is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Later meer over de vraag van de dag: had Messi rood moeten krijgen tegen Algerije? Eerst iets anders, om het nog even vrolijk te houden. Het WK is soms zo meeslepend dat je bijna alles vergeet. Op één dag: twee doelpunten van Mbappé, twee van Haaland en drie van Messi.
De passes van de Fransmannen Olise en Rabiot. De dans van Olise, zo licht dat hij elk moment kan opstijgen, gevolgd door de snijdende pass, de sprint van Mbappé en de afronding. Het is voetbal op zijn aller-, allermooist en dan is het WK nog maar net begonnen.
Zelf mocht ik naar de eerste passen van de laatste tango van Lionel Messi, in de avonduren, min of meer toevallig, omdat hij speelt in de stad waar Oranje traint. Alles even vergeten. Alleen kijken. Het hoofd is bijna leeg bij de aftrap: wie is ook weer president hier? Is daar iets mee? Je hoort hier niets over die man.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wat een leuk volk toch in aanleg, Amerikanen. Het is overal min of meer hetzelfde: als je de politieke elite buiten beschouwing laat, is het vaak goed toeven. Er zijn veel meer goede dan slechte mensen.
Een WK en zijn verhalen. De samenkomst en de verbroedering in de straten, de volle tribunes in een palet van kleuren. Vrijwel elk land heeft een forse gemeenschap in de Verenigde Staten, en al die mensen spelen hun rol in de samenleving. Zij maken de samenleving en proberen nu een wedstrijd van hun geliefde thuisland te bezoeken. Het WK is de vrolijke wereld in een notendop.
Ja, veel fanatieke supporters van clubs vinden dat interlandvoetbal soft gedoe, en hopen alleen dat hun sterren gezond weer thuiskomen. Maar hoe zacht ook, dit is echt duizend keer mooier dan de haat bij veel clubvoetbal, de afdeling zwarte jassen van dronken of doorgesnoven jongens die zich supporter noemen.
Dit is bijna de ideale wereld, met een bloedlijn van verhalen. Over de 40-jarige doelman van Kaapverdië, Vozinha, die op zijn oude dag alle schoten van de miljonairs uit Spanje tegenhoudt. Of het door Voetbal International opgetekende verhaal van Mustapha Khalfi. De assistent-bondscoach van Jordanië woonde vanwege de liefde een tijd in Nederland en werkte bij de Ikea in Delft.
En dan is er natuurlijk het metaverhaal van Messi, met drie doelpunten tegen Algerije. Nee, ik vond het geen rode kaart, om de vraag te beantwoorden. Ik zag het heel hoog in het stadion, zonder duizend herhalingen. Hij wil de bal heroveren, trekt een sprintje en de Algerijn Aïssa Mandi verandert wat van koers. Messi moet inhouden en landt met zijn linkerbeen op het onderbeen van de Algerijn. Hij geeft meteen aan dat het per ongeluk ging.
Maar ik snap best dat velen het wel een rode kaart vonden, in het spel van interpretatie. Zeker in Nederland, waar menigeen nog steeds niet kan slapen van de uitschakeling door Argentinië en het onsportieve gedrag van Messi in Qatar, toen hij dacht dat het zijn laatste kans was op de wereldtitel.
Zijn loopbaan is al af. Dit is extra. Zoals hij kan voetballen, gaan we misschien nooit meer zien in ons leven. Geniet er nou maar van, die ene keer dat het nog kan.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.