DEN HAAG - Ivora Noort (41) had twee dromen: moeder worden en militair worden. Beide dromen kwamen uit: de Haagse heeft drie kinderen en werd twee keer uitgezonden naar Afghanistan. Inmiddels is ze veteraan. 'Ik ben er alleen maar rijker uitgekomen.'
Ivora startte op haar twintigste met de officiersopleiding aan de Koninklijke Militaire Academie en vervulde verschillende functies binnen de krijgsmacht. Haar vader diende zijn hele leven bij de marine en is haar grote voorbeeld. Nu werkt Ivora als protocolofficier van de Commandant der Strijdkrachten.
In 2010 werd ze voor het eerst uitgezonden naar Kandahar, in Afghanistan. Daar was ze commandant van een peloton dat het vliegveld beveiligde.
De partner van Ivora is ook veteraan. Volgens haar is er maatschappelijk beperkt aandacht voor het thuisfront. 'Veteranen hebben een achterban en een thuisfront. Daar leun je op, maar daar doe je ook een enorm beroep op.'
De veteraan krijgt een onderscheiding en juridische veteranenstatus. 'Voor het thuisfront zijn die erkenning en zorg er niet in gelijke mate', vertelt zij.
'Toen mijn man op zijn uitzending in Afghanistan was, vond ik dat heel zwaar. Ik wist net iets te veel, het was een periode waarin hevig werd gevochten.'
Ivora en haar vriend hadden verschillende functies en een andere manier van werken. 'Toch had ik als militair in het thuisfront minder onschuld en te veel een beeld bij zijn situatie. In zo'n situatie is dat niet prettig.'
De Haagse benoemt ook voordelen. 'Je kunt je goed inleven waarom iemand iets wil doen, hoe zwaar of uitdagend situaties kunnen zijn. We hebben professioneel ook goed samengewerkt'.
Op uitzending maakte Ivora zelf ook verschillende dingen mee. 'Hoe ik daar mentaal op heb gereageerd? Ik heb er genoeg over gesproken en ik zat goed in mijn vel, daarom kan ik er nu goed mee omgaan.'
'Ons kamp werd bestookt met raketaanvallen, dan ging er altijd een luchtalarm af.' Luchtalarmen hadden langere tijd een zeker effect op Ivora. 'Als iedere eerste maandag om 12.00 uur het luchtalarm afging, had mijn lichaam een moment van: moet ik wat doen? Gelukkig zonder gevoelens van angst.'
'Ik heb geluk gehad en heel veel mooie ervaringen opgedaan. Ik ben er rijker uitgekomen. Daar ben ik heel dankbaar voor.'
De kinderen van Ivora zijn op dit moment zes, acht en tien. Zij geven Ivora veel kracht. 'Ze houden me scherp. Ik moet aan het eind van de dag verantwoorden wat ik doe, daar leer ik veel van.'
'Je hebt maar zo'n korte periode in je leven dat je echt heel actief bezig kunt zijn met het verzorgen van je kinderen.' Daarin maakt Ivora bewuste keuzes. 'Mij krijg je niet weg uit de Haaglanden. Ik ben graag dicht bij mijn netwerk.'
'Mijn vader had altijd een vaste dag oppas. Vorig jaar had hij gezondheidsproblemen. Dan ben je opeens mantelzorger en valt mijn vader als oppas weg. Dat maakt het soms moeilijk. Maar uiteindelijk kan ik mijn kinderen de meeste avonden knuffelen.'
Noort waardeert de tijd met haar kinderen. 'Ik heb nu de kans om een bepaald fundament te leggen bij mijn kinderen. Door mijn werk heb ik gezien hoe anders het leven kan zijn. Dat je eigenlijk alleen maar bezig bent met overleven met kinderen. Op het meest basale niveau.'
De achtjarige dochter heeft het enthousiasme van Ivora overgenomen en wil ook militair worden. 'Ik krijg vaak de vraag wat ik ervan zou vinden als mijn kinderen ook voor een carrière bij Defensie kiezen. Ik gun iedereen een tijd bij de krijgsmacht. Je ontdekt echt wat je kan.'
'Het werk is heel uniek. Thuis hangen foto's van mij in uniform, waardoor mijn kinderen een beeld hebben van mijn tijd bij Defensie. Daarnaast neem ik ze regelmatig mee naar mijn werk. Voor hen is dat telkens weer een hoogtepunt.'
'Defensie is een plek waar alle lagen van de samenleving samenkomen. Je komt in contact met mensen die je anders niet zou tegenkomen. Het geeft daarnaast veel kansen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling.'
Het werk bracht Ivora veel mooie ervaringen, maar ook verlies. Een vriendin die zij van de opleiding kende kwam om het leven bij een helikoptercrash.
'Op de eerste verjaardag van mijn derde kind las ik een bericht over een crash bij Aruba. Een 34-jarige vrouw. Voor mij kwam het besef snel: dat is mijn vriendin, Christine Martens. Dat was heel rot.'
'Haar grootste passie was vliegen. Ze zei altijd: ik heb geen zin om me te bewijzen, ik wil gewoon vliegen. Ze was er enorm goed in. Op mijn trouwdag stond ze met een cocktail in haar hand te kletsen met iemand.'
'Toen gooide ik een boeket vanaf de andere kant van de zaal, die ving zij met één hand. Ze had een enorm goede hand-oogcoördinatie en deed wat ze het liefst wilde.'
Voor Ivora is de Nederlandse Veteranendag een dag met veel betekenis. 'Het geeft veteranen een plek in de samenleving en brengt de krijgsmacht en samenleving dichter bij elkaar', vertelt Ivora. 'Daarnaast is het ook een soort reünie.'
Deze zaterdag is het Veteranendag. Het jaarlijkse evenement in Den Haag is grotendeels afgelast vanwege de hitte. Het defilé en de manifestatie op het Malieveld zijn niet doorgegaan. Alleen de openingsceremonie, binnen in de Koninklijke Schouwburg, ging door.
Source: Omroep West L'dam