Nyck de Vries heeft als derde Nederlander ooit de 24 uur van Le Mans gewonnen. Na een zinderende ontknoping was de Nederlander in de 94e editie van het evenement de beste in de #7 Toyota, met de Brit Mike Conway en de Japanner Kamui Kobayashi, die de auto in de slotfase naar de finish loodste.
In de Hypercar-topklasse hadden de Toyota's hun pijlen volledig op de race gericht: ze kwalificeerden zich in het achterveld, maar de #8 Toyota met Sebastien Buemi, Brendon Hartley en Ryo Hirakawa had na het eerste uur de leiding te pakken.
Niemand domineerde in de openingsfase en zeker negen teams deden volle bak mee om de voorste posities: de twee Toyota's, #7 en #8, de #15 en #20 BMW's, waarbij Robin Frijns in de tweede auto zat, de #12 en #38 Cadillacs, de #50 Ferrari en de #35 en #36 Alpine's reden allemaal prima in de voorste gelederen in de eerste uren.
Het eerste slachtoffer kwam redelijk vroeg in de avond, toen de #15 BMW met problemen begon te kampen en dat ook nooit meer echt te boven kwam. Om middernacht had de #8 Toyota weer de leiding, met de BMW van Frijns en de twee snelste Cadillacs achter zich, terwijl de #50 Ferrari ook kuren kreeg en min of meer uit de strijd verdween.
Halverwege de race, om vier uur 's nachts, was het de #12 Cadillac die de leiding in handen had, met nog altijd de auto van Frijns op de tweede plek en de #38 Cadillac op plek drie, maar voor die auto ging het fout: bij het ochtendgloren stapte thuisheld Bourdais in, om kort daarna binnen te komen met technisch malheur, wat het einde van hun kansen was.
In de loop van de ochtend begon zich de strijd af te tekenen die men tot het einde te zien kreeg: de BMW van Frijns, de Toyota #7 met De Vries en hun zusterauto, de #8, en de #12 Cadillac van Team Jota. Dat ging door tot het einde van de race, waarbij de timing van de pitstops cruciaal bleek.
Voormalig Formule 1-coureur Kobayashi moest de #7 Toyota naar huis loodsen, maar deed dat op de allerlaatste beetjes brandstof en energie die er nog in de auto zat, terwijl Frijns in de BMW amper tien seconden achter hem reed - de andere Toyota én de Cadillac zaten daar ook nauwelijks twintig tellen achter.
Kobayashi hield het echter perfect vol, het had geen honderd meter verder moeten zijn, maar hij rolde over de meet en na de twee zeges van Gijs van Lennep in de jaren zeventig en de winst van Jan Lammers in 1988 had Nederland met De Vries na 38 jaar een derde eindwinnaar in Le Mans, mét een nieuw afstandsrecord van 381 ronden.
De Nederlandse fans konden hun hart ophalen, want Frijns bracht de BMW als tweede over de meet, met teamgenoten René Rast en Sheldon van der Linde. Plek drie was voor de #8 Toyota, de Cadillac werd keurig vierde.
De winst in de LMP2-klasse was voor de #43 van het Poolse Inter Europol Competition met Tim Dillmann, Jakub Smiechowski en Nick Yelloly, voor hun zusterauto, de #343. Richard Verschoor streed in de #30 Duqueine Team lange tijd mee om de overwinning, maar de auto gaf in de vroege middag de geest.
Het Nederlandse feest was overigens nog niet klaar, want in de LMGT3-klasse kon het rood-wit-blauw óók gehesen worden: Nicky Catsburg won met Ben Keating en Jonny Edgar in de #33 TF Sport Corvette Z06, ruim voor de #78 Akkodis Lexus en de #23 Aston Martin Vantage van Heart of Racing.
Source: Fok frontpage