Na ruim een helft voetbal van de voorzichtigheid gingen Nederland en Japan los met doelpunten, eindigend in 2-2 bij de ouverture van het WK in Dallas. Oranje verzuimde te winnen.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Wat een groots en meeslepend WK-avontuur moet zijn, begon zondag in Dallas met een halve teleurstelling, omdat Oranje de 2-1 niet naar het einde kon brengen. Japan juichte na afloop, Oranje treurde.
Wissels pakten dramatisch uit, met onder anderen de sloffende Memphis Depay. Japan drukte en scoorde nota bene na een kopbal van springveer Koki Ogawa (NEC) , die in de lucht won van Virgil van Dijk en zijn kopbal nog aangeraakt zag door ploeggenoot Daichi Kamada.
Zo was het een spectaculaire tweede helft, met vier doelpunten, tussen een oude macht en een land dat al jaren op de deur van de top klopt. Beleefd doch beslist. Twee Nederlandse doelpunten vielen via de binnenkant van de paal. Twee keer na een geweldige assist van Ryan Gravenberch.
Een doelpunt van de aanvoerder, Virgil van Dijk, het andere van een debutant op een toernooi, Crysencio Summerville. Maar het was niet genoeg voor de zege, al is marge mogelijk met tal van nummers drie die ook doorgaan naar de laatste 32 van het megatoernooi. Zaterdag is de volgende wedstrijd voor de ploeg van Ronald Koeman, in Houston tegen Zweden.
Het mooist was het oog van de meester bij de 1-0. Na de majestueuze kopbal van Virgil van Dijk bukte de aanvoerder van Oranje met het bovenlijf om de diagonale kopbal na te kijken. De ogen probeerden te sturen, zoals hij normaal het elftal stuurt. Zou het lukken, dat de bal buiten bereik van de graaiende handen van doelman Zion Suzuki bleef en in het doel belandde? Zou de bezwering helpen? Ja dus, 1-0 na vijftig minuten, met zijn dertiende doelpunt in 93 interlands.
Oranje was beter, zeker in de tweede helft, maar een paar minuten na de 1-0 viel de onverwachte gelijkmaker, door een tegendraadse schuiver van Keito Nakamura, waarbij doelman Bart Verbruggen niets zag vanwege Jan Paul van Hecke en Daizen Maeda voor zijn neus.
De doelpunten gaven de wedstrijd karakter, energie en zingeving, want kort na de 1-1 was het weer 2-1, na een prachtige kapbeweging van Ryan Gravenberch, die met gracieus lange passen over het middenveld schreed, de bekeken bal naar de buitenkant speelde voor het geplaatste schot van Summerville, met links. Summerville heeft daarop eindeloos getraind, naar binnen dribbelen en dan schieten met links.
Zo kreeg de wedstrijd een swingende tweede helft, na een saai eerste bedrijf. Voetbal was voor bijna 70 duizend toeschouwers in Dallas Stadium, met overal plukjes oranje op de tribunes, een tijdlang een zaak van voortdurend nadenken, van latente angst voor de ander. De rem als belangrijkste wapen, al durfde Nederland meer dan Japan, dat vooral reageerde.
Nederland, grootmacht in het voetbal sinds pakweg vijftig jaar, contra de beoogde grootmacht, het land dat de middelen en de wil heeft om de wereldtop te bestormen, wachtend op het momentum. Maar over het algemeen was het duel tot de rust bij vlagen verstikkend, door de voortdurende berekening van risico, als betrof het de verzekeringsagent die inschat of de premie een paar tientjes lager kan.
Als Cody Gakpo op links dan eens één tegen één kwam, trok hij naar binnen? Waarom? Mag het niet meer, buitenom passeren, richting de achterlijn, en dan voorzetten? Nu was het spel zo voorspelbaar, zo klinisch, al was Gakpo na rust steeds dwingender aanwezig, met een paar vlammende schoten, in een fase waarin Nederland het duel na de 2-1 had moeten beslissen. Het was ook wel vreemd dat Koeman hem wisselde, zoals meer wissels uitermate slecht uitpakten.
Typisch Nederlands voetbal ook wel, met veel balbezit, verantwoord, met Frenkie de Jong kort voor zijn defensie. Eindeloos vaak aan de bal. Hij raakte die nooit kwijt, maar ook hij vond lange tijd geen opening. Nederland, veel meer aan de bal dus, terwijl de Japanners zich telkens razendsnel terugtrokken, met snode plannen om de bal te onderscheppen, en in het tempo van de Bullet Train om te schakelen. Zo wonnen ze op het vorige WK van Duitsland en Spanje.
Een wedstrijd van de tactiek dus, aanvankelijk, soms uit stilstand, een soort oranjemars waarbij de bal van links naar rechts ging. Ja, Donyell Malen kreeg de enige echte kans voor de eerste drinkpauze, toen hij zich knap vrijmaakte en zijn schot gestopt zag door de atletische doelman Zion Suzuki, die Malen ook in de tweede van vier kwarten tot een redding dwong, met een kopbal na een hoekschop.
Japan deed het slim, vooral ook door Denzel Dumfries achterin te houden, door de ook in aanvallend opzicht sterke Daizen Maeda. De sfeer in het stadion was soms tam, hetgeen vaker het geval is bij het Nederlands elftal. Vooraf was op commando nog een wedstrijdje herrie maken gehouden, met behulp van een decibelmeter, maar onder het gesloten dak bij aangename temperatuur was voortdurend dat ene monotone deuntje van een groepje Japanners supporters achter het doel te horen.
Maar toen volgde dus die fabuleuze kopbal van aanvoerder Van Dijk na vijftig minuten, en het opwindende vervolg. Aan de basis een mislukte vrije trap van Tijjani Reijnders, vanaf de linkerflank. De Jong verlegde het spel naar Gravenberch, wiens perfecte voorzet een prooi was voor Van Dijk. De wedstrijd was open, spannend, met Japan in de slotfase jagend op 2-2. En die kwam er nog ook. Dat was onnodig.
Source: Volkskrant