is columnist voor de Volkskrant
In de hoop deze rubriek te wijden aan een boek dat ik in de kast van de camping had gevonden, keek ik in de campingboekenkast. De camping was op de Wadden, dus er waren veel Duitse boeken. Verder de gebruikelijke collectie thrillers, strips en De eerste dag, de bestseller van David Nicholls, in de Nederlandse vertaling dus. Maar nadat ik daar het woord ‘getsie’ in was tegengekomen, moest ik het terzijde leggen.
Ik zag in de boekenkast ook dat mensen in het huidige tijdsgewricht nog steeds Vijftig tinten grijs meenemen op vakantie.
Schattig.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toevallig las ik de moderne versie van Vijftig tinten grijs zelf op die camping, namelijk Acts of Service van Lillian Fishman (nog niet vertaald, helaas, maar wel in makkelijk Engels). Het is als het ware de twintigers-havermelkversie van Vijftig tinten grijs, en dan beter geschreven.
Eve, een jonge vrouw van in de twintig, zet op een dag wat naaktfoto’s van zichzelf op een site. (Die site wordt niet gespecificeerd, en dat is wel gek, want is het nou een datingapp of Facebook of Hyves? Dat vertelt het verhaal niet.) Veel mensen reageren erop, en ze krijgt contact met ene Olivia, die een date met haar wil. Maar dat blijkt al gauw een manier te zijn om Eve zover te krijgen om met Nathan erbij af te spreken, de extreem viriele en narcistische vriend van Olivia.
Gelukkig blijkt Eve op narcistische mannen te vallen, en dat terwijl ze altijd dacht dat ze lesbisch was!
Wat dit boek beter maakt dan Vijftig tinten grijs is dat het, ondanks wat ongeloofwaardigheden (met haar baan als barista kan Eve zichzelf in New York onderhouden en houdt ze tijd over voor veel hotelbezoek) toch waarheidsbommen bevat over het ingewikkelde leven van jonge mensen van nu. Of eigenlijk: van alle tijden.
Eve is zich er pijnlijk van bewust dat ze ‘nu’ op haar allermooist is, en ze maakt zich zorgen dat ze, met dit lichaam, haar doel niet volledig vervult, namelijk: seks hebben. ‘Alle avonden dat ik thuis alleen was met mijn lichaam, terwijl ik las of tv keek, voelde ik me als mens nutteloos.’ Die dwingende tijdbom – nu eens niet de rammelende eierstokken – maakt haar rusteloos.
Ook voelt ze dat ze niet genoeg ‘doet’ in de maatschappij, terwijl haar generatie er ook allang achter is dat ambitie en allerlei werkladders beklimmen totaal niet zaligmakend is, en dat je er zelfs de wereld mee helpt verwoesten. Dit had ik als twintiger niet door, maar gelukkig had ik gewoon nul aanleg voor het bedrijfsleven.
Kortom: de erotiek van Vijftig tinten, maar aanzienlijk veel tinten beter geschreven, en nog wat maatschappelijke inzichten ook. Wat wil je nog meer van een boek, zo rond eind augustus op het strand?
Source: Volkskrant