De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. Nicolo Bulega lijkt op weg om alle World Superbike in 2026 te winnen, maar hoe bijzonder is dat eigenlijk?
Alle races in één WK-seizoen winnen. Is dat nog mogelijk in deze tijd? Na 21 van de 36 World Superbike-races verreden te hebben, lijkt het wellicht toch nog steeds tot de mogelijkheden te behoren. Nicolò Bulega won ook afgelopen weekend in Misano alle races met overmacht. Je kunt het van twee kanten bekijken. Aan de ene kant is het voor de kijker oersaai, omdat je eigenlijk al weet wie er gaat winnen. Aan de andere kant is het natuurlijk ook ultraknap wat Bulega presteert. Ducati-teamgenoot Iker Lecuona is absoluut geen slechte coureur, kijk maar naar zijn invalbeurt in de MotoGP waarin hij zevende werd in Hongarije, maar hij is simpelweg niet tegen de Italiaan opgewassen. Dat zegt ook iets over het huidige niveau van Bulega. Dit is qua niveau echt een andere Bulega dan tijdens zijn periode in de Grand Prix, daar ben ik van overtuigd. Ik hoop daarom dat hij in 2027 naar de MotoGP gaat; dat lijkt mij voor iedereen het beste.
Natuurlijk is hij er nog lang niet, maar het zou wel heel bijzonder zijn als Bulega erin zou slagen om alle races in 2026 te winnen. Hoe bijzonder dat is, probeer ik in deze Finishpraat uit te leggen. Op dit moment heeft hij dus al 21 van de 36 races gewonnen. Dat is al 58% van het seizoen. De laatste keer dat iemand een soortgelijke reeks neerzette was in 2014, door Marc Márquez in de MotoGP. Hij won toen de eerste tien van in totaal achttien races. Márquez was op dat moment op 56% van het seizoen toen het ‘misging’ met een vierde plek in Tsjechië. Bulega is nu dus al verder dan Márquez in 2014. Ook Valentino Rossi heeft een aantal zeer dominante jaren in de MotoGP gekend, denk maar aan 2002 met Honda en 2005 met Yamaha. Alleen toen ‘verloor’ Rossi beide keren al in de tweede Grand Prix de kans op een unieke winnende reeks door tweede te worden. Het is absoluut ongekend moeilijk om alle races te winnen, ook al ben je veruit de beste. Ook Jonathan Rea lukte dat in zijn dominante Superbike-jaren bij Kawasaki niet. Net als Álvaro Bautista. Hij won in 2019 de eerste elf races, maar daarna ging alles mis wat er mis kon gaan. In 2023 was de Spanjaard ook oppermachtig met Ducati. Hij won vijftien van de eerste zestien races, maar had ook een nulscore. Nog een voorbeeld: Neil Hodgson won in 2003 ook de eerste negen races. Een vergelijkbare situatie als nu. Ook toen was het Ducati-fabrieksteam met Hodgson en Rubén Xaus oppermachtig. Maar toch lukte het de Brit niet om die reeks in de tweede seizoenshelft voort te zetten.
Nee, voor de laatste keer dat iemand ongeslagen wereldkampioen werd, moeten we heel ver terug. In 1997 kwam Michael Doohan er dichtbij in de 500cc. De Australiër won dat jaar twaalf van de vijftien races. Doohan pakte deze twaalf zeges in de eerste dertien races. Maar al in de derde Grand Prix kwam de kans op een ongeslagen seizoen ten einde, omdat hij achter Álex Crivillé tweede werd in Spanje. Zo moeilijk is het dus. In 1988 was Jorge Martínez een kanshebber. Hij won bijna alle races in de 80cc dat jaar, behalve de eerste Grand Prix – nota bene zijn thuisrace – waar hij achter Stefan Dörflinger tweede werd. We gaan nog verder terug en komen uit bij 1979. Ángel Nieto was op dat moment dominant in de 125cc en had wellicht alle races kunnen winnen. Zo won hij de eerste zeven van de dertien races. Alleen in de tweede helft van het seizoen boycotte de Spanjaard een race in België en was hij later nog afwezig vanwege een blessure. Hij won dat jaar wel alle 125cc-races waaraan hij deelnam, maar niet alle races in een seizoen. Daarvoor moeten we nog verder terug en dan komen we uit bij, je raadt het waarschijnlijk al, Giacomo Agostini. Hij deed dit zelfs meer dan één keer. Eind jaren zestig en begin jaren zeventig was de Italiaan onverslaanbaar in de 350cc en 500cc. Maar omdat hij zo dominant was, kon Agostini aan het einde van het seizoen nog weleens een race laten schieten. Eind 1970 was de MV Agusta-coureur niet van de partij tijdens de laatste Grand Prix op het stratencircuit van Montjuïc in Spanje. Anders had hij dat jaar ongetwijfeld alle 350cc- en 500cc-races gewonnen. In 1969 miste Agostini ook de laatste twee races van het seizoen; anders was hij dat jaar eveneens ongeslagen gebleven. De laatste keer dat een rijder alle races in het wereldkampioenschap wegrace wist te winnen was in 1968. Toen reed Agostini alle 500cc- en 350cc-races en won hij ze ook allemaal. 1968 is dus de laatste keer dat een rijder alle races in één seizoen wist te winnen.
Maar zoals ik al aangaf: Bulega is er nog niet, want we zitten ‘pas’ op 58% van het seizoen. Eén fout of één technisch probleem kan ervoor zorgen dat de ongeslagen reeks verloren gaat. Er moet veel goed gaan om alle races in een seizoen te winnen. Maar als zich geen problemen voordoen, zie ik op dit moment geen reden waarom Bulega geen ongeslagen wereldkampioen Superbike kan worden.
Tot volgende week,
Asse Klein