is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Examenleerling Marisha, havo 5, heeft twee jaar lang gebikkeld. Haar uiterste best. Ze is een mooie meid, zegt haar leraar Engels en mentor Illanga Bel van het Portus Meridiem in Rotterdam-Zuid, en dat klopt: opgewekt, haar nagels gedaan, in zo’n zakelijk, beige colbert dat om haar schouders vooral verraadt hoe jong ze nog is. Mevrouw Bel gunt het haar zichtbaar, dat verlossende woord: geslaagd.
Maar nee. Haar schildklierkanker, hoewel inmiddels onder controle, heeft de boel toch weer weten te verpesten. Marisha moet het jaar overdoen, ze is definitief gezakt.
Mevrouw Bel veegt de tranen uit haar ogen. ‘Dan breekt je hart’, zegt ze. Ze vermant zich, net zoals haar leerling dat deed. Door naar het volgende telefoontje – inmiddels niet meer via de vaste lijn, maar met een videobelverbinding.
Het aandoenlijke De klas van ’26 – waardoor ik toch weer dacht: het onderwijs, misschien dan toch...? (helaas is het tekort aan televisierecensenten nogal nijpend) – besloot gisteren met een aflevering over die laatste proef. ‘Stilte, eindexamens’ staat er op een A4’tje op de deur van de gymzaal. Woordenboeken voorzien van post-its, gebutste waterflesjes, dat werktuig dat ze een grafische rekenmachine noemen.
O ja, zo ging dat. Dit programma vangt het niemandsland van die periode precies – alles is duidelijk zo klaar en afgerond, maar die laatste groet, dat gaat toch moeilijk.
Aardrijkskundeleraar Roy Helmerhorst (Anna van Rijn College in Nieuwegein) praat na het examen met zijn leerlingen. Een van hen is opgelucht: niet één vraag over die zo verraderlijke moessons!
Meneer Helmerhorst, die het examen ook heeft gemaakt: ‘Ja, vond je dat? Geen moessons? Ik heb hem wel gezien in de klimaatgrafiek, op zich...’
Het is maar goed, dacht ik, dat dat meisje nog niet beseft dat dit soort leraar-leerlinggeplaag zo zeldzaam is. Dat ze het misschien nooit meer gaat vinden.
Wat een contrast met de schrijnende docu Hotel Amerika, sinds maandag te zien op NPO Start – ook een aanrader. Mikal is 12 en woont met zijn ouders, beiden alcoholverslaafd, in een hotelkamer, omgeven door zooi en vuil. Hij weet niet beter, maar toch ook weer wel, de jongen is even intelligent als woedend over de kaarten die hij in dit leven heeft gekregen. Moeder kwijlt, draalt, ouwehoert onafgebroken. De afwas gebeurt in de badkuip, de vaat blijft altijd net een beetje vet. De camera is net zo plakkerig – net als Mikal mogen we de hotelkamer niet uit.
‘Ik heb gevoel dat ik me drie weken moet afzonderen in een metalen kist’, schreeuwt hij, duidelijk oververmoeid. Nog even volhouden, zegt zijn vader, als je 18 bent ben je van ons verlost. Maar Mikal is al klaar, lang en breed. Een geboren nestverlater.
Source: Volkskrant