Op de laatste avond van Best Kept Secret was het nieuwe album The Mountain van de visuele cartoonband Gorillaz eindelijk live te horen; de melancholische ondertoon werd moeiteloos geraakt.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Het veld voor het hoofdpodium op Best Kept Secret (BKS) gaf zondagavond tegen tien uur een opvallend beeld. Waar normaliter tegen het einde van de derde festivaldag veel publiek toch richting de uitgang gaat, liep het strand van de Beekse Bergen nu vol. Het leek er zelfs drukker dan bij de headliner van zaterdag, Nick Cave & The Bad Seeds. En het publiek bestond nu niet vooral uit 40-plussers; nee, de twintigers hadden de overhand.
Zij waren gekomen voor Gorillaz, de virtuele cartoonband die Blur-voorman Damon Albarn en illustrator Jamie Hewlett meer dan een kwarteeuw geleden begonnen als een soort grap. Gorillaz werd uiteindelijk veel populairder dan Blur, en maakte negen albums, waarvan The Mountain, dat eerder dit jaar verscheen, een van de mooiste is.
Het album is het resultaat van een reis die Albarn en Hewlett naar India maakten toen ze allebei hun vader verloren. Spirituele oosterse muziek mengt zich op dat album fraai met pop, hiphop en andere genres. Maar hoe breng je die even fraaie als melancholieke klanken overtuigend naar een groot festivalpodium, waar het publiek toch vooral komt om popklassiekers als Dirty Harry en Feel Good Inc. te horen?
Best gemakkelijk, zo leek het. Albarn wist zich omringd door een dozijn voortreffelijke muzikanten, met tabla en Indiase fluit in het instrumentarium. En waar de vele muzikale gasten die op ieder Gorillaz-album opduiken niet konden komen, omdat ze iets anders te doen hadden (Black Thought, Johnny Marr) of overleden zijn (Bobby Womack, Mark E. Smith), werden hun portretten door Hewlett subtiel in zijn visuals verwerkt.
De melancholische ondertoon van de muziek op The Mountain werd moeiteloos geraakt, alleen Albarn zelf leek er niet helemaal bij. Hij haalde de noten soms niet en het leek wel alsof we een dronkenmansduet zagen, toen hij met Idles-zanger Joe Talbot The God of Lying deed.
Daartegenover was de verschijning en zang van de Malinese Fatoumata Diawara (die zelf twee jaar geleden op het hoofdpodium stond) in Désolé adembenemend. En leek de komst van rapper Yasiin Bey (voorheen Mos Def) in Stylo de roodbemutste Albarn een beetje op te peppen.
Van de nieuwe nummers overtuigde vooral The Happy Dictator, met beelden van de broers Mael van de Sparks, die aan het nummer meewerkten, gecombineerd met visuele verwijzingen naar Charlie Chaplins The Great Dictator. Ook leuk om de knauwende stem van wijlen Mark E. Smith in Delirium over het terrein te horen schallen en zijn priemende ogen in Hewletts beeldvuurwerk te herkennen.
Maar het emotionele hoogtepunt was The Shadowy Light, dat opgedragen werd aan de onlangs overleden Bollywoodster Asha Bhosle – met wie Gorillaz het liedje ook opnam.
De dood was, net als bij Nick Cave een dag eerder, nooit ver weg tijdens dit afsluitende concert van BKS op het hoofdpodium. Maar Gorillaz eindigde optimistisch met hun eerste en grootste hit Clint Eastwood. ‘The future is coming on’, zong het publiek, vrolijk dansend, zó hard dat Albarn alleen maar hoefde toe te kijken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant