DEN HAAG - 'Ja, ja, boter bij de vis. Contant en direct toen ik het pakketje kreeg. Ik ga niet eerst wegbrengen en daarna pas geld ophalen. Als ik ga tanken moet ik ook meteen betalen.' René vertelt zijn verhaal met een moddervet Amsterdams accent. Dat er drugs in dat pakketje zaten had hij niet gedacht.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
De rechter vindt dat moeilijk te geloven. Het pakketje was een klein doosje dat maar liefst drie kilo woog. De helft MDMA-pillen, de andere helft ketamine. René wordt alleen vervolgd voor de MDMA. Het Openbaar Ministerie (OM) heeft daarvoor gekozen omdat ketamine onder de geneesmiddelenwet valt.
René dacht dat hij kleding vervoerde. Die kan ook best zwaar zijn, zo beweert hij. 'Mijn vrouw stuurt weleens kleding naar Suriname, dat is ook zwaar hoor.'
Hij had het pakketje gekregen van Fernando, iemand die hij kende van de hondenuitlaatplek. Het was de tweede keer dat de man hem had gevraagd een pakketje naar Schiphol te brengen. Het moest uiteindelijk naar Chili.
Fernando was natuurlijk niet zijn echte naam, die weet René niet. Hij heeft de man na zijn aanhouding ook nooit meer gezien. 'Als ik hem wel had gezien had ik hier nu gezeten voor openlijke geweldpleging.'
De rechter werpt op dat het wel lastig is dat 'we nu niet weten wie Fernando is'. René heeft zijn antwoord klaar: 'Dat begrijp ik wel, maar als je iemand tegenkomt op een feestje weet je toch ook niet alles van hem?'
Fernando blijkt niet eens de afzender van het pakketje, dat is ene Hubert uit Enschede. 'Die ken ik niet', zegt René. De rechter wil weten of de verdachte het zelf ook geen vreemd verhaal vindt. 'Denkt u niet: ik moet een pakketje sturen naar Chili van iemand uit Enschede, dat is raar?
René vindt het wel meevallen. 'Ik sta met hem te praten in de hondenbak. Hij zegt: wil je een pakketje voor mij brengen? Ik vraag: wat betaalt dat, hij zegt: 150 euro. Nou, dan heb ik wat verdiend en kan ik ook een keer een portie Chinees halen.'
'Vond u dat niet heel veel geld' vraagt de rechter. 'Ik denk dat hij met een taxi meer kwijt was geweest', werpt René tegen. 'Als de buurvrouw vraagt of ik een brief naar het postkantoor wil brengen dan doe ik dat ook. Ik ben gewoon een behulpzaam mens.'
De officier van justitie wil weten waarom er zo nodig een doosje kleding naar Chili moest. 'Dat hebben ze daar misschien nodig, dat weet ik toch niet. Ik betaal de verzendkosten toch niet. Ik heb een stuk uit de krant bij me over mensen die pakketjes aannemen, sukkels als ik.'
'Wat zegt uw vriendin over die pakketjes', wil de rechter weten. 'Dat ik een sukkel ben.' De rechter knikt. 'Dat ziet ze misschien wel goed.'
René snapt ergens wel dat hij er niet goed op staat. 'Als ik een straf moet krijgen dan accepteer ik die, maar liever niet.' Hij heeft nog wel een bewijs voor zijn vermeende onschuld.
'Ik wil wat zeggen meneer. Als ik nou meteen wist dat er wat slechts inzat, dan had ik toch niet m’n auto op Schiphol voor de deur gezet, met al die camera's.'
'Dan had ik wel een Charlie Chaplin-snor of een hoed met bril opgezet. Maar ik sta daar gewoon met m’n Amsterdamse poffertjesgezicht.'
De rechter is van dat argument niet onder de indruk. 'Sommige boeven zijn echt dom. Dat weten uw advocaat en ik, we zitten al heel lang in dit werk, en sommigen zijn echt dom.'
De officier van justitie wijst op de enorme hoeveelheid pakketjes met drugs die jaarlijks worden onderschept door het speciale HARP-team en de klachten die Nederland over die pakketten krijgt vanuit het buitenland.
Dat René er niks van wist gelooft ze niet. 'Ik weet niet eens of Fernando wel echt bestaat, en dan ga je voor een complete vreemde een pakketje afleveren. Dat raar. En als je er 150 euro voor krijgt moet je weten dat het geen zuivere koffie is.'
De officier wijst op de richtlijnen die het OM heeft. Tot 1,5 kilo maximaal 12 maanden cel, daarboven 24 maanden cel. 'Het was 25 gram meer dan 1,5 kilo, maar de politierechter kan niet meer opleggen dan een jaar, dus dat eis ik.'
'Rechters zeggen dat zelfs vijf gram al genoeg is voor een gevangenisstraf. Dat signaal willen we afgeven: laat het uit je hoofd want je draait gewoon de bak in. Dat hij daardoor getroffen wordt, ja, dat is dan zo', zegt ze onverbiddelijk.
De advocaat van de verdachte betoogt dat hij heel anders had gehandeld als hij het wel had geweten. 'Hij komt niet uit een ei, hij is best wel van de straat.'
'Hij heeft een WAO-uitkering en dan is 150 euro extra heel welkom. Van zijn huis naar Schiphol is dik twintig minuten rijden, dus zoveel geld is het nou ook weer niet.'
'Meneer is de schlemiel in deze kwestie. Het is zijn auto, zijn dna, zijn vingerafdrukken en hij wordt afgescheept met een fooi.'
'Hij is op leeftijd, heeft een relatie, een inkomen en een woning. Detentie kost hem zijn woning, want na vier weken stopt zijn WAO, en dat verhoogt alleen maar het recidiverisico.' De raadsman vraagt om een grotendeels voorwaardelijke straf en een maximale taakstraf.
René is zwaar onder de indruk van de eis van de officier. 'Ik ben nogal geschrokken van wat die vrouw eist. Ik kan er toch niks aan doen dat die Fernando niet meer in die hondenbak komt. Als ik wist waar hij woonde dan was ik al bij hem langs geweest.'
'En als opvoeding voor de jeugd', hij draait zich om naar het klasje studenten dat in de zaal zit, 'als opvoeding voor de jeugd: stuur nooit een pakketje voor iemand anders weg, jongens.'
Dat er wel meer mensen worden geronseld is voor de rechter geen excuus. 'Dat wil niet zeggen dat je een aai over je bol krijgt. Er worden ook jongelui geronseld om vuurwerkbommen aan de deur te hangen.'
De rechter wil in dit geval geloven dat Fernando bestaat. 'Er zijn zaken waarin ik zeg: ik geloof er niks van, maar hier weet ik het niet zeker.'
Toch vindt de rechter dat René voorwaardelijke opzet had op het versturen van de MDMA. 'Een afzender uit Enschede die u niet kent, via iemand anders die u niet kent.'
'Een klein pakje, maar wel drie kilo, en dan denken dat het kleding is. Je houdt ook veel over voor zo’n klein pakje met die 150 euro. U had iets beter achter uw oren moeten krabben.'
Hij veroordeelt de verdachte tot een celstraf van 180 dagen, waarvan 169 voorwaardelijk. Die elf dagen verschil is de tijd die René al heeft vastgezeten. Daarnaast geeft hij de man een werkstraf van 240 uur.
'Die voorwaardelijke straf blijft boven uw hoofd hangen voor als iemand u weer een pakje aanbiedt. U hoeft dus niet terug naar de cel en u mag ook uw woning houden. Dus ik mats u een beetje, denk ik.'
Dat snapt René ook wel. 'Dank u wel meneer', zegt hij uit de grond van zijn hart. Als de rechter hem er nog op wijst dat hij twee weken heeft om in hoger beroep te gaan zegt René's advocaat meteen tegen zijn cliënt: 'zou ik niet doen'.
De officier van justitie gaat daar nog even over nadenken. René loopt met een opgelucht 'oké, doei' snel naar de uitgang.
De namen van René, Francesco en Hubert zijn gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag