Vergeef me, maar mag ik dit een (tot op heden) best mooi WK vinden ondanks het wisselbeleid van Ronald Koeman, Gianni Infantino, alweer een dansie met Hansie tijdens de drinkpauze, Gianni Infantino, zorgwekkende verhalen over etnisch profileren aan de Amerikaanse grens, geëmmer over de VAR, over Wim Kieft of Ymke Courtois aan de NOS-tafel (Ymke!), over de luchtvochtigheidsgraad en Gianni Infantino?
Het begon al met die openingswedstrijd in het oude Azteca-stadion waar ik enorme WK’86-vibes van kreeg. Ik was 7 toen Diego Maradona met het borstje vooruit krankjoreme solo’s maakte langs veel grotere Europeanen, en hij op de schouders ging in dat gigastadion tussen een kleurrijke mensenmassa, een gouden beeldje in de hand die hij van God had geleend.
Over de auteur
Bart Vlietstra schrijft voor de Volkskrant over voetbal.
Al vóór dit WK kreeg ik goede zin. Collega Willem Vissers vatte het ambitieuze plan op om van alle WK-deelnemers een in Nederland wonende supporter op te sporen en met diegene over voetbal te praten.
Het was een pittige opdracht. Vooral het vinden van een geboren Saoediër kostte me een complete werkweek. Uiteindelijk sprak ik, na eindeloos in de wacht te hebben gestaan bij een Groningse huisartspraktijk, een alleraardigste dokter afkomstig uit Djedda.
Mustafa Refaee volgde voetbal niet meer zo goed, maar iedereen heeft wel een voetbalherinnering. Die opende steevast de deur voor een leuk, soms ronduit inspirerend gesprek over het nieuwe en het oude leven, vreugde, verwondering en verdriet.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zo sprak ik een half uur met niemand minder dan Dennie Christian. Hij moedigde Duitsland, maar ook België en Nederland, want in al die landen had het Op volle toeren-kanon met de eeuwig donkere krullen niet alleen veel hits en optredens gehad (‘nog steeds!’), maar ook veel vrienden gemaakt.
Begeistert sprak hij over een ontmoeting met Franz Beckenbauer en de kunstenaar Cruijff. Over hoe Nederland lucht geeft aan zijn creatieve geest, en over met zijn vader naar Bayern München gaan en de standaardgrap die ze dan maakten. ‘Papa, waarom weet ik niet wat verliezen is? Omdat we voor Bayern München zijn, jongen.’
Op zoek naar een geboren Jordaniër belde ik een Jordaans restaurant in Breda, eigenares Lima Abdoulhak nodigde me uit om te komen eten, zoals de uit Ivoorkust gevluchte Abass Koné me vroeg naar de nacompetitiewedstrijd van zijn amateurclub SKV Wageningen te komen. Later appte hij vrolijke foto’s en het bericht: ‘Bart, we zijn gepromoveerd en ik heb een mooi doelpunt gemaakt.’
Ook met andere geïnterviewden app ik nog. Oud-atleet Churandy Martina voorspelde winst van Curaçao op Duitsland, maar was ondanks de 1-7 ‘trots, zo trots’.
Tijdens Argentinië-Algerije ben ik voor Algerije vanwege de conversatie met mimespeler Hakim Traïdia, beter bekend als Hakim van Sesamstraat, nóg een jeugdheld. Met zachte, zangerige stem haalde hij terug dat hij als kind in Algerije door voetbal spannende avonturen kon beleven. ‘Kersen stelen uit de tuin van de burgemeester, in de moskee voetballen. Iedereen zat aan het tv-scherm gekluisterd bij belangrijke wedstrijden.’
Hij vergeleek een voetbalwedstrijd met een toneelstuk. ‘Je moet een teamspeler zijn, de uitvoering moet kloppen, je improviseert, je lacht en je huilt, er is waarheid, er is bedrog. Voetbal is de mooiste drug voor de hele wereld. Iedereen kijkt ernaar; gelovigen, ongelovigen. Het brengt ze bij elkaar, je maakt herinneringen. Voetbal geeft mensen ademruimte.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant