Wat is dat toch met die Lima-tent op Lowlands? Vaak onbekende bands uit minder voor de hand liggende poplanden blazen hier steevast de boel op en laten een tent extatisch dansen of intens meeleven. Een kleine greep uit het aanbod van dit jaar.
is pop- en gamejournalist van de Volkskrant, met speciale aandacht voor de opkomst van artificiële intelligentie in de kunst.
Het lijkt ieder jaar hetzelfde liedje in die kleine, een beetje verstopte Lowlandstent Lima, vlak bij de knutselmarkt en de sauna aan het water. Vooraf vink je de namen die in de Lima staan opgesteld misschien niet eens aan in de programma-app: veel bands zeggen je vaak ook niets. Wie zijn Sisso & Maiko uit Tanzania?
Maar dan is Lowlands los en loop je langs die Lima, en dan blijkt daar steevast een ontploffend feest aan de gang. En zie je een uitpuilende tent extatisch dansen bij zenuwslopende maar zeer euforische dancepunk van, inderdaad, Sisso & Maiko uit Tanzania.
De Lima is een van de mooiste instituten op Lowlands, een podiumplek met een heel eigen karakter, en toch weet de tent een beetje buiten de radar te blijven. De Lima is als een geheimtip, waar de liefhebbers worden bediend en het gevoel mogen hebben dat ze nét iets beter zijn geïnformeerd dan het gedeelte van het Lowlandspubliek dat staat te hossen in de Alpha.
De Lowlandsprogrammeurs zijn hier twee decennia geleden begonnen met een soort wereldwijde muziekmissie. In tijden dat het uitermate slecht ging met iets wat we voorheen ‘wereldmuziek’ noemden, en gespecialiseerde ‘wereldmuziekpodia’ als bijvoorbeeld Rasa in Utrecht zelfs de deuren moesten sluiten, stak Lowlands steeds verder de nek uit.
Het festival nodigde rockende Malinese bands als Songhoy Blues uit om in Biddinghuizen een feest te komen bouwen. Of een gospelkoor uit Zuid-Afrika. En de vaak niet-westerse, en dus minder voor de hand liggende muziek, deed het per jaar beter, zeker toen de ‘global’, zoals we het nu vaak noemen, echt een vaste plek kreeg in de Lima. En daar dus ook een steeds trouwer publiek naartoe wist te trekken, dat nog altijd niet afkwam op de namen maar wel wist dat het er soms fijn uit de hand kon lopen.
Mooiste voorbeeld: een ontketende show van het grote gezelschap Togo All Stars, uiteraard uit Togo, die de moeilijkste, meest opzwepende ritmes uit hun thuisland door de Lima pompten en de hele tent én alle bandleden aan het dansen kregen.
De band bouwde met dit optreden ook een eigen fanbase op: de Togo All Stars speelden na Lowlands volop in het Nederlandse clubcircuit, en brachten hun steengoede album Fa ook uit op het Nederlandse label Excelsior – luister er vooral nog even naar.
‘Het vreemde en tegendraadse wordt hier op handen gedragen door een welwillend publiek’, schreef de Volkskrant bij eerdere edities over de Lima. En: ‘Deze wel extreem meelevende tent kookt nu al als een sissende snelkookpan.’ Ook de line-up van 2026 belooft in ieder geval veel muzikale ongeregeldheid.
Hoor je de toeters, fluiten, draailieren, trommels en houten kleppers van het orkest Compagnia La Giostra, dan denk je dat je een middeleeuwse markt op bent gewandeld, waar kinderen met een tol spelen en zwerfhonden proberen in het varkentje aan het spit te bijten.
Het gezelschap uit Sicilië eert de volks- en streekmuziek van honderden jaren geleden, en bewijst in bijvoorbeeld het nummer Gregis Pastor dat zelfs geiten kunnen dansen op een opgewekte fluit. Schrik niet van de puntmutsen van de bandleden. Dat is ook traditie.
Zondag, 21.45 uur.
De cumbia is wereldwijd in opkomst en doet het goed in vele mengvormen: denk bijvoorbeeld aan de intrigerende muziek van de Colombiaanse Lido Pimienta. De Boliviaanse dj en producer Susobrino haalt de cumbia en vele aanverwante dansstijlen naar de draaitafels. Maar hij behandelt zijn tracks als bandgenoten: Susobrino neemt instrumenten mee naar zijn decks en heeft fluiten, gitaren en accordeons klaarliggen om mee te spelen en zijn dj-set tegelijk meer kleur te geven.
Susobrino kan de drumritmes flink opvoeren en zijn tracks samenvoegen tot een soort hyperpop. Maar hij zoekt soms ook de verstilling, liet hij al eens horen op festival Eurosonic Noorderslag, bij tokkelend gitaarwerk of de meer spirituele muziek uit zijn geboorteland. Het kan, kortom, alle kanten opgaan, maar in de Lima waarschijnlijk vooral de goede.
Vrijdag, 14.15 uur.
De modus operandi van de Congolese band Fulu Miziki lijkt op die van Staff Benda Bilili, uit hetzelfde land. De bandleden bouwen instrumenten van spullen die ze tegenkomen op straat; voor sommige mensen afval, voor anderen ‘een mogelijkheid’. En niet alleen de drums en percussie-instrumenten worden opgetrokken uit bijzondere bouwmaterialen: ook de kostuums en de maskers van de band zijn een soort mozaïek van gevonden voorwerpen.
Dat ziet er spectaculair uit, een beetje als een club superhelden die je leven komt redden met muziek. En wát voor muziek. De groovende, tegendraadse ritmes schoppen je de dansvloer op, en dat doet de bezwerende samenzang ook. Lekker druk, maar intussen ook gewoon bloedmooi: check het hypnotiserende trance-dancenummer OK Seke Bien.
Vrijdag, 22.30 uur.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant