Wat doe je als de wereld vergaat? Voor S10 en Oscar and the Wolf begint het antwoord bij de vraag bij wie je dan wilt zijn. Niet gek dat de twee eigenzinnige popartiesten elkaar ook opvallend gemakkelijk in hun muziek konden vinden.
‘Ik heb alleen een pot chocopasta. M’n voorraad wijn en water heb ik allang opgedronken’, lacht Stien den Hollander (25). De zangeres, die als S10 uitgroeide tot een van de eigenzinnigste stemmen van de Nederlandse pop, is duidelijk niet voorbereid op een apocalyps.
Max Colombie (35), die met Oscar and the Wolf al jaren een van de succesvolste popacts van België is, heeft zijn zaken beter op orde. Of eigenlijk: zijn partner. ‘Die heeft alles uitgestippeld. Alles is geregeld.’ Den Hollander veert op. ‘O, dan kom ik bij jou als het zover is!’ Om er meteen achteraan te roepen: ‘Maar dat red ik niet in mijn elektrische auto.’ Ze schieten allebei in de lach.
Dat Den Hollander en Colombie zo uitvoerig over het einde van de wereld praten, is niet voor niets. Afgelopen juni brachten ze voor het eerst samen een nummer uit: Safe and Sound. Hij zingt in het Engels, zij in het Nederlands, precies zoals ze dat afzonderlijk ook doen. De beginregels zijn weinig geruststellend: ‘What if the world spins the other way around? And the ocean swallows everybody down?’ (Wat als de wereld ineens de andere kant opdraait, en de oceaan iedereen opslokt?)
Geen bijzonder gezellig vooruitzicht, wel typerend voor de soms donkere binnenwereld waarin beide artiesten zich muzikaal graag begeven – en waarin ze elkaar opvallend gemakkelijk hebben gevonden. ‘Ik had het hier toevallig net over met Max’, vertelt Den Hollander vanuit een comfortabele stoel in een Amsterdams hotel. ‘Hij zei dat hij best vaak nadenkt over met wie hij zou willen zijn als er zoiets gebeurt als in ons liedje. Daar denk ik ook vaak over na. Vooral nu je in Nederland al die berichtgeving hebt over noodpakketten.’
Die berichten zetten haar aan het denken over op wie ze in zo’n situatie eigenlijk kon terugvallen. Op dat moment voelde ze zich nog ‘best wel alleen op de wereld’. Dus legde ze alvast een noodscenario voor aan Froukje (Bouma, haar manager) en haar vriend. ‘Ik zei echt: laten we een tijd afspreken. Als ik binnen dat uur niet bij jullie ben, mogen jullie zelf een plan trekken, maar jullie moeten echt even op mij wachten.’
Een verstandige voorzorgsmaatregel ook, met slechts die pot chocopasta als noodvoorraad. De grap maakt het rampscenario lichter, maar onder de lach schuilt een oprechte vraag: bij wie ga je schuilen wanneer alles wat vertrouwd is plotseling wegvalt?
Colombie hoeft niet lang na te denken. ‘Bij mijn partner, met mijn katten en mijn moeder.’ Den Hollander: ‘Mijn kat en ook mijn partner. Ik wilde het net nog niet zeggen, maar ik heb dus inmiddels zelf ook een nieuwe partner. Hij kan heel goed nadenken en heeft ook gewoon planten met eetbare groenten eraan en zo! En hij is heel spaarzaam met voedsel, terwijl ik ook niet zoveel eet en drink. Dus daar kan ik wel op inleveren, haha.’
Bij elkaar zouden Colombie en Den Hollander voorlopig dus niet schuilen. Daarvoor is hun band nog te pril. ‘Als ze haar partner heeft en Froukje op de tweede plek, dan ga ik mezelf daar zéker niet voor zetten’, lacht Colombie.
In Safe and Sound doen ze dat juist wel: daar worden ze voor even elkaars toevluchtsoord. Colombie omschrijft het nummer als een gesprek tussen twee geliefden die samen in bed liggen en hardop fantaseren over alles wat er mis zou kunnen gaan. De buitenwereld is groot en dreigend, maar de vraag eronder is een stuk eenvoudiger: blijf jij bij me? Juist daardoor laat het apocalyptische decor uiteindelijk iets heel menselijks zien – de angst om iemand kwijt te raken aan wie je je hebt vastgehecht.
Tussen de makers zelf ging het hechten opvallend makkelijk. Ze hadden elkaar in 2021 al eens kort backstage ontmoet, maar kenden elkaar nauwelijks. Den Hollander had sindsdien wel aan een samenwerking gedacht, maar zag niet direct hoe haar Nederlands en zijn Engels vanzelfsprekend naast elkaar konden bestaan.
Hem zomaar benaderen zou ze bovendien niet snel doen. Uiteindelijk was het Colombie die jaren later de deur opende. Nadat Den Hollanders tweelingbroer Emiel in juni 2025 was overleden, stuurde hij haar een bericht: ze was altijd welkom bij hem in België, om de bossen in te gaan en even te schuilen. Dat deed ze.
Muziek maken stond die avond niet op de eerste plaats. ‘We hebben eerst de hele avond geen muziek gemaakt’, vertelt Colombie. ‘Gewoon gebabbeld en gegeten tot vijf uur ’s ochtends. Ik heb vooral geluisterd naar die waterval hier.’ Hij wijst naar Den Hollander, die meteen begint te lachen. ‘De dag erna zijn we de studio ingedoken en was het nummer in een halve dag af. Wat voor mij belangrijk was, is dat Stien het gevoel had dat ze alles kon zeggen en proberen wat ze wilde. Daarna zijn we weer aan tafel verder gaan praten.’
Niet alleen de wereld buiten hen kan instorten. In Safe and Sound klinkt de regel ‘If you let go, then I let go of me’ en dreigt iemand zichzelf te verliezen in een ander. Het klinkt bijna als een waarschuwing – laat mij niet los, want dan verlies ik ook mezelf. Colombie hoort het nu ook, maar zo is het niet bedoeld, bevestigen ze allebei.
Den Hollander herkent het gevoel wel: zo ver in iemand anders opgaan dat ook je eigen contouren beginnen te vervagen. ‘Ik denk dat best veel mensen in een relatie hebben gezeten waarin ze zichzelf te veel zijn kwijtgeraakt. De gedachte lijkt dan te overheersen: ik kan niet zonder jou. Dat kan natuurlijk wel, maar zo vóélt het niet.’
En dan, bijna achteloos: ‘Iedereen die een keer liefdesverdriet heeft gehad, weet dat het na vijf maanden wel weer voorbij is.’
Colombie kijkt haar verbaasd aan. ‘Wat?! Bij mij heeft dat vier jaar echt zwaar pijn gedaan. Ik was 17. We hebben nooit iets officieels gehad, maar het ging vooral om die afwezigheid. We waren beste vrienden en deden dingen die beste vrienden normaal niet met elkaar doen, alleen werd er nooit over gesproken.’
‘Wat zielig’, zegt Den Hollander.
Colombie droeg die onbeantwoorde vraag jarenlang met zich mee. ‘Vijf jaar geleden, dus twaalf jaar later, heb ik contact met hem opgenomen. We zijn gaan wandelen en toen heb ik hem eindelijk gevraagd: wat was dat eigenlijk tussen ons? En hij zei: ‘Ik voelde precies hetzelfde’.’
Den Hollander wil meteen weten hoe het verderging. ‘En toen is dat niet opnieuw opgebloeid?’
‘Nee. Het is raar, maar die herinnering voelt intenser dan wanneer die persoon echt voor je neus staat’, legt Colombie uit. Het was een jonge liefde die nooit helemaal een relatie werd, waarin verlangen en intimiteit jarenlang onuitgesproken bleven en die daardoor in zijn herinnering bijna groter werd dan de persoon zelf.
Hij hoeft niet lang naar een vergelijking te zoeken en haalt de film Call Me by Your Name van Luca Guadagnino met onder anderen Timothée Chalamet in de hoofdrol aan. ‘I lived it. Elke seconde.’
Den Hollander kent die hardnekkigheid van een liefde die nooit helemaal werkelijkheid is geworden. ‘Ik heb ook heel erg liefdesverdriet gehad om een onbeantwoorde liefde. Het speelde zich volledig in mijn hoofd af. Ik was daar jarenlang verliefd en obsessief mee bezig. Zo raar. Ik heb het hem nooit verteld, dat durfde ik niet.’
Ze wijst naar haar voorhoofd. ‘Ik denk dat hier inmiddels wel iets in mijn frontale kwab is ontwikkeld. Het was ook een beetje een puberale, kinderlijke obsessie. Ik was heel erg verliefd op mensen die dat niet op mij waren. En als zij dan verliefd op mij waren, was ik dat niet op hen.’
‘Aaaah, ja’, roept Colombie. ‘Dat had ik constant.’
‘Nu is het in evenwicht’, zegt Den Hollander, lachend.
Colombie knikt. ‘Dat is echt bizar, hoe zeldzaam dat is.’
Zoals dat vaker gaat, wordt het liefdesverdriet ook bij Colombie brandstof. Op Lose My Baby, van zijn laatste album Taste uit 2024, zingt hij zonder omwegen: ‘If I would lose my baby, I would fucking die.’ Put hij voor zijn muziek altijd uit diezelfde bron?
‘Constant. Dat is echt noodzakelijk’, zegt hij. Ook die jongen op wie hij als 17-jarige verliefd was en die hij jaren later tijdens die wandeling eindelijk zijn onbeantwoorde vraag stelde, bleef nog lang in zijn muziek rondspoken. ‘Ik heb mijn eerste album Entity geschreven omdat het voor mij een manier was om hem te laten weten: het gaat over jou. Ik wilde dat hij verliefd op mij zou worden doordat ik dat album maakte. Dat was mijn strijdwapen.’ Hij begint te lachen. ‘In plaats daarvan maakte het me beroemd.’
Dat Entity voor hem bedoeld was, vertelde Colombie die jongen overigens nooit. ‘Achteraf deed dat er ook niet meer toe.’ Wat wél bleef, is het verlangen zelf. Daar grijpt hij steeds opnieuw naar terug wanneer hij schrijft. ‘Verlangen, schoonheid, obsessie, projectie, aantrekking. Dat zijn mijn thema’s. Het is altijd donker bij mij.’
Voor Colombie ligt schoonheid opvallend dicht bij verdriet. Hoe perfecter hij iets vindt, hoe sterker ook het verlangen om die perfectie zelf te bezitten – en hoe destructiever dat verlangen wordt. ‘Als iets perfect is, ga ik daarvan kapot.’
Een lied van Lana Del Rey dat hij té mooi vindt, stelt hij daarom als wekker in, net zo lang tot de glans ervan slijt. ‘Dan wil ik het verwoesten.’ Hij lacht, maar de gedachte eronder is serieuzer. ‘Het idee van perfectie: ik verlang er zó hard naar om dat bij mij te hebben. Maar het is ook destructief. Het is een tornado, elke keer.’
Hun volgende stap ligt niet in de studio, maar voor een publiek. Colombie kijkt ernaar uit om samen te blijven zingen en het nummer ‘als een geschenk’ door te geven. Den Hollander heeft intussen nog een iets praktischer wens: dat de commerciële radio hen niet langer collectief negeert. ‘We willen ons best een beetje hoereren. Dit is mijn oproep.’
Deze week staat S10 op Lowlands. Volgens Colombie wordt zij daar ‘de koningin’. Zelf blijft hij liever prins, eventueel met een bijbaan als nar. ‘Ik hoef die kroon niet. De prins kan buiten het paleis feesten, die is vrij. Ik ben liever onderdeel van de buitenbeentjes.’
Den Hollander denkt groter. ‘Ik ben prinses, maar ik wil graag koningin zijn.’
‘Jij wordt de hot queen van 2027’, zegt Colombie.
‘2030’, corrigeert Den Hollander droog.
Colombie lacht. ‘Zij krijgt uiteindelijk toch alles voor elkaar.’
S10 op Lowlands, 22/8, 16-17 u, in de Alpha.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant