Weinig kunstenaars waren zo inventief, tegendraads en onvoorspelbaar als de op 83-jarige leeftijd overleden Wim T. Schippers. Volkskrant-lezers reageren.
Wim T. Schippers is overleden. Zijn laatste kunstwerk draagt de titel ‘Wim is weg’, schrijft Rutger Pontzen in zijn in memoriam – ook daarin natuurlijk de knipoog van de kunstenaar. De titel verwijst vermoedelijk naar het gelijknamige Gouden Boekje uit 1959, het eerste oorspronkelijk Nederlandse boekje uit die reeks.
Dat ik dat boekje ken, komt door iets heel anders. Ruim tien jaar geleden werden uit De Letters van Utrecht – het eeuwigdurende gedicht dat letter voor letter in stoepstenen wordt gehouwen – drie stenen gestolen: de M, de I en de W. Samen vormden ze ‘WIM’. Een volger van het gedicht zag het verband en noemde de titel van het boekje: Wim is weg.
En nu is Wim echt weg. Als oud-voorzitter van de stichting hoop ik de W, de I en de M ooit nog terug te zien.
Dick Sijtsma, Koekange
‘Het is weer zover, hier schijnt wat aan de hand. Pollens, wat zeg joe, Wim T. Schippers is overleden. Het is me wat, als het ware. Het is jammer, maar helaas.’
‘Wim is weg’, schrijft Rutger Pontzen. Zijn taalvondsten blijven.
Ruud Joppen, Nijmegen
In het artikel bij het overlijden van Wim T. Schippers wordt aandacht besteed aan zijn beeldende kunst, televisieprogramma’s en theaterstukken, maar blijft zijn radiowerk ongenoemd. Ten onrechte: tussen 1984 en 1991 maakte Schippers voor Hilversum 3 wekelijks het volstrekt ontregelende Ronflonflon, op Wikipedia terecht gekarakteriseerd als ‘chaotisch hoorspel’.
Presentator Jacques Plafond, een personage van Schippers, praatte consequent door platen heen en liet zijn gasten nooit uitpraten. Vaste medewerkers waren Wilhelmina Kuttje (met twee t’s) met voordracht van gedichten en Jaap Knasterhuis (op viool) met filmbesprekingen. In Ronflonflon was een groot aantal liedjes te horen, met tekst van Schippers op muziek van Clous van Mechelen.
Dit radioprogramma is een integraal onderdeel van de volstrekt originele kunsten die Schippers decennialang voor ons vertoonde.
Hans Koenen, Amsterdam
‘Daar voornoemd voorwerp toch duidelijk is ontworpen voor het verbranden van tabakken, om de daarmee gepaard gaande rookontwikkeling naar binnen te zuigen, is het bij u dus meer 2 rotkoppen aan 1 steel.’ Aldus Sjef van Oekel in Ondergang van de Onan. Een tekst die na 52 jaar is blijven hangen bij mij als havo-scholier in 1974.
Wim T., voor eeuwig held.
Jos Wildeboer, Breda
Wijlen Wim T. Schippers heeft als geen ander de Nederlandse leefregel ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ tot in het absurde doorgevoerd.
Hans Hoes, Hengelo
Bert, Bert, Bert.
Ja, Ernie, wat is er?
Ik hoorde net iets op televisie.
Wat dan, Ernie?
Nou Bert, wat is verdrietig zijn?
Verdrietig zijn is dat je je niet fijn voelt.
Niet fijn voelen, Bert?
Ja, Ernie, je voelt je ellendig. Je bent niet lekker en moet misschien wel een beetje huilen.
Dan ben je verdrietig.
Wanneer is dat dan, Bert?
Nou Ernie, als je je liefste knuffel bent kwijtgeraakt.
Ja, Bert, daar word je wel heel verdrietig van.
Dat begrijp ik. Dan moet je ook wel huilen, Bert.
Ja, Ernie, dan moet je wel huilen.
Dat is ook zo, Bert, als je grootste vriend er niet meer is.
Ja, Ernie, dan zul je ook erg verdrietig zijn.
Hans Marks, Diepenveen.
Wim T. is Ernie meer.
Arjan de Roon, Elst
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant