschillend ze ook klinken. Geweldige albums gemaakt (1992-1998), gestopt (2001), herenigd (2012) en eigenlijk altijd indruk blijven maken met goed nieuw werk: anders dan dat uit de piekjaren, minder op de voorgrond, maar altijd bevlogen, trouw aan de eigen beginselen.
Soft Control is het tiende album. Na twee songs weet je al dat het raak is. Knerpende gitaarriffs, goede melodieën, zang uit de tenen van de zilvergrijze ‘capo’ Greg Dulli (61) en altijd die broeierige onderstroom van soul en gospel die The Afghan Whigs in de grungejaren zo anders maakte.
Binnen het Whigs-idioom zijn The Deepest Part of the Darkest Shadow en het geweldige Duvateen ballads: smeulende vuren die gaandeweg weer vlam vatten.
In de tweede helft verandert het album van karakter, meanderen de composities vrijer, experimenteler, vaak gestut met piano en strijkers. Anders dan de band ooit klonk, toch typisch The Afghan Whigs.
‘Mercifully I’m becoming what I feel’, zingt Dulli in Duvateen – en ongeveer daarom doet zijn band er nog steeds toe.
The Afghan Whigs
Soft Control
Pop
★★★★☆
Royal Cream/BMG
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant