Geen wedstrijd op het WK is zo gevoelig als Iran-Nieuw Zeeland in ‘Tehrangeles’. We bellen met VS-correspondent Maral Noshad Sharifi, die bij de demonstraties buiten het stadion was. ‘Ik ben weer verbaasd over hoe loyaal de aanhangers van Trump kunnen zijn.’
is verslaggever macro-economie bij de Volkskrant. Hij volgt de wereld van de aandelenbeurzen, de grootbanken en het monetaire beleid.
Goedenavond voor jou, Maral. Waarom wilde je tijdens dit WK zo graag naar Los Angeles?
‘In LA woont de grootste Iraanse gemeenschap buiten Iran, en ik was erg benieuwd hoe zij de wedstrijd Iran-Nieuw Zeeland beleefden. Die werd hier vandaag gespeeld.
‘Zeker sinds het begin van de oorlog hebben we veel van ze gehoord, en ik wilde weten: steunen zij het team, of zien ze dat vooral als uithangbord van het regime? En hoe kijken zij naar de onderhandelingen tussen Trump en Iran? En veel Iraniërs hier hebben de president gesteund bij de oorlog tegen Iran, zij hebben hun land ergens de afgelopen decennia immers om het regime verlaten.’
Vooraf was het spannend of Iran van het veld zou lopen. De Iraanse bond had aangekondigd dat te doen bij protesten in het stadion of wanneer er supporters met de verkeerde vlag in het stadion zouden zijn. Leidde dat nog tot problemen?
‘De Fifa had supporters inderdaad verboden om de oude vlag van Iran, van vóór de revolutie in 1979, met een leeuw en een zon erop, mee het stadion in te nemen. Toch hebben tegenstanders van het regime die vlag meegesmokkeld en hebben ermee gewapperd, en hebben dat gepost op sociale media. De wedstrijd is overigens gewoon doorgegaan, die is verder goed verlopen.’
Ook buiten het stadion waren er protesten. Wat trof je daar aan?
‘Een deel van de mensen die ik sprak, vindt het jammer dat Trump is gaan onderhandelen om tot een akkoord te komen. Zij vinden dat hij de aanvallen juist zou moeten opvoeren om het regime verder te verzwakken. Als Trump maar lang genoeg doorgaat, valt het regime, denken zij. Zij zouden graag boots on the ground zien, al snappen ze ook dat Trumps achterban niet op een oorlog zit te wachten.’
En het andere deel?
‘Ik was echt weer verbaasd over hoe loyaal Trumps achterban is, want zij waren ervan overtuigd dat het akkoord juist heel slim is van Trump, onderdeel van een groter plan. Het akkoord zien zij als een tussenoplossing. Dat Trump nu een beetje toegeeft, maar dat hij uiteindelijk weet dat de Iraniërs zich niet aan de deal zullen houden. En dan is Trump die man die echt kan ingrijpen.
‘Deze demonstranten zijn heel trots op Trump, zullen altijd weer op hem stemmen. Ook nu Trump een regime change heeft beloofd, maar ze eigenlijk weer hetzelfde akkoord krijgen dat Obama al in 2015 sloot. Trump heeft het goed gedaan, want hij heeft mensen aan de top vervangen, Khamenei gedood. Dat het Iraanse regime sterker is geworden, nu ze de macht hebben om de Straat van Hormuz af te sluiten, geloven ze niet. ’
Juichen zij wel voor het nationale team?
‘Zij vinden dat de spelers hier nooit hadden mogen komen. Zij zien hen als vertegenwoordigers van een regime dat op grote schaal mensen vermoordt. Deze mensen hebben liever dat Amerika de oorlog wint.
‘Maar ik ben ook naar ‘Tehrangeles’ gegaan – zo heten de wijken in Los Angeles met een grote Iraanse gemeenschap. Dat zijn straten vol Iraanse ijswinkels, waar op straat farsi wordt gesproken. De mensen daar zijn ook voorstanders van Trump, maar vinden het tegelijkertijd overdreven om nu geen voetbal te gaan kijken. Ze willen toch dat Iran wint en zijn milder voor de voetballers. Als je een getalenteerde voetballer bent in Iran en je wilt ver komen, dan kun je je niet uitspreken tegen het regime.’
Waar heb jij de wedstrijd uiteindelijk gezien?
‘Het was moeilijk om een plek te vinden. Ik had het plan om aan te sluiten bij een watch party, maar die waren er niet. Een restauranthouder die ik sprak, had het oorspronkelijk wel willen organiseren, maar zag er toch vanaf, omdat het zo gevoelig ligt.
‘Dat merkte ik ook toen ik vervolgens vroeg of ik mocht aansluiten bij een groepje jongens dat in een bar de wedstrijd keek. ‘Doe toch maar niet’, kreeg ik te horen. Uiteindelijk heb ik in een bakkerij de wedstrijd gezien.
‘Op straat voelde je geen vrolijke WK-stemming. Het was juist heel rustig. Een deel van de mensen zat in het stadion, een deel was bij het protest, en een deel keek gewoon thuis. Misschien was het voor hen het verstandigst om er niet te veel een statement van te maken.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant