is pop- en gamejournalist van de Volkskrant, met speciale aandacht voor de opkomst van artificiële intelligentie in de kunst.
Chelsea Wolfe heeft een benijdenswaardige positie in de heavy muziek. Haar verduisterde, folkachtige liedjes vol occulte verwijzingen doen het goed in de donkerste muziekkringen, en Wolfe is daar verheven tot een nieuw gothic-icoon. En toch hoeft zij zich niet in een keurslijf te wringen: op haar nieuwe album The Dark laat zij nauwelijks nog een zware rockriff toe tot haar liedjes.
The Dark is lichter dan de voorgangers, maar niet minder indrukwekkend. In Cold laat zij haar zuivere stem met een verfijnd vibrato zingen naast akoestische gitaar en piano, in het decor van de americana. Een prachtnummer, en een van haar toegankelijkste liedjes. De elektronische beats in het nummer Humours zijn stijlvol en kleuren mooi en somber onder de hese falsetstem van Wolfe.
Maar het topnummer is toch Swallower, waarin de zangeres haar liefde voor de goede oude symfonische metal lijkt te betuigen: de trage, gonzende gitaarslagen in het refrein doen bijna denken aan het werk van Within Temptation. Wat zingt Wolfe hier, in haar hoogste zangstand, het kippenvel op onze armen.
Chelsea Wolfe
The Dark
Heavy
★★★★☆
Loma Vista/Concord/V2
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant