In het nieuwste deel uit de animatiereeks van Pixar dient zich een nieuw soort onheil aan. Toch steekt Toy Story 5 op verhaalniveau minder vernuftig in elkaar dan de eerdere delen.
is filmredacteur van de Volkskrant.
Kinderen groeien op, en dan raakt hun speelgoed in de vergetelheid: zo simpel zou je de Toy Story-reeks kunnen samenvatten. En daar kun je schijnbaar oneindig veel kanten mee op, zo bewees animatiestudio Pixar. In de vier films dienden zich steeds weer nieuwe, onvergetelijke speelgoedfiguurtjes aan die, net als de vaste kliek rond cowboypop Woody, worstelden met hun plek in de wereld.
Leed dat meesterlijk invoelbaar werd verbeeld, in over elkaar heen buitelende avonturen vol schrandere en grappige dialogen. Ontroerend was het, en soms ook huiveringwekkend. En tegelijkertijd betrof het specifiek speelgoedleed: de kinderen in Toy Story hadden er zelf weinig last van dat ze hun speelgoed ontgroeiden.
Maar nu, in Toy Story 5, dient zich een ander onheil aan, van het slag dat vooral de kijkende ouders de rillingen zal bezorgen. ‘Onze tijd is voorbij’, sombert het achtergelaten speelgoed. Wat is er gebeurd? ‘Tech.’
Scherend boven de buurt zien we de kinderen achter de ramen, gekluisterd achter hun beeldschermen. Bonnie, het schuchtere meisje aan wie de Toy Story-speelmand werd gedoneerd in deel 3, vormt de uitzondering. Totdat haar ouders óók overgaan tot de aanschaf van een Lilypad, bang dat hun verlegen kind geen aansluiting vindt bij haar leeftijdgenootjes, die al wel door de digitale rage gebiologeerd zijn.
Het kwaad in de vorm van een kindertablet in kikkeruitvoering, vol verslavende spelletjes en socialemediasnufjes. De tablet dringt zich onbekommerd op tussen Bonnie en het oude, plots bedreigde speelgoed, dat nu wordt aangevoerd door cowgirl Jessie. Ook Woody snelt te hulp, die tegenwoordig ‘buiten’ leeft. De inmiddels kalende cowboy verschijnt in Clint Eastwood-poncho; de midlifecrisis is aangebroken.
De speelgoedconsternatie is vertrouwd verrukkelijk, met als visueel extraatje Bonnies in waterverf-impressionisme gevatte speelfantasie, waarin alles mogelijk is. Maar op verhaalniveau steekt Toy Story 5 minder vernuftig in elkaar dan de eerdere delen. Het bijavontuur van de containerlading aangespoelde Buzz Lightyears is geinig, maar is ook wat gemakzuchtig aan de vertelling gehecht. De droeve scène waarin Jessie iets leert over het verdere leven van het meisje dat haar ooit achterliet, is voor de jonge kijkers tamelijk cryptisch.
Het valt te prijzen dat Disney en Pixar actuele onderwerpen als schermverslaving en digitaal pesten aansnijden, in tijden waarin overheden socialemediaverboden doen uitgaan voor de jeugd. Al zou je de harmonie tussen het digitale en fysieke speelgoed, waarop regisseurs McKenna Harris en Andrew Stanton aansturen, evengoed naïef kunnen noemen. Maar ook met de lat ietsje lager dan gewend, blijft Toy Story 5 zeer genietbaar.
Animatie
★★★☆☆
Regie McKenna Harris, Andrew Stanton
Met Tom Hanks, Tim Allen, Joan Cusack.
102 min., in 132 zalen (NL) / 118 zalen (OV).
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant