Het weer werkte niet mee en er waren wat teleurstellende optredens tijdens de eerste dag van Best Kept Secret. The White Stripes maakten alles goed en bezorgden de bezoekers met een verpletterend optreden het vertrouwde festivalgevoel.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Het is nog een beetje zoeken vrijdagmiddag op Speelland Beekse Bergen waar dit jaar voor de twaalfde keer het Best Kept Secret (BKS) festival wordt gehouden. Het eerste van de grote meerdaagse festivals, zoals Pinkpop, Down The Rabbit Hole, Lowlands en North Sea Jazz.
Er zijn voor BKS nog nooit zoveel kaartjes verkocht, en de drie headliners (Jack White op vrijdag, zaterdag Nick Cave & The Bad Seeds en zondag Gorillaz) zijn dan ook ijzersterk. Maar het duurt even totdat Jack White met een verpletterend optreden je het vertrouwde festivalgevoel geeft en je beseft dat je nergens anders liever wilt zijn dan hier in Hilvarenbeek, om tussen tienduizenden mensen heel hard de gitaarriff van The White Stripes’ Seven Nation Army mee te brullen.
Het weer is er dan ook niet echt naar. Het is grijsgrauw en hoewel het goeddeels droog blijft, begint het tijdens Curtis Harding toch te regenen. Jammer dat de enige bui nu net het optreden van deze soulzanger treft. Want we hebben na het teleurstellende optreden van Sudan Archives – die ondanks haar wervelende verschijning live te weinig toevoegt aan wat er uit de computer komt – wel zin in een beetje echte soul. Sudan Archives weet op haar prima nieuwe album The BPM met het grootste gemak te wisselen van r&b naar jungle en van hiphop naar techno, maar live oogt het allemaal nogal krampachtig en ga je toch een beetje naar een echte band verlangen.
Die van Curtis Harding bijvoorbeeld. Zijn gemoedelijke liedjes verdienen op het hoofdpodium (dat als enige niet overdekt is) vooral veel zon. Al was het maar om het publiek bij de les te houden. Nu zie je iedereen toch even op de telefoon door het programma scrollen waar het ’t best schuilen is.
Het valt mee met de regen, maar het lukt Harding niet meer om de aandacht van het publiek terug te winnen. Cole Haden, de extravagante queer zanger van Model/Actriz, heeft daar aan de andere kant van het terrein geen moeite mee. Hij heeft zwarte panty’s en een kek rokje aangetrokken en sprint al na een paar minuten het publiek in, terwijl de industrialrock van de band vervaarlijk beukt.
Even heeft de ontregelende Haden je bij de lurven. Rockmuziek die tegelijk sexy als gevaarlijk, verleidelijk en angstaanjagend is, kom je niet zo vaak tegen. Maar na een half uur verdwijnt de betovering gek genoeg. Dan kijk je toch naar een niet zo heel spannend bandje met een zanger die steeds in het publiek verdwijnt.
Laat de vervulling van de wens om echt even opgezogen te worden in een andere wereld die best wat gevaarlijk mag zijn maar over aan Blood Incantation op Stage Two. Deathmetal wordt niet vaak op een groot festival geboekt, maar met hen heeft BKS een van de grootste spraakmakers in het genre op de affiche, en ze maken hun naam als vernieuwers in het genre helemaal waar.
En het blijkt de ideale opmaat voor Jack White op het grote veld, dat behoorlijk vol is gelopen en alleen maar drukker zal worden. Want de zanger-gitarist en zijn band zijn in bloedvorm. White speelt veel nieuw werk en laat zijn gitaar en stem snerpen en gieren. Zo verwoestend zagen we hem eigenlijk niet eerder in The White Stripes of The Raconteurs, de twee bands die hij leidde voordat hij onder eigen naam verder ging.
Hun hits komen voorbij, met Steady, As She Goes en Seven Nation Army als grandioze afsluiters. Maar daarvoor was het een meesterklas rock-’n-roll van White, die doet wat een headliner hoort te doen: even alles doen vergeten wat je eerder gezien hebt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant