Natuurlijk, vroeger waren er ook voetballiedjes, maar met het WK van 2026 gaan muzikaal alle remmen los. De popredactie van de Volkskrant stelt een ranglijst samen van alle speciaal voor dit toernooi gemaakte nummers. Hoe hoog staat Nederland op de Schaal van Olé-Olé?
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Wat zijn we van ver gekomen. Van evergreen olé olé oléééé tot Dai Dai, waarin megasterren Shakira en Burna Boy officieel laten horen hoe voetbalsaamhorigheid tegenwoordig klinkt. Er was een voetbalprehistorie waarin de aanmoediging van het nationale elftal niet meer behelsde dan een paar lettergrepen waarvan niemand wist wie ze in die volgorde had gezet, maar stadionbreed gescandeerd uiterst effectief bleken.
Tuurlijk, vroeger waren er ook voetballiedjes, zij het braaf en met een hoog provisorisch gehalte. Van het padvinderachtige Hup Holland Hup van Jan de Cler uit 1950 tot Wij houden van Oranje, waarop inderhaast Auld Lang Syne uit de kast werd getrokken als melodie voor André Hazes’ serenade aan Oranjes ‘daden’ en ‘doen’.
Maar nu? Nu is er een Official Fifa World Cup 2026 Album met nummers van wereldsterren als Stormzy, Daddy Yankee, Major Lazer en Nelly Furtado. Zelfs de Stones gingen in de remix voor een potje mondiaal balletje trappen. En dat zijn alleen nog maar de officiële Fifa-nummers.
Daar zitten tribale koren tussen met langgerekte meejoelbare klinkers, al dan niet in de vorm van weee, oleee of ayooo, want gezamenlijk de liefde voor je elftal belijden met je mond wijd open schept een band.
Er zijn bruisende popliedjes die zoiets uitdrukken als voetbal plus muziek is wereldvrede. Er zijn liedjes die op hartstochtelijke wijze de persoonlijke liefde van de artiest voor land of elftal belijden als ware het een geliefde. De popredactie van de Volkskrant gaf de beste nummers een plek in onze lijst de vijftien voltreffers; tekst en/of muziek moeten wel naar het WK of het te bejubelen elftal verwijzen.
Komen we meteen op de criteria voor de lijst. Een rode kaart kregen opportunistische make-overs van nummers die al eerder dienst hebben gedaan als voetbalanthem. Dus Ricky Martins opgewarmde La copa de la Vida-prak van 1998 komt er niet in. En Snollebolleke Rob Kemps mocht met de gerecyclede, EDM-draaiorgel Jumbo-versie van Links rechts rechtsomkeert maken. We deden niet moeilijk over kreupele rijm, zolang het de onbeholpen liefde van een vaderlandminnend hart uitdrukt. Dus kom maar door Gerard Joling met je ‘oranje’ en ‘landje’. Gemakkelijk mag, graag zelfs.
Alles wat de meezingbaarheid verhoogt, telt. En functionaliteit overtroeft originaliteit, maar gemakzucht is uit den boze. Dus schaam u, meneer/mevrouw/AI-entiteit Asi Bale Enjoy, die de Netherlands World Cup Song 2026 in elkaar flanste en dezelfde blauwdruk gebruikte voor de World Cup Song van zo’n twintig andere landen. Er bestaat ook nog zoiets als loyaliteit.
Voor een plekje in onze opstelling moesten alle liedjes speciaal voor dit WK zijn gemaakt. Opvallend is de grote invloed van latin – het zal de Shakira-factor zijn. Latin beats met Braziliaanse batucadapercussie en reggaetonritmes zijn haast de lingua franca in voetballiedjesland. We bepaalden de latinfactor van elk nummer en maten de meezingbaarheid op de Schaal van Olé-Olé. Komt dat schot.
Land: Nederland
Nummer: Voetbal
Waar een gemiddeld voetballiedje het elftal aanmoedigt, steekt de Jeugd het vuurwerk op de tribune af en laat een gek geworden commentator na een doelpunt van Messi brullen: gooooooooooaaaaaal. En dat dan weer opgehakt tot plakjes opgefokte ritmiek in de elektronische blender van producer Faisel. Hier geen braveborstenfeest-nationalisme, maar rauwe emotie ongefilterd de huiskamer, het café, het veld, de wereld ingeslingerd. ‘Man, man, man, man, man, man, man.’ ‘Jaaaa, nee! O my god, dat heb ik nog nooit mogen meemaken.’ Dichter bij die oersoep van verwachting, teleurstelling, woede en vreugde kom je niet. Briljant in zijn debiele razernij.
Latinfactor: 0
2 op de Schaal van Olé-Olé, vanwege de geflipte voetbalcommentator.
Land: België
Nummer: Kiss the Grass (Allez Allez)
Hoewel het dromerige popnummer het officiële WK-lied is van de Rode Duivels, moeten we ons in mentale bochten wringen om er iets voetbalachtigs in te ontdekken. Kreusch, in het Engels, wil vaag poëtisch haar gedachten aan een geschilderde hemel hangen. Wij ook, maar niet in een voetballiedje. Dan is Roméo Elvis, in het Franse deel van het nummer, een stuk begrijpelijker met ‘eendracht maakt macht’ en ‘die twaalf miljoen vrienden zijn het niet altijd eens met elkaar. Deze zomer nemen we een pauze.’ Aha! Kiss the Grass wil het Belgische elftal aanmoedigen én een zomerbestand sluiten tussen Walen en Vlamingen. Let in deze ook op de tweetalige titel.
Latinfactor: 0
2 op de Schaal van Olé-Olé, maar alleen omdat allez, allez een beetje klinkt als olé, olé.
Land: De wereld
Nummer: Dai Dai
Of het nou ‘oh eh, oh eh, ‘waka waka’ of ‘dai dai’ betreft, de vrouw met de oprechte heupen weet voor iedere gelegenheid wel de juiste lettergrepen te vinden. Deze keer in duet met de Nigeriaanse megaster Burna Boy. Misschien een goedmakertje voor het feit dat niet een Afrikaanse artiest, maar een Colombiaanse in 2010 het themalied voor het WK in Zuid-Afrika mocht zingen. Nu superinclusief en de deelnemende landen bij naam genoemd. We doen allemaal mee, wil het transcontinentale duo maar zeggen. Want na de tranen en de pijn zijn we toch maar mooi op dit glorieuze punt beland. Alle Menschen werden Brüder op een reggaetonbeat.
Latinfactor: 10
5 op De Schaal van Olé-Olé
Land: Spanje
Nummer: Vamos España
Als je dan toch een achtergrondkoortje nodig hebt, dan maar gelijk een stadion vol. Met de smacht van de latin lover, een dancebeat en een akoestische gitaar op padvinderstempo, geleend van wereldhit Love Generation, treft Rivero de juiste jubeltoon. De Spaanse zanger/dj/producer/mediabebekendheid handelt in clichés met zijn ‘Kom op Spanje’ en hier en daar een corazón vol liefde voor zijn land. Maar weet u nog wat we hebben gezegd over functionaliteit versus originaliteit? We vermoeden zelfs een fikse AI-vinger in de pap, maar omdat een echt mens de supporterskaravaan trekt, strijken we met onze hand over onze corazón.
Latinfactor: 8
10 op De Schaal van Olé-Olé
Land: Nederland
Nummer: Rood wit blauw
Braziliaanse drumbreaks en een dancebeat waarop je kan hossen. Kijk, dat moet je hebben voor een feessie. Maar atypisch voor het voetballiedjesidioom weerklinkt ook een mespuntje kritiek (‘Iedereen denkt dat-ie bondscoach is’) en een vleugje realisme (‘Winnen, verliezen of toch gelijk. Nederland rekent zich rijk’). Gelukkig kunnen we ons in het refrein weer wentelen in het genoegen van naar zelfoverschatting neigende bravoure. En alle nationale trauma en twijfel lost op in feestgedruis als Joling uiteindelijk concludeert: ‘Niemand die ons tegenhoudt.’
Latinfactor: 4, vanwege de drumbreaks
8 op de Schaal van Olé-Olé
Land: Canada
Nummer: Canada Can
Canada Can? Zeker weten? We twijfelen. Het klinkt toch eerder als de titel van een peptalk voor een weifelachtig natie dan een overwinningshymne van een meedogenloze triomfator. Kan Canada wel? Maar de Braziliaanse percussie, haast standaardonderdeel van het WK 2026-songbouwpakket, slaat er wat zelfvertrouwen in. En het steeds herhaalde ‘Canada-Canada’ geeft stuwing aan het nummer als de cadans van een voortdenderende locomotief. Ja, Canada kan in ieder geval op de proppen komen met een aanstekelijk poppy en dansbaar WK-nummer. Blijft nog één vraag over. Waarom hebben de Canadezen een in Karachi gevestigde Pakistaanse rapper ingehuurd om hun voetbalgevoel muzikaal vorm te geven?
Latinfactor: 4
2 op De Schaal van Olé-Olé
Land: Duitsland
Nummer: Adler Deutschland
Effectief? Rete! Dat uitgebraakte ‘Deutschland! Die Mannschaft ist daaaa!’ boezemt je meteen angst in. En dan hebben we het nog niet eens over die Rijksadelaar die de single tooit. Gelukkig is de beat meer reggaeton dan marstempo. Komt omdat de Spaanse dj van Peruaanse afkomst, die virale successen boekte met mixen en mash-ups van pop en reggaetonhits, het strijdlied in elkaar heeft gezet. En Luzquiños zweept net zo makkelijk met vraag-en-antwoordkoor een digitaal stadion op. Van de categorie aanmoedigende, zij het ietwat intimiderende massagezangen. Zeg nou zelf, dat gescandeerde ‘Schwarz! Rot! Gold!’ klinkt toch heel wat dwingender dan ‘Wir schaffen das’?
Latinfactor: 7
8 op De Schaal van Olé-Olé
Land: Nederland
Nummer: We’re All Gonna Make It
Meer WK-associated dan WK. De zacht tikkende afrobeats willen sensueel glijden in de club. Maar Fraser zingt op bijzonder chille wijze over succes behalen, waarbij voetbal niet meer is dan een metafoor. Van scoren op het pleintje tot slagen in de maatschappij en iedereen daarin mee trekken. ‘Denk aan wat we hebben meegemaakt. Hoop is wat ons door blijft latеn gaan.’ Het is op een zachte manier heel ontroerend. Of: hoe je ook op een niet-schreeuwerige manier jezelf en de jouwen moed kunt inzingen.
Latinfactor: 3, vanwege de verwantschap tussen afrobeats en reggaeton
0 op de Schaal van Olé-Olé
Land: Mexico
Nummer: Mi Mexico Lindo
Trompetten, violen en gitaren. Fernández steunt het Mexicaanse team met Mexicaanse volksmuziek, mariachi. De zanger met een miljoenenverkoop, een reeks Latin Grammy’s en zelfs een ster op de Hollywood Walk of Fame bezingt gastland en thuishaven. De tequila, de mariachi, de cuisine: ze worden allemaal aangestipt als unique selling point, maar gek genoeg komt het voetbal er met alleen de strofe ‘de geboorteplaats van kampioenen’ een beetje bekaaid vanaf. Had daarom net zo goed als promotune van de plaatselijk VVV kunnen dienen. Niettemin, Fernández ai-ai-aait zoals het een geëmotioneerde Mexicaan betaamt. En hé, voetbal is emotie.
Latinfactor: 10
5 op De Schaal van Olé-Olé
Land: VS, Marokko en Mexico of de wereld
Nummer: Three Nations
Een diepe bas, sissend hihats en een slepende hiphopbeat: trap heeft zijn intrede gedaan op het WK. De Amerikaanse, van oorsprong Britse, 21 Savage rapt sinister dat, naar goed voetballiedjesgebruik, tegenstanders vermorzeld zullen worden. Cano verbindt echter het WK met statussymbolen als Cartier-horloges en Maybach-Mercedessen en rapt in de gauwigheid dat zijn bankrekening met miljoenen is gegroeid. Voetbal als voetnoot bij dwangmatig hiphophedonisme. Het lijkt er bij de haren bijgesleept. En dat non-descripte gejuich op de achtergrond komt vast van de buren die wél naar het WK kijken.
Latinfactor: 0
0 op De Schaal van Olé-Olé
Land: Curaçao
Nummer: Mama Wa’ (The Blue Wave)
Een gitaar kabbelt als een stroompje en een Caribisch ritme deint meer dan dat het stuwt. Rapper/zanger Jeon straalt eenzelfde gemoedelijke bescheidenheid uit als hij zingt over Curaçao: ‘Landje slapend in blauw water’ en ‘Kijk mama, hoe ver we zijn gekomen’. Trots hoeft zich niet uit te drukken in geschreeuw. Het betekent wel dat de aanmoedigingsfactor niet bepaald uitslaat in het rood. Mama Wa’ lijkt eerder een uitnodiging om te chillen op een strandstoel dan te gaan juichen in een stadion. Maar vergis je niet. Een klein landje kan grote dromen hebben, en een rimpeling in de oceaan kan uitgroeien tot een tsunami. ‘Hier komt de blauwe golf. Houd je maar vast.’
Latinfactor: 8
5 op De Schaal van Olé-Olé
Land: VS
Nummer: Energy
Nadat haar hit Sweet but Psycho in 2018 in 22 landen scoorde, verdween Ava Max van de Europese popradar. Misschien dachten ze in Amerika dat zoiets Europees als voetbal haar carrière een boost kon geven. Het resultaat: generieke EDM waarin Max vooral haar eigen energie viert in stortbuien van champagne en confetti. De connectie met het WK is een muzikale sluitpost met een plichtmatige namecheck in de rap van BIA – I’m gonna kick it all night like Fifa– en wat opportunistische oooh wooo’s. Op zijn plek in de après-skihut, op het Eurovisie Songfestival, misschien zelfs ergens in de middenregionen van de Top 40, maar hier een beetje verdwaald.
Shakirafactor: 2
3 Op De schaal van Olé-Olé
Land: De wereld
Nummer: DNA (More Than a Game)
Groepje artiesten dat het feest van diversiteit en saamhorigheid op mondiale schaal wil vieren. Want voetbal is niet zomaar een spelletje, het zit in ons DNA. Al is niet duidelijk wiens DNA het hier betreft. Laten we het houden op ‘sport verbroedert’. En wie kan er muzikaal beter uit de voeten met zo’n quasidiep sentiment dan David Guetta, de Handige Harry van de dance. Die heeft met beproefde ingrediënten een feelgoodsong in elkaar geknutseld. Samenzang, feestgedruis, handgeklap en een housepianootje als motor voor dat alles. Kom maar door, wereldvrede.
Latinfactor: 2
1 op De Schaal van Olé-Olé
Land: Frankrijk
Nummer: Imbattables
Officieus WK-anthem dat in Frankrijk, vanwege het hoge AI-gehalte, al voor de nodige discussie heeft gezorgd. Niemand lijkt te weten wie er achter de naam Crystalo schuilt. Vooruit, toch toegelaten tot De Vijftien Voltreffers omdat het nummer viraal is gegaan op TikTok en Spotify. Je hoort waarom. De verzengende strijdlust (zie Duitsland) wordt hier verzacht door een dansante Shakira-vibe en de rollende raps van AI. Meer een meebrulfeest dan een krijgslied. En om mee te zingen hoef je alleen de namen van de Franse sterspelers te kennen en overtuigd te zijn van je eigen onoverwinnelijkheid. ‘Wij jagen geen wereldtitels na, we halen ze gewoon binnen.’
Latinofactor: 8
9 op De Schaal van Olé-Olé
Land: Brazilië
Nummer: Bate no Peito
Braziliaans slagwerk van het land dat er copyright op heeft. Ritmisch vuur en voetbalvreugde. Bate no Peito klinkt alsof een stoet van nationale sterren achter een batucada-orkest aan sambaat om zijn nationale trots uit te venten. ‘Sla jezelf op de borst en zeg ik ben Braziliaan.’ Producer Papatinho dirigeert de muziek van samba en pop tot hiphop, bailefunk en bossanova, maar behoudt altijd de ritmische puls, waardoor het straatfeest vooruit blijft rollen. Bijzonder: ondanks de massaliteit zwemen de spreekkoren niet naar masculiene borstklopperij (luister je mee Duitsland?), maar klinken ze eerder als meerstemmige uitnodiging om te delen in de Braziliaanse heerlijkheid.
Latinofactor: 10
8 op De Schaal van Olé-Olé
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant