Net als aan andere nieuwe auto’s valt aan de Honda Prelude voor hobbyisten weinig meer te pimpen. Toch zou deze „waanzinnig rijdende sportwagen” bij voormalige ‘petjes’ in de smaak kunnen vallen, denkt Bas van Putten.
Helaas, hier valt niets aan te pimpen, de Prelude is af-fabriek al smaakvol over the top.
Omdat Gen Z vast niet meer weet wat ‘petjes’ zijn leg ik het als fossiel nog één keer uit. Petjes waren jonge, praktisch opgeleide, petjesdragende autoliefhebbers die al hun spaargeld staken in het pimpen van hun afgetrapte tweedehandsjes. Ze schroefden spoilers onder de voorbumper en op de kofferbak, plakten No Fear-stickers op de achterruit en Turbo-logo’s op de kofferbak, monteerden bonkende basboxen in de kofferbak, hingen steevast scheefhangende dubbele uitlaten onder de kont van hun Kadetts en showen maar.
De betere doe-het-zelvers onder hen bouwden de wielkasten uit en verlaagden het onderstel voor een nog dreigender voorkomen en een nog betere wegligging in de bochten tussen Oudkarspel en Schagen. Die heroïek heeft veel solide huwelijken opgeleverd, want niets werkt in de provincie zo lustbevorderend als Pure Power.
Petjes hadden de schijn tegen. Ze golden als proleten, hooligans, primitieve provincialen, het in de New Kids-films onsterfelijk gemaakte tokkietuig met hun gifgroene Opel Manta’s. Dat stigma is kwaadaardige framing. Als automan die ze bij de pomp en op events ontmoette heb ik petjes leren kennen als doodaardige jongens met hart voor de zaak. Voor het stoplicht hadden ze met hun perverse uitlaten en boomboxen de schijn tegen, maar van hun vreedzaamheid heb ik hard bewijs.
Voor een tv-programma dat ik twintig jaar geleden maakte hadden we een nachtelijke straatrace in de Haarlemmermeer georganiseerd. We hadden toestemming gekregen op een afgezet stuk weg de deelnemers hun steroïde fuifnummers de volle laag te laten geven. Helaas was die vergunning niet gedeeld met de inzittenden van de politiebus die tijdens een kalme patrouillenacht tot hun en ook een beetje onze schrik van alle kanten tientallen opgevoerde, duivels verlichte patserbakken zagen en vooral hoorden afkomen op het scheurfestijn waarvan ik de beoogde ceremoniemeester was.
Bij het bevoegd gezag kwam de spoilertsunami keihard binnen. De politieman die ons aansprak, piekerde er niet over zonder bewijs van onze legale status het groene licht te geven en de gemeente konden we helaas niet bellen. Zo moest ik in het holst van de nacht een heel petjesregiment meedelen dat het feest helaas niet doorging. Ze spraken beleefd hun ontzetting uit en dropen teleurgesteld maar zonder bloedvergieten af.
Hoe flik je dat?, vroeg de regisseur met alle vooringenomenheid van zijn Watergraafmeerse bubbel. Wist hij veel. Gouden gasten met een door de elitaire buitenwacht systematisch onderschat gevoel voor kwaliteit. Petjes leefden zich uitsluitend op het beste van het beste uit: Golfjes, BMW’s en veel gekke Japanners, want die bleven heel. Populair waren de Honda Civic, de Mazda MX5, de Honda Prelude. Daarna sloopten ze inderdaad alles wat mooi was aan die auto’s, maar hun naïeve passie was het offer meer dan waard.
Dit wil je als petje. Na het indrukken van de startknop lichten de koplampen op het display dreigend op.
Net als Honda anno 1990. Gewone knoppen voor normale functies op normale plekken.
Goed zittende sportstoelen met een van Porsche gestolen lettertype voor de naam Prelude.
Aan de druk- en trekknoppen voor de automaat op de middentunnel moet je wennen. Verder geen klachten over de ouderwets simpele bediening.
Inmiddels lijken petjes een uitstervend ras en ik denk dat ik weet waarom. Er zijn geen petjesauto’s meer. Nieuwe auto’s zijn van nature al zo steroïde dat er voor hobbyisten weinig meer aan valt te pimpen. Treffend voorbeeld is de nieuwe Honda Prelude, met zijn genen op papier ultiem toekomstig petjesmateriaal. De wielkasten staan af-fabriek al zo bol als petjesbuiken na een jaar McDonalds. Geen bumpers om verstralers op te schroeven of spoilers aan te hangen. De sierlijke kont verdraagt zich slecht met een boertige achterspoiler, hoewel esthetische verminking voor klassieke petjes juist de kick was.
Voor vette uitlaatpijpen is het ding te laag. Verder is het een hybride, en petjes vinden alles met elektrokracht GroenLinkse onzin. Met een prijs van bijna zestig mille is de Prelude bovendien te duur en mooi om te verpauperen, hoewel de laatste metselaars en pompbediendes in de Gen Z-leeftijd natuurlijk pas zo’n wagen kopen als hij tien kost. Intussen heeft het arme Honda, dat de ondergang van de verbrandingsmotor niet zag aankomen en daar zwaar voor bloedt, een wonder verricht door een waanzinnig rijdende sportwagen 1 op 20 te laten rijden.
Wie gaan hem kopen? Dat zal ik u vertellen. De jongens die in 1996 hun eerste afgeragde Honda kochten toen ze jongste hulp waren in het schildersbedrijf van hun vader. Dertig jaar later, gefortuneerd en sentimenteel, nemen ze in de laatste petjesbak nostalgisch afscheid van hun jonge jaren.
Ik zeg u: Petjes hadden altijd gelijk. Ze waren de laatste ambassadeurs van een onflatteuze, onwelriekende, maar goudeerlijke autocultuur. Dankzij de brandschone en zuinige Prelude is die manosphere te laat maar eindelijk van alle toxische smetten vrij. Geniale, heerlijke auto.
Motor elektromotor, viercilinder benzinemotor, 1993 cc
Vermogen 184 pk
Koppel 315 Nm
Aandrijving voor
Transmissie automaat
Topsnelheid 180 km/u
Acceleratie 0-100 7,8 seconden
Verbruik gemiddeld 5,2 liter/ 100 km (fabrieksopgave)
CO2-uitstoot 117 g/km
Energielabel B
Basisprijs € 56.744
Prijs testauto € 56.744