is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Eindelijk blies een koel briesje de woonkamer binnen en het leek alsof het windje Stefan Nillessen meenam tijdens zijn opmars op de beeldbuis. De wind en zijn benen bliezen van links naar rechts. Kijk eens hoe de atleet zich tussen een paar man door wurmde, en met dat grote lijf versnelde op het laatste stuk. Hij deed dat op zo’n imponerende wijze dat hij even later Europees kampioen was.
Met overmacht. Laat het even indalen. Een Nederlander kampioen, op een van de grootste nummers in de atletiek. Probeer maar eens te kiezen, tussen al die hoogtepunten van de bijna afgelopen sportzomer. Het mooie is dat de consument in de vakantieperiode het leven net even anders bekijkt, en dus ook de sport. Met iets meer rust, zonder keuzestress.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Of het nu Mathieu van der Poel was met zijn krachttoer in Parijs, Demi Vollering in de zinderende Tour de France, of Marrit Steenbergen in het zwembad: de topsport rolde als eindeloze verrassing die geen verrassing meer is naar je toe. Elke keer weer blijkt wat een ongelooflijk sportland Nederland is. Wat een ongelooflijk land Nederland sowieso is, want de sport is deels een afspiegeling van de samenleving.
Het brons van Femke Broeders-Bol op de 800 meter was ook speciaal, als vrouw die een andere weg insloeg om zichzelf opnieuw te prikkelen. Onwaarschijnlijk was haar finish in precies dezelfde tijd als waarmee Ellen van Langen olympisch goud won in 1992. Een tijd die ik nooit vergeet, vanwege het ritme in de cijfers, 1.55,54, en omdat ik destijds in het stadion in Barcelona was, om als best jonge verslaggever op te tekenen wat er gebeurde rond die voorspelde overwinning. Van Langen belde met ongeveer de eerste mobiele telefoon naar huis om live op televisie te vertellen wat iedereen net had gezien. Reality-tv voordat het genre groot was.
Wat resteert is het veelbelovende toetje dat nog niet af is. De garnering ontbreekt, als tiramisu zonder cacaopoeder. Gianni Infantino is ongeveer halverwege zijn val. De Fifa-baas donderde in het gat dat hij onbedoeld voor zichzelf had gegraven. Hij beweerde altijd dat sukkelige journalisten gewoon moesten genieten van wat hij, Gianni de Grote, de wereld schonk aan pracht en praal, in plaats van zeikerige stukjes te schrijven.
Maar toen, toen hij als vleesgeworden Dagobert Duck baantjes trok in zijn geldpakhuis annex spiegelpaleis ging hij kopje onder, omdat hij nog meer van de ziel van het spel wilde verkopen dan al was gebeurd. Want de hele Premier League, om een dwarsstraat te noemen, is al verworden tot een investeringsfonds. Maar nu was het zelfs zijn voorheen trouwe volgers opeens te veel, omdat hij ongevraagd een stuk wilde verkopen dat van ons was. Althans, dat denken we. Hij deed een deel van het WK in de aanbieding. Ja, dag.
Alleen: de val is nog niet voltooid. Infantino heeft de aanstaande verkiezing nog lang niet verloren. Er zijn zat landen die gaarne twee handen onder zijn geldkraan blijven houden, maar de verzetsgroepen zijn eindelijk opgestaan. De schoothondjes grommen. Dus KNVB, nu het dossier bondscoach is gesloten: blijf bijten, met andere bonden. Geef een vervolg op de bijna perfecte sportzomer. Gooi er een eindsprint uit met de vastberadenheid van Stefan Nillessen en ‘kick Gianni out’.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant