Laat het maar aan Firma Mes over om een zinnige, relevante voorstelling te maken over zo’n netelige kwestie.
schrijft voor de Volkskrant over theater en podcasts.
De politie en de aangekondigde anti-azc-demonstratie buiten lijken de perfecte proloog voor Roomservice van Firma Mes: deze actuele voorstelling vindt plaats in het voormalige ziekenhuis aan de Sportlaan in Den Haag, waar binnenkort asielzoekers en andere kwetsbare mensen zullen worden gehuisvest. Al tijden lopen de spanningen hoog op in de omliggende wijken. Sommige bewoners verwelkomen de nieuwkomers, anderen willen ze hier niet hebben.
Laat het maar aan Firma Mes over om een zinnige, relevante voorstelling te maken over deze netelige kwestie. Net als in hun eerdere werk over maatschappelijke onderwerpen laten ze ruimte voor meerdere perspectieven. Toen twee leden van het gezelschap, die in de buurt wonen, een brief kregen over de plannen van de gemeente, besloten ze met tientallen bewoners en partijen als het COA, de gemeente en ondernemers te gaan praten.
Nu zit de tribune in de hal van het oude ziekenhuis vol mensen die op deze plek zijn geboren of behandeld. De acteurs benutten tijdens de voorstelling de hele ruimte: het speelveld voor de ingang, de loopbrug daarboven en een kleine kamer rechts van het publiek.
Allerlei figuren komen voorbij, elk met hun eigen ideeën of zorgen: een winkelier die bang is voor diefstal, twee gebrouilleerde voetbalmaatjes, een vermoeiende ambtenaar. Het publiek grinnikt om het treffende spel: ‘O, dit type’, klinkt het als een gelikte mediator wat blaat over ‘gastbeleving’.
Een terugkerend personage is Hélène, een deftige vrouw die vreest voor de veiligheid van haar kleinkinderen – de speeltuin ligt vlak naast het ziekenhuis. Roos Eijmers vindt haar eigenlijk niet aardig, maar probeert haar toch sympathiek te vertolken. Dat zichtbare zoeken is misschien wat van ons allemaal nodig is; als het versmelten van verschillende horizonnen niet lukt, kunnen we in ieder geval ruimte maken voor een ander perspectief.
Dat is de kracht van de voorstelling: het respectvol samenbrengen van werelden. In de zaal is voelbaar hoezeer buurtbewoners behoefte hebben aan een plek waar spanningen mogen bestaan, zonder dat ze uit de hand lopen.
Wie verder ontroert, is Eyad Alsoufi. Afwisselend spelen hij of drie andere acteurs met een vluchtachtergrond mee met het gezelschap, vertrekkend vanuit hun eigen ervaringen. Alsoufi’s rust en kalmte vallen op in deze overkokende pan.
De motivatie van Firma Mes om hem erbij te betrekken is wel wat vrijblijvend. Ze lijken de stem van asielzoekers te willen incorporeren, maar doen ze dat voldoende? De voorstelling gaat vooral over het samenbrengen van de voor- en tegenstanders van asielzoekerscentra, en minder over hoe je de toekomstige bewoners betrekt bij het gesprek. Want waarom denkt Hélène alleen aan potentieel ongure types in de speeltuin, maar niet aan de azc-kinderen die daar zullen spelen?
Gelukkig wacht ons buiten geen bittere epiloog: de politie staat er nog, maar van haatdragende demonstranten zien we geen spoor.
Theater
★★★★☆
Door Firma Mes. Tekst: Jannemieke Caspers, Firma Mes, regie: Thomas Schoots, spel: Daan van Dijsseldonk, Roos Eijmers, Roy Kaneza, Tommie Kinneging, Lisa van der Wiel en Eyad Alsoufi.
6/6, Sportlaan 600, Den Haag. Aldaar t/m 4/7.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant