De door tegenslagen geharde hockeyer Koen Bijen heeft al meer dan honderd interlands achter zijn naam staan. Op het WK neemt de onvermoeibare spits het dinsdag met Nederland op tegen Argentinië. Hij zal daarbij niet schromen ‘Argentijnse trekjes’ te vertonen.
schrijft voor de Volkskrant vooral over hockey, zwemmen en golf.
De tranen stonden Koen Bijen zondag in de ogen toen hij na het eerste WK-duel van Oranje in Amstelveen de blik van zijn familie trof tijdens de ereronde. De uitblinker tegen Nieuw-Zeeland (5-1-winst) moest een lange weg vol obstakels afleggen om te slagen als topsporter. Vaker dan hem lief was werd hij te klein en te licht bevonden.
Maar de streberige spits liet zich er niet door uit het veld slaan. ‘Ik ging nog harder werken, om iedereen het tegendeel te bewijzen.’
Al bij de eerste klanken van het Wilhelmus kreeg Bijen het zondagmiddag te kwaad in het volgepakte Wagener Stadion, en na de WK-opening tegen Nieuw-Zeeland liet hij zijn emoties de vrije loop. Trots en blijdschap vochten om voorrang bij de 28-jarige hockeyer, die een goal en twee assists voor zijn rekening had genomen.
‘Het is gewoon een droom om een WK te mogen spelen in eigen land, met zo veel familie en vrienden op de tribune.’
Bijen is met zijn tomeloze energie en arbeidsethos een belangrijke aanjager in de selectie van bondscoach Jeroen Delmee. Hij heeft er zijn handelsmerk van gemaakt om ook zonder bal van grote waarde te zijn voor het Nederlands team.
Met het onderscheppen van ballen (niet zelden met een snoekduik), het druk zetten op de tegenstander en gas geven in de counter vervult Bijen een rol die hem op het lijf geschreven is. Daarnaast heeft hij zich in de cirkel ontpopt tot een koele afmaker en is hij belangrijk met assists.
In de Nederlandse hockeyselectie is Bijen sinds de entree van bondscoach Delmee in het najaar van 2021 de speler met de meeste interlands achter zijn naam. De aanvaller staat op dit moment op 105 interlands en 44 doelpunten. Sinds zijn debuut in november 2021 speelde Bijen op alle grote toernooien, met olympisch goud in Parijs twee jaar geleden als absoluut hoogtepunt.
Het zijn bijzondere cijfers voor de 1,73 meter lange tophockeyer, die lange tijd het stempel ‘te licht’ met zich mee moest dragen. Bijens sportleven begon begin deze eeuw op het voetbalveld, waar hij op jonge leeftijd werd gescout door Excelsior Rotterdam. Hij speelde er drie jaar in de jeugdopleiding, totdat hij op zijn 12de tot zijn verdriet werd weggestuurd omdat hij klein was en fysiek tekort zou komen.
Het weerwoord van Bijen dat Messi en Xavi ook geen lange voetballers zijn, vond geen gehoor.
‘Ik was daar zo van ontdaan dat ik besloot te gaan hockeyen. Mijn moeder deed vrijwilligerswerk bij HDM en samen met mijn tweelingbroer Tom voetbalden we daar vaak op de velden.’ Bij de Haagse hockeyclub doorliep Bijen alle hoogste jeugdteams en haalde hij ook het eerste, maar na de promotie naar de hoofdklasse was er geen plek meer voor de kleine, snelle spits.
Opnieuw werd Bijen afgewezen op zijn fysiek, waarna hij overstapte naar concurrent Klein Zwitserland. ‘Ik had zo veel bewijsdrang om iedereen te laten zien dat ik het niveau wél aankon. Ik dacht bij mezelf: ik doe het op mijn manier, ik ga één stap terug en dan twee vooruit.’
Onder de vleugels van de Argentijnse coach Carlos Castaño van Klein Zwitserland bloeide Bijen op. ‘Carlos is een man met zo veel passie, en hij gaf mij veel vertrouwen. Ik mocht fouten maken, als ik maar hard bleef werken. Dat deed ik sowieso wel.’
De jonge hockeyer uit Voorburg, die destijds nog studeerde, kon op woensdagochtend bij Castaño terecht voor individuele trainingssessies om te werken aan zijn hockeytechnische skills. Daarnaast ging hij serieus aan de slag met krachttraining. ‘Voorheen haatte ik dat, maar ik merkte al snel dat ik daar echt sterker en sneller door werd en in het veld ook makkelijker fysieke duels ging winnen.’
Bijen maakte indruk bij Klein Zwitserland en stapte in de zomer van 2020 over naar HC Den Bosch. Ruim een jaar later debuteerde hij in het Nederlands team. ‘Al dat extra werk heeft me gemaakt tot de hockeyer die ik nu ben.’
De inmiddels 105-voudig international kreeg van zijn Argentijnse coach Castaño ook Argentijnse trekjes mee, zoals manieren om zijn opponent in het veld via psychologische oorlogsvoering te ontregelen.
‘Ik vind het heel mooi om in het hoofd van mijn tegenstander te kruipen. Als hij een fout maakt en de bal gaat bijvoorbeeld over de zijlijn, dan ga ik keihard juichen. Dat is natuurlijk heel irritant. Wanneer m’n tegenstander zich daaraan gaat ergeren, is hij met mij bezig en niet met andere dingen. Dat vind ik een heerlijk spelletje.’
Die Argentijnse mentaliteit kan hem dinsdagavond in het duel met Argentinië nog goed van pas komen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant