Hij dacht even na. Dat kostte weliswaar de nodige moeite, maar uiteindelijk zei Ronald Koeman, de enige resultaatgerichte bondscoach ter wereld die gericht is op een matig resultaat: ‘Ik vond het een topwedstrijd, dan kun je vrede hebben met een gelijkspel.’
Hij had weer precies hetzelfde gedaan als altijd, want Ronald Koeman is nu eenmaal een man van de herhaling. Ooit, in een ver verleden, won hij als coach een wedstrijd door Memphis in de spits te zetten, 4-3-3 te veranderen in 5-3-2 en vervolgens te wachten tot Virgil een kopgoal maakte. Sindsdien besloot hij de rest van zijn carrière precies dat strijdplan te herhalen, en nogmaals te herhalen, ad infinitum.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Goed punt, maar zelf ben ik toch een andere mening toegedaan. Ik geloof er namelijk heilig in dat voetbal ooit is uitgevonden als medicijn tegen die eeuwige herhaling.
Iedereen die ooit een spannende voetbalwedstrijd keek, weet dat je via zo’n pot gedurende minstens negentig minuten kunt vergeten dat het leven in feite een aaneenschakeling is van dezelfde collega’s met wie je in hetzelfde kantoorpand dezelfde gesprekken voert over dezelfde hypotheekrenteaftrek, om vervolgens weer in dezelfde auto naar hetzelfde huis te rijden, alwaar dezelfde partner dezelfde aardappelen heeft gekookt, waarna je in hetzelfde echtelijke bed wegzakt in dezelfde droomloze slaap, en dat net zo lang door tot er uiteindelijk niets anders van je overblijft dan een langzaam leeggelopen vorm die alleen qua uiterlijk nog lijkt op het hoopvolle mens dat je ooit was.
Het is enkel de kick van het nieuwe die oprechte sensatie veroorzaakt. Denk aan de overweldiging van je eerste liefde, de verbluffing van je eerste zoen, de tinteling die door je buik trok toen je Zinedine Zidane voor het eerst zag voetballen: het zijn allemaal gevoelens die wortelen in uniciteit. Nooit eerder maakte je zoiets mee en precies dat maakte die ervaring zo onvergetelijk.
Voetbal is magisch, juist omdat elke wedstrijd nieuw is. Vooral tijdens een WK, want nooit eerder zette je midden in de nacht de televisie aan om Haïti tegen Schotland te kijken. Nooit eerder zag je al die nieuwe spitsen, spelend in al die nieuwe stadions, alwaar ze zich woest maakten om al die nieuwe spelregels toegepast door nooit eerder geziene scheidsrechters.
Het WK wekt sensaties op en zeker in een land als Nederland, waar zo veel inwoners een compleet voorgeprogrammeerd bestaan leiden, is het extreem belangrijk zo nu en dan bruusk te ontwaken uit die immer voortkabbelende, kleinburgerlijke droom. Anders glijden we weg.
Daarom bij deze het verzoek aan de bondscoach om de komende wedstrijden eindelijk te breken met zijn eigen verleden. Red ons van je eigen voorspelbaarheid en hou op met steeds weer diezelfde wissels. Stop met dat lopendebandvoetbal waarbij Van Dijk de bal altijd naar De Jong schiet, die de bal vervolgens altijd terug naar Van Dijk schiet, enzovoorts, enzoverder.
We snakken naar prikkels, dus alsjeblieft, Ronald, bevrijd ons uit de gevangenis van de sleur, verlos ons uit het vagevuur van de verveling en stop met die eeuwige herhaling. Doe eindelijk iets anders. Probeer alsjeblieft iets nieuws. We hebben je nodig.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant