Bij het optreden van Ron Sexsmith in de Amsterdamse Tolhuistuin vraag je je toch weer af: waarom staat deze man niet in een grotere zaal? Zelf doet hij niet genoeg om het ‘fanclubgevoel’ te doorbreken.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Ron Sexsmith (62) maakte de afgelopen dertig jaar achttien albums boordevol perfect in elkaar gestoken liedjes voor een trouw publiek. Dat is helaas niet zo groot. Volle zalen heeft de Canadese singer-songwriter, alle lof van collega-artiesten ten spijt, ook hier nooit getrokken.
Zijn nasale, wat afgeknepen, maar tedere stem spreekt blijkbaar niet iedereen aan, ook al zijn er tussen zijn honderden liedjes eigenlijk geen mindere te ontdekken.
Ook zondagavond in de Amsterdamse Tolhuistuin kwam de vraag weer op waarom Sexsmith inmiddels geen grote theaters kan vullen. Zelf moet hij er ook wanhopig van worden. Zijn vorig jaar verschenen album Hangover Terrace heeft met nummers als Rose Town en Cigarette and Cocktail wonderschone, goed doortimmerde songs, die in de Tolhuistuin al net zo vertrouwd klonken als Strawberry Blonde of Gold in Them Hills.
Maar Sexsmith blijft trouw aan wat hij heeft aan publiek en heeft dit keer een drummer en een bassist meegenomen. Zelf speelde hij piano en akoestische gitaar. Mooi, maar iets meer dynamiek had het optreden goed gedaan.
En wat zonde, zo’n pauze als je er net een beetje inkomt. Sexsmith wilde blijkbaar geen zieltjes meer winnen en na de thee vooral wat terugdoen voor zijn fans, door verzoekjes in te willigen. Sympathiek, zo’n soloversie van Nothing Feels the Same Anymore, maar je kreeg steeds meer het gevoel dat Sexsmith vooral voor zijn fanclub aan het spelen was. En misschien is dat ook wel hoe hij het zelf ziet. Jammer, maar meer lijkt er zo ook niet in te zitten.
Pop
★★★☆☆
16/8 Tolhuistuin, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant