Popfestival Na een eerste dag vol contrasten, van soul tot garagerock en van experimentele pop tot klassieke hiphop, bood Best Kept Secret alvast genoeg aanwijzingen voor een weekend vol muzikale ontdekkingen.
Best Kept Secret.
Taaaaa. Ta-ta-ta-ta-tada-da-daaaaaa. De absolute apotheose van de eerste dag van Best Kept Secret past uiteindelijk in deze twee klanken. Eindelijk, leek het volgepakte strand van de Beekse Bergen te zuchten toen Jack White aan het slot van zijn headlinershow de wereldberoemde riff van ‘Seven Nation Army‘ inzette.
Daarvoor had de Amerikaan al ruim anderhalf uur laten horen waarom hij nog altijd tot de spannendste rockartiesten van zijn generatie behoort. In een bad van blauw licht sneed zijn gitaarwerk door de avond: loeistrak en messcherp, voortdurend schakelend tussen ingehouden spanning en explosieve ontlading. White arriveerde in Hilvarenbeek met de wind in de rug. Volgende maand verschijnt zijn nieuwe plaat Frozen Charlotte, waarop hij verder bouwt aan zijn grofkorrelige garage- en bluesrock. Op Best Kept Secret klonken zijn gitaarsolo’s ongepolijst maar trefzeker; ze schuurden langs werk uit zijn solocarrière en nummers als ‘Steady, As She Goes’ van The Raconteurs. Toch kon het publiek zich pas echt volledig laten meevoeren toen die ene riff opdook. Zo’n oersterke oorwurm die zich nog urenlang in je hoofd bleef herhalen.
Zelfs wanneer je direct daarna het strand verruilde voor de tent van Mula, waar alle remmen losgingen. De rapper liet het publiek van voor tot achter springen en veranderde de nacht in een kolkende massa van energie. Minder subtiliteit, meer fysieke ontlading. Mula verdreef Whites riff.
Pommelien Thijs
De eerste dag van Best Kept Secret speelde zich af onder een grillige hemel. Wolkenvelden trokken over de Beekse Bergen en dreven bezoekers regelmatig richting poncho’s, bomen en tentdoeken. Precies tijdens het optreden van Curtis Harding op het hoofdpodium brak opnieuw een regenbui los. „Is iedereen al doorweekt?”, vroeg hij lachend. Met zijn warme stem, elegante grooves en ontspannen podiumprésence bracht hij zijn soul onvermoeibaar aards en stijlvol, zonder opsmuk. Zo kregen nummers als ‘The Power’ in de regen extra glans. „Het voelde goed om samen met jullie nat te worden”, zei hij tegen een veld vol wiegende poncho’s.
Ook elders op het terrein liet het publiek zich niet uit het veld slaan. Over modderige bospaden slingerden bezoekers van podium naar podium, langs foodtrucks, bierbars en verscholen dansplekken. De schaalvergroting van Best Kept Secret is duidelijk zichtbaar met nieuwe grotere podia. In de avond lichtten duizenden lampjes op tussen de bomen.
De afzegging van Amaarae viel te betreuren, maar haar vervanger bleek een voltreffer. Pommelien Thijs stond die ochtend nog op het punt als bezoeker te komen, enkele uren later stond ze op het podium. Haar band speelde een set die na een druk jaar strak ingesleten was.
Maar werkte Pommelien ook op een alternatief festival als Best Kept Secret? Een blik in de afgeladen tent gaf al snel antwoord. Haar recente sound met stevigere rockgitaren pakte goed uit. Tussen liedjes over sociale druk, verliefdheid en kwetsbaarheid rijgt ze energieke tracks aaneen, met refreinen die zonder glad te worden blijven hangen. Halverwege verschijnt Meau voor hun duet ‘Het Midden’, dat de tent zichtbaar in beweging zet. Later bouwt ‘Ben Je Klaar’ de spanning strak op, om die daarna in een brede ontlading los te laten op het publiek.
De La Soul op Best Kept Secret festival.
Minder overtuigend was de hiphop van De La Soul. Het publiek ontving het duo warm, maar het optreden bleef hangen in routine. Sinds het overlijden van Trugoy the Dove (‘Plug Two’) gaat de groep als tweekoppige formatie verder, maar het gemis is groot. Klassiekers als ‘Say No Go’ en ‘Ring Ring Ring’ zorgden nog voor een gezellige sfeer, maar veel bleef steken in voorspelbare publieksinteractie. Pas tegen het einde kwam er wat energie los bij ‘Me Myself & I’ en vooral ‘The Magic Number’, gedragen door herkenning en nostalgie.
Dan trokken namen als Elmer (groot in directe absurditeit), Sudan Archives – futurepop met viool – en bands als Blood Incantation elk op hun eigen manier nieuwe werelden in. Vooral de komst van die laatste deathmetalband, snoeihard tussen twee gigantische obelisken op Best Kept Secret, was misschien even wennen. Maar het werd veel meer dan een niche-act voor doorgewinterde metalfans: extreme metal werd afgewisseld met ambient passages en een bijna kosmische spanning. Zo bleef Best Kept Secret ook hier trouw aan zijn eigen principe: ruimte maken voor risico en ontdekking.
Concert van Sudan Archives op Best Kept Secret festival.