Hun ouders vormden het popduo Womack & Womack, hun grootvader was de legendarische soulzanger Sam Cooke. En de drie ook uiterst muzikale zussen Zeimani, BG en Kucha zouden voor eeuwig als Uber-chauffeur hun brood verdienen? Dáchten ze toch niet.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Je zou zeggen dat kleindochters van Sam Cooke, de wellicht allergrootste soulzanger die de aarde gekend heeft, geen moeite zouden hebben een carrière in de muziek van de grond te krijgen. Helemaal wanneer ze ook nog eens telgen zijn van de voor de popgeschiedenis eveneens belangrijke familie Womack.
Maar Zeimani, BG en Kucha Womack hebben er meer dan 25 jaar over gedaan om The Womack Sisters te kunnen maken. Een album met onversneden, klassieke soulliedjes, eigen nummers waarin hun voorliefde voor gospel, jarenzestigmeidengroepen en rauwe soul doorklinkt. ‘Ja, zo wilden we het al jaren’, zegt Zeimani, links op de bank naast haar zussen BG en Kucha. Het is nog ochtend in Los Angeles wanneer dit videogesprek plaatsvindt. Kucha verontschuldigt zich voor haar natte haar, want ze komt net onder de douche vandaan. ‘Doe niet zo mal’, zegt BG. ‘Je hoeft niet op de foto ,hoor.’
Kucha is de rest van het gesprek nagenoeg stil. Ze laat haar oudere zussen het gesprek voeren. En die zijn niet te stoppen als ze hun weerzin uitspreken over de tegenwerking die ze naar eigen zeggen vanuit de muziekindustrie hebben ondervonden.
‘Soulmuziek was uit de tijd, hoorden we steeds’, vervolgt Zeimani. ‘Daar luisterden alleen boomers nog naar, we moesten ons bekwamen in pop of r&b – wat ik vooral een verwaterde soulvariant vind. Dat hadden we ons heel anders voorgesteld toen we hier in LA in 2007 kwamen met grote ambities om onszelf met soul te profileren.’
Ze hadden zich juist met dat doel van hun ouders losgemaakt, voegt BG eraan toe. ‘Oké, laten we even veertig jaar teruggaan en bij onze ouders beginnen.’
Het verhaal van de Womack Sisters begint bij Womack & Womack, zoals de popwereld hun vader Cecil en moeder Linda (dochter van Sam Cooke) in 1983 had leren kennen door het album Love Wars en het gelijknamige hitje. Vier jaar later scoorde het duo een wereldhit met Teardrops, dat ook in Nederland de eerste plaats behaalde.
De baby die Linda vasthoudt op de albumhoes van Conscience, waarvan het liedje afkomstig is, dat is Zeimani, erkent ze lichtelijk gegeneerd. ‘Ja, daar maakten onze ouders een gewoonte van. We staan ook allemaal op de hoes van het album Transformation to the House of Zekkariyas. Daarop houdt mama ons jongste zusje Kucha in haar armen.’
Dat was vijf jaar later. Womack & Womack hadden zich omgedoopt tot The House of Zekkariyas, want ze wilden geen Womack meer heten. Waarom eigenlijk niet? BG: ‘Ze hadden onderzoek gedaan naar hun Afrikaanse afkomst, iets waar ze heel serieus mee bezig waren. Van de een op de andere dag gingen ze zich anders noemen en ook kleden. Ook wij moesten ineens in Afrikaanse kleren lopen. Van die gewaden, waardoor we best gek werden aangekeken.’
‘Maar we hadden een heerlijke kindertijd, hoor’, vult Zeimani aan. ‘We reisden de hele wereld over. Waar we niet allemaal gewoond hebben. Londen, Thailand, Tanzania, Kenia en ook in Nederland.’ ‘Ja, Amsterdam!’, roepen BG en Kucha in koor. In 1992 kochten Cecil en Linda vlakbij het Van Gogh Museum een duplexwoning, herinnert Zeimani zich. ‘We waren nog klein. Op een dag kwam papa met een paar elektrische wagentjes aan waarmee we rondscheurden. Dat was leuk hè, meiden?’
Het nomadenbestaan, zoals de zusters het noemen, beviel prima. Ze reisden met hun ouders en vier broers en zussen de hele wereld rond. Ze noemden zich dan wel geen Womack meer, maar als familie Zekkariyas traden ze veel op. Zeimani: ‘Alles draaide om muziekmaken en optreden. En waar onze ouders waren, daar waren wij. Op het podium en in de studio waren we altijd allemaal samen.’
Zo ook toen ze in 1993 in de 2 Meter Sessies-studio van Jan Douwe Kroeske optraden, terug te vinden op YouTube. Tussen de zingende Cecil en Linda en hun band zie je het kroost rondlopen. Presentator Kroeske vertelt dat ze geen Womack meer genoemd willen worden, maar Zekkariyas. Weten de zussen daar nog iets van?
Zeimani: ‘We gingen altijd mee als er opnamen gemaakt werden en vaak zongen wij dan ook. En ja, onze ouders wilden echt hun oude naam voeren, dat zou de buitenwereld nooit leren als de naam Womack steeds viel.’
Maar, zo erkennen ze meer dan dertig jaar later, uiteindelijk bleek die andere naam toch te verwarrend. Begin deze eeuw gingen Cecil en Linda weer als Womack & Womack optreden. BG: ‘Hun populariteit nam af, maar ik kan me niet herinneren dat we het minder hadden. We woonden overal, muziek stond centraal en altijd hadden we het goed.’
The Womack Sisters zijn kleindochters van Sam Cooke (1931-1964), algemeen beschouwd als een van de grootste soulzangers aller tijden. Hun moeder Linda is een dochter van Cooke. Zij trouwde met Cecil Womack, een van de broers die als The Valentinos in 1964 een hit scoorden met Lookin’ for a Love.
Ook Cecils broer Bobby Womack zong in The Valentinos, die het origineel schreven van de latere nummer 1-hit van de Rolling Stones: It’s All Over Now.
Bobby Womack werd in de jaren zeventig een succesvol soloartiest en maakte in de jaren tachtig met The Poet 1 en 2 twee van de mooiste soulplaten uit die tijd.
In diezelfde jaren tachtig braken ook Womack & Womack door, het duo van Cecil en Linda, de ouders van The Womack Sisters. Vooral de hit Teardrops maakte hen wereldberoemd.
Het zou altijd op het liverepertoire blijven staan, ook toen de Womacks in 1993 als de familie Zekkariyas de wereld over gingen. Vader Cecil overleed in 2013 waarna er een einde kwam aan Womack & Womack. Moeder Linda heeft de naam Zekkariyas aangehouden en woont tegenwoordig in Zuid-Afrika. Volgens haar dochters heeft ze met tranen in haar ogen van ontroering naar het album van The Womack Sisters geluisterd.
Bij wijze van eerbetoon aan hun ouders hebben de zussen zelf ook Teardrops in hun liveset opgenomen.
Vader Cecil hielp zijn dochters ook op weg toen die begin deze eeuw zelf ambities kregen. Zeimani: ‘We maakten als Ejyptsian Queen een album met het soort r&b dat toen heel hip was. Eigenlijk niet het soort muziek waarvan we blij werden, maar we volgden toen nog de waan van de dag. Het werd geen succes en vanaf toen wisten we zeker dat we met de muziek veel dichter bij ons hart moesten blijven.’
En misschien ook wel loskomen van hun ouders? BG: ‘Ja, dat werd in 2007 echt wel eens tijd. We waren inmiddels volwassen, maar we wisten niks van het leven. We hadden nog nooit gedatet bijvoorbeeld. Maar onze ouders lieten ons gaan. Zelf bleven ze in Thailand waar we, geloof ik, toen woonden.’
Over hun leeftijd toen laten BG, Zeimani en Kucha niets los. ‘Ladies never tell’, antwoorden ze gedrieën op de vraag naar hun leeftijd. ‘We voelen ons tijdloos’, zegt BG, die er nog wel aan wil toevoegen dat ze nu ‘ergens tussen de 20 en 35’ zijn.
Naar aanleiding van hun foto’s op platenhoezen uit 1988 en 1993 is een schatting van een jaar of 40 aannemelijker. Hoe dan ook zit er een behoorlijk gat tussen het jaar van hun zelfstandigheid, 2007, en het nu verschenen debuutalbum.
Zeimani: ‘We hebben ons aardig weten te introduceren in de muziekscene hier in LA. Iedereen leek welwillend. Agenten en platenlabels hoorden dat we konden zingen zoals alleen broers of zussen dat samen kunnen.’
Maar altijd was er weer die opmerking: niemand luistert nog naar soul, ga iets anders doen. Daar hadden ze geen zin in, zeker toen ook hun oom Bobby Womack zich over hun ontfermde. De verhoudingen tussen Bobby en zijn broer Cecil waren altijd wat gecompliceerd geweest. Maar met zijn dochters klikte het meteen uitstekend. Bobby vroeg hen mee te doen met optreden en er moeten volgens de zussen ook nog plaatopnames van hen samen met uncle Bobby zijn.
Zonder Bobby waren ze misschien altijd wel blijven werken bij de Zara (BG) of als taxichauffeur voor Uber (alle drie). Zeimani: ‘Toen in 2013 eerst onze vader overleed en een jaar later Bobby, waren we zo in rouw gedompeld dat we het echt even niet meer wisten. Ik weet niet wie het bedacht, maar eigenlijk vonden we dat het nu echt tijd was om uit te komen voor onze legacy. Verdomme, het is toch niet niks wat deze familie allemaal heeft nagelaten. Daar konden wij als Womack-zussen ook best nog een bijdrage aan leveren. Vanaf nu stond het vast: wij gingen door als The Womack Sisters.’
Er waren diverse valse starts voor nodig. De single Darling had in 2017 niet het juiste rauwe geluid en ook de release van de met best wat publiciteit omgeven ep Legacy leverde niet veel op.
BG: ‘Kort gezegd hadden we de verkeerde mensen om ons heen, die ons een kant opduwden waar we niet blij mee waren.’
De single Darling kwam echter ook iemand ter ore die wel meteen raad met de zussen wist: Gabe Roth, mede-eigenaar van het Daptone-label dat ook artiesten als Sharon Jones en Charles Bradley successen had bezorgd.
‘Gabe wilde graag met ons in zee, en wij met hem. De geweldige huisband van Daptone speelde destijds ook met Amy Winehouse en dat was precies de sound die wij ook wilden’, zegt BG.
Maar door contractuele verplichtingen zou het tot 2024 duren voordat The Womack Sisters en Roth echt om de tafel konden zitten om te werken aan nieuwe liedjes met een eigen ‘retromodern soulgeluid’, zoals ze het zelf noemen.
Zeimani: ‘Dit album heeft precies de sound waar we ons hele leven al van houden. We zingen rauw en doorleefd zoals mijn vader en oom destijds zongen in hun band The Valentinos. Maar de toon is ook vaak opgewekt of extatisch. Precies zoals we zijn. Want The Womack Sisters is een vrolijk stel, hoor.’
‘Een van de liedjes waarvoor we met Gabe de tekst hebben geschreven is Chauffeur. Dat gaat over onze jaren als Uber-chauffeur. We hebben heel wat geslaagde zakenmensen of muziekmogols op onze achterbank gehad die als klant de baas over ons waren. Nu zingen we dat het tijd voor ons wordt de macht over te nemen. The Womack Sisters komen eraan.’
The Womack Sisters: The Womack Sisters. Daptone Records.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant