Tussen ons vakantiehuis bij de duinen en het dorp loopt een fietspad in één rechte lijn. Het is de enige weg die ik de hele vakantie neem. Tien minuten ongeveer, van A naar B. Onderweg kom je langs een weiland met paarden, een melkveeboerderij en – dichterbij het dorp – een paar eilanderhuizen, zoals ze die noemen. Het is mijn lievelingspad, omdat het tijdelijk mijn enige pad is.
Ergens aan het eind van dat pad zit de enige visboer van Schiermonnikoog. Het is een uur of zeven ’s avonds en we eten een softijsje met spikkels. Vlak daarvoor ben ik met de veerboot aangekomen.
Vriendin D. heeft me opgehaald. Met mijn rolkoffer in haar fietstas fietsen we over mijn pad naar de visboer. We bestellen een biertje. De rest van het gezelschap – een gezin met twee kleine kinderen en een koppel – schuift even later aan.
Voor een paar dagen is het leven zo eenvoudig als het kan zijn. Voor alles wat we doen op een dag, zijn de opties beperkt. Overdag is de keuze: strand of duin. ’s Avonds: visboer of zelf koken. Ik beleef geen enkel avontuur. Ik vind een reden om heen en weer over mijn lievelingspad te fietsen.
Meer dan ik me van tevoren had voorgesteld, geniet ik van hoe weinig beslissingen ik hoef te nemen. Normaal gesproken heb ik keuzes in overvloed. Ik woon in Amsterdam (en ben me ervan bewust dat deze column vooral uit randstedelijke observaties bestaat). Van alles wat je maar wilt – restaurants, activiteiten, knappe mensen – zijn er daar honderden.
Ik hou ervan. Ik hou van eindeloos zoeken naar het perfecte restaurant voor die ene gelegenheid. Eerst rondvragen bij vrienden, dan recensies lezen of andersom. Alle aspecten naast elkaar leggen, twijfelen, beslissen, toch weer twijfelen. Gaan we voor de sfeer, de reviews, het eten, voor wat je kent of juist iets nieuws? Ik hou van gebeurtenissen die de boel een beetje opschudden en van verhalen om na te vertellen. De tas van mijn vriendin die werd gestolen in een Parijs sushirestaurant, de berg die ik beklom, de vrouw die over mijn stoel heen flauwviel in het vliegtuig.
Over Schiermonnikoog heb ik nul verhalen om na te vertellen. Geen opschudding, geen restauranttips. Ik herinner me vooral de gesprekken met mijn vrienden, die bijna niet over de dagelijkse planning en wel over al het andere gaan. De lachbuien. Het oefenen van de handstand. De steekvlieg op het strand die ons allemaal te grazen nam. Het horloge dat ik voor 2 euro kocht in de kringloopwinkel. De groeps-effort die we maakten van het uitknijpen van een pukkel op iemands rug.
Eenmaal terug op het vasteland slaat de twijfel weer toe. Heb ik de leukste plannen gemaakt voor mijn weekend, of kan het leuker? Neem ik de korte route of de mooie? Op mijn laptop staan inmiddels meer dan tien tabbladen open. Restaurants voor die ene avond op mijn volgende vakantie.