Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Azuurblauw water glinstert in de zon. In de verte groene heuvels, dichterbij een rotsachtige kust. Een knappe man zit geknield op een lange surfplank en peddelt. Hij is niet alleen. Er zitten ook drie kleine kinderen op de plank – en twee honden. Het is een lieflijk tafereel, dat gezinnetje, deinend op een kraakheldere mediterrane zee.
Het lijkt wel een Instagram-video. Het ís ook een Instagram-video. Tijdens de beelden verschijnt er tekst in beeld. ‘Focus on your little family. Nothing else matters. In a world full of noise, distractions and obligations, it’s easy to lose sight of what’s truly important. But amidst all the chaos, your little family is your safe haven.’ Focus op je gezin. Verder doet niets ertoe. In een wereld vol lawaai, afleiding en verplichtingen is het makkelijk om dat wat echt belangrijk is uit het oog te verliezen. Maar te midden van alle chaos is je gezin je veilige haven.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als mijn algoritme even niet gevuld is met video’s over rugpijn, erectieproblemen en bijziendheid, kom ik met regelmaat dit soort boodschappen tegen. Enorm dankbare mensen die het licht hebben gezien en dat licht met de wereld willen delen.
Grappig is dat het evangelie van dankbaarheid vrijwel altijd wordt verspreid door mensen bij wie het voor de wind gaat, bij wie het geld tegen de hardhouten plinten klotst en die vaak ook nog eens extra blessed zijn met een aangetrouwd buitenhuisje hier of een volledig gesponsorde ('gekregen') vakantie daar.
Het zijn mooie, lieve woorden, maar het zou verfrissend en geloofwaardiger zijn als ze ook eens uitgesproken worden door mensen van wie het niet lijkt alsof ze net van de set van The Talented Mr. Ripley komen. Ik wacht nog steeds op de dankbare alleenstaande vader met drie kinderen, die een fulltime geestdodende baan heeft om alleen de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Of de moeder die door de regen uit haar werk racet, halsoverkop boodschappen doet en een maaltijd op tafel zet die haar puberende dochter vervolgens weigert op te eten – maar zich wel echt heel erg gezegend voelt.
Bovendien is het ook niet een beetje aanmatigend, dwingend en kortzichtig om te doen alsof je little family het enige in het leven is wat ertoe doet en de rest allemaal chaos en ruis is? Na vijf weken 24/7 met mijn ‘little family’ kan ik in ieder geval zeggen dat ik minstens evenveel levenslust haal uit vrienden, schrijven, sporten, buiten rennen, alleen zijn, voetbal kijken, aangeschoten raken met collega’s en überhaupt contact hebben met mensen die niet uit mijn little family komen.
Maar dat zal wel weer allemaal aan mij liggen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant