Regisseur Sang-il Lee brengt met Kohuho een betoverende ode aan schoonheid, doorzettingsvermogen en overdaad. Bijzonder meeslepend zijn de delen van klassieke kabukitheaterstukken die hij laat langskomen.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Is een concurrentiestrijd noodzakelijk om tot grote hoogten te komen? Heb je om het ver te kunnen schoppen iemand nodig om je tegen af te zetten?
In het Japanse Kokuho krijgt het overambitieuze acteertalent Kikuo die persoon in de schoot geworpen. De gevierde kabukiacteur die zich als mentor over hem ontfermt heeft een zoon, Shunsuke. Hij is even oud, droomt er ook van om een grote naam te worden in het theater en ze zullen samen worden opgeleid. Shunsukes eerste aftastende blik bij hun ontmoeting – even nieuwsgierig als wantrouwend – maakt meteen duidelijk dat ze elkaar als yin en yang in evenwicht zullen houden. Vrienden en vijanden tegelijk.
Het bijna drie uur durende Kokuho, de best bezochte liveactionfilm in Japan ooit, is een prachtig vormgegeven epos dat vijftig jaar bestrijkt: het volgt Kikuo, de zoon van een maffiabaas, op zijn carrièrepad in die theaterwereld. Kan hij zijn ambities wel waarmaken in deze competitieve omgeving, waar talent traditioneel gezien minder waarde heeft dan afkomst?
Daarnaast is Kokuho ook een liefdesverklaring aan kabuki, een traditionele Japanse (dans)theatervorm waarin mannelijke acteurs de vrouwenrollen vertolken. Regisseur Sang-il Lee laat delen van klassieke stukken langskomen. Die zijn zo meeslepend geregisseerd dat de intense emoties en de kleurrijke vormgeving alle ruimte krijgen. Ook toont hij de ongelofelijke controle die de acteurs moeten hebben over hun lichaam. Het is een ode aan schoonheid, doorzettingsvermogen en overdaad die betovert.
Dat het scenario die twee jongens spiegelt, maakt de thematiek bovendien prettig complex. In hun relatie kun je een groter verhaal lezen over Japans voortdurende worsteling tussen traditie en vernieuwing, waarbij open blijft wat beter is. En de vraag dringt zich op hoe puur hun ambitie en liefde voor het theater eigenlijk is. Grijpt Kikuo zich er ook niet aan vast omdat hij niets anders heeft? Volgt Shunsuke simpelweg het pad dat voor hem is uitgestippeld?
De acteurs spelen deze dubbelheid fraai; Ryō Yoshizawa geeft Kikuo bovendien precies het kille randje dat zijn personage nodig heeft. Het is een man met een engelachtig gezicht die zijn dochter lachend vertelt dat hij een pact met de duivel heeft gesloten omdat niets voor hem belangrijker is dan de beste acteur aller tijden te worden.
De consequentie is wel dat de film aan stoom verliest in de periode dat de twee mannen geen contact hebben, en de visuele weldaad van het theater ook even afwezig is. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt als die twee zaken weer samenkomen, tijdens een onvergetelijke emotionele climax op het podium die meteen onderstreept hoe krachtig melodrama kan zijn.
Drama
★★★★☆
Regie Sang-il Lee
Met Ryō Yoshizawa, Ryûsei Yokohama
174 min., in 31 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant