Spanje, favoriet voor de WK-titel, stelde dinsdagavond in Atlanta teleur tegen de kansloos geachte WK-debutant Kaapverdië. Het kleine land, met vier geboren Rotterdammers op het veld, vocht zich naar een knappe 0-0.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Al dertig duels ongeslagen, een torenhoog winstpercentage, geweldige dribbelaars, doelpuntenmakers en combinatiekoningen in overvloed. En verder heeft Spanje een aantal voortreffelijke doelmannen, fijne opkomende backs en ervaring en talent in het defensiecentrum. Empathische, innovatieve coach. Totale geschatte transferwaarde: 1,22 miljard euro.
En toch kwam het land, twee jaar geleden nog met groot machtsvertoon Europees kampioen geworden, maandagavond in Atlanta niet langs WK-debutant Kaapverdië. Kaapverdië heeft bijna louter spelers van bescheiden, soms zelfs volstrekt onbekende clubs, waar ze niet altijd spelen. Totale geschatte transferwaarde: 54,5 miljoen euro. De veruit duurste speler Logan Costa (15 miljoen) keek ook nog eens geblesseerd toe.
Spanje begon ook zonder de duurste speler, Lamine Yamal (200 miljoen) die pas net hersteld is van een blessure. De Spaanse bondscoach Luis de la Fuente zal ook niet gedacht hebben hem nodig te hebben. De poule zou een makkie moeten zijn voor Spanje, met verder Uruguay en Saoedi-Arabië. Maar in de 71ste minuut werd Yamal toch ingebracht, want de kansen namen in de fase ervoor eerder af dan toe.
Nee, Spanje schoot niet met scherp, Spanje speelde de bal niet snel genoeg rond, Spanje ontbeerde creativiteit en nam het te makkelijk op. Maar Kaapverdië deed het ook gewoon uitstekend in Atlanta. Het bleef compact opereren, nooit werden de afstanden te groot, alsof de spelers van bondscoach Bubista met onzichtbaar draadwerk aan elkaar vast zaten. Het zette bovendien de tanden in de duels, hun bijnaam Bblauwe Haaien eer aandoend.
Met alsmaar 0-0 op het indrukwekkende halo board, een ring van aaneengesloten enorme videoschermen boven de tribunes, kregen ze ook steeds meer lef. Sidny Lopes Cabral jutte het volk op de tribunes op na alweer een geslaagde sliding, Jovane Cabral sloeg aan het soleren op eigen helft en Dailon Livramento probeerde zowat van eigen helft te scoren. Roberto Lopes blokte inzetten van Mikel Oyarzabal met bijna elk lichaamsdeel.
Maar de 40-jarige doelman Vozinho was de grote held. Hij redde keer op keer, dan weer spectaculair, dan weer sober. In Josimar José Évora Dias, zoals hij voluit heet, leek wel echt een haai te zijn gevaren.
Nog maar even controleren waarvoor de basisspelers uitkomen. GD Chavez, Columbus Crew, Al-Bataeh, Shamrock Rovers, Trabzonspor, Krasnodar, Puskas Akademia, PEC Zwolle, Estrela Amadora, Igdir FK en Casa Pia. Alleen een uitzonderlijke voetbalquizkampioen zal direct weten hoe die clubs presteerden dit seizoen.
Soms braken ze ook uit, de mannen van Bubista, vooral in de slotfase. De Spaanse bondscoach De la Fuente, die de favorietenrol vooraf omarmde, deed al bozig en druk tijdens de eerste drinkpauze, en werd er gedurende de wedstrijd niet vrolijker op.
Hij was ook zonder EK-sterren Nico Williams en Dani Olmo begonnen. Alsnog waren er genoeg klinkende namen, spelend voor de allerbeste clubs, met uitzondering misschien van spits Oyarzabal, de man die Real Sociedad trouw blijft, maar wel de EK-finale besliste.
De resultaten hadden ook geen reden gegeven voor serieuze verversing: onder De la Fuente wint Spanje negentig procent van zijn wedstrijden. Maar Kaapverdië verdedigde met passie, overleg en atletisch vermogen. De invallers gingen daar knap in mee. En als er dan toch een kans ontstond, was daar weer Vozinha met een showduik of een reddend handje.
In Rotterdam-West, waar veel Kaapverdianen wonen en zes selectieleden het levenslicht zagen, werd het met gejuich begroet in Bar Oliveira, Club Sao Nicaloa, café Patricia en voetbalclub FC Maense.
Maar ook in het prachtige Mercedes-Benz Stadium was er steun. De Verenigde Staten herbergen naar schatting 265 duizend mensen van wie de roots liggen in de Afrikaanse archipel.
Ze vinden het al geweldig dat Kaapverdië zich voor het eerst plaatste nadat het eerder al dichtbij was geweest. In 2013 mocht het land echter geen finale play-offs mocht spelen omdat een niet-speelgerechtigde speler was opgesteld. Zo ging het vaker op een sullige manier mis.
Maar de spelers, waarvan de helft overigens is geboren op Kaapverdië, wilden meer dan alleen meedoen, zij geloofden in een stunt. En ze speelden daarnaar. Zelfs tegen Yamal hielden ze stand, en ook toen Olmo en Williams nog even invielen. Diney Borges kopte zelf nog op doel na een hoekschop in blessuretijd. Het was een prachtig laatste statement van de voorlopige sensatie van dit toernooi.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant