Opgedeeld in zachtmoedige segmenten, waarin we aanhaken bij steeds weer een ander personage uit de (moderne) arbeidersklasse, zien we ‘proletariërs’ in Sangerhausen dromen van een ander bestaan, als ze daar niet te moe voor zijn.
is filmredacteur van de Volkskrant.
Nachtspiegels legen en kleden uitkloppen, elke dag weer. Het bestaan van Lotte (Paula Schindler), een dienstmeid in het laat 18de-eeuwse Sangerhausen, verschilt ook weer niet zoveel van dat van serveerster en meubelwinkelbediende Ursula (Clara Schwinning), een goede tweehonderd jaar later. Ze sloven zich af, worden niet voor vol aangezien. In precies hetzelfde en ooit Pruisische historische stadje, waar het uitzicht tegenwoordig wordt bepaald door een monumentale berg mijnafval uit de Oost-Duitse jaren.
In zijn luchtig-absurdistische komedie Sehnsucht in Sangerhausen rijgt filmmaker Julian Radlmaier (Bloodsuckers – A Marxist Vampire Comedy, 2021) het verleden en heden bijeen middels een toevallig gevonden blauw geaderd steentje, dat door de tijd reist. Opgedeeld in segmenten, waarin we aanhaken bij steeds weer een ander personage uit de (moderne) arbeidersklasse. De ‘proletariërs’, die dromen van een ander bestaan, als ze daar niet te moe voor zijn. Zoveel jaar nadat de in de komedie meermaals aangehaalde en nabij Sangerhausen geboren Duitse dichter Novalis het filosofisch-poëtische begrip ‘sehnsucht’ muntte, dat diepe verlangen naar iets onbereikbaars.
Daar is de Iraanse vluchteling Neda (Maral Keshavarz), ooit veelbelovend filmstudent in haar geboorteland, die nu in haar schamele inkomen voorziet als reisinfluencer, met als niche ‘goedkope uitjes’. Of de curieuze Zuid-Koreaanse reisgids Sung-Nam (Kyung-Taek Lie), die de historische bezienswaardigheden juist lijkt te mijden. Veel clientèle is er niet voor ze, in het door Radlmaier doelbewust kaal en halfverlaten in beeld gebrachte stadje.
Het in vignetten gevatte Sehnsucht in Sangerhausen knipoogt naar het werk van de Franse absurdist Jacques Tati, ook middels de nét uit het lood getilde droogkomische dialoog. Om in een ander segment weer over te gaan op het speelse neorealisme van de Iraanse humanist Abbas Kiarostami (in de film Neda’s oud-docent); nog zo’n grootheid uit de cinema.
De toon is zachtmoedig en bitterzoet. Al bijt Radlmaier wel in de kantlijn van zijn film, waarin hedendaagse xenofobische gevoelens opspelen. De ‘nieuwkomers’ worden gewantrouwd door de meer oorspronkelijke bewoners, terwijl een rechts-radicale politicus op de radio waarschuwt voor de hordes door de staat ‘gepamperde’ asielzoekers.
De samenhang tussen de verschillende delen in Sehnsucht in Sangerhausen blijft wat los, of luchtig. Al brengt de finale, een wonderlijke scène in een plaatselijke grot, veel bijeen. Twee eeuwen vol moderniteit en vooruitgang, voor de onderklasse van het Duitse stadje. Maar eigenlijk veranderde er weinig tot niks.
Komedie
Regie Julian Radlmaier
Met Clara Schwinning, Maral Keshavarz, Henriette Confurius, Kyung-Taek Lie
90 min, in 20 zalen en op Picl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant