Autotest De Nissan Micra, in vrijwel alles een Renault 5, past perfect in het AI-tijdperk waarin toch niets meer echt is, schrijft Bas van Putten. Maar hij rijdt als een tijger.
Zo ziet plagiaat eruit. Van opzij is dit een schaamteloze kopie van de Renault 5.
Ik ging een Nissan halen en kwam thuis met een Renault. Ja, de Nissan Micra ís een Renault 5. Hij werd dat omdat het noodlijdende Nissan even geen budget heeft om zelf een stekkerhatchbackje te kleien. Daar heeft de business een oplossing voor. Gewoon je eigen logo’s plakken op een auto van een ander merk. Dat heet badge engineering en het kan omdat Renault en Nissan al decennia een alliantie vormen. Het even kwakkelende Mitsubishi copy-past nu navenant hybrides van Renault, ook al een wanhoopsdaad.
Binnen en buiten is de Micra één op één de donorauto. Voor de bühne aangepast zijn alleen neus en achterkant, de erogene zones van het merkgezicht. Laat ons het leuk maken, dacht Nissan. De strakke lichtrechthoekjes van de 5 zijn voor en achter hoepelgrote lichtringen geworden. Alleen de randen geven licht. Binnen de led-hoepels zit achter niks lichtgevends, vóór alleen een liggend balkje met de hoofdverlichting, handig ingemeten op de aansluitpunten die er toch al zaten. Het Micra-smoeltje lijkt op Kermit uit de Muppet Show, alsof er voor dit merk in barre tijden wat te lachen valt. Op het kofferbakje doet het wagentje de bril van Youp na. Het oogt alleraardigst en toch hartverscheurend. Je ziet de moed der wanhoop. De Nissan-ontwerper die de Micra visueel moest ontklonen was een taaie.
Toch staat van stuur tot wielnaven overal trots Nissan op alsof ze in Japan het wiel zelf hebben uitgevonden. De Micra kopieert met komisch zelfvertrouwen de bravoure van de populaire 5. Op het Renault-display met de typisch Japanse welkomstboodschap ‘welkom, conducteur!’ claimen na de start en onder begeleiding van een dapper elektromuziekje de woorden Nissan Intelligent Mobility meteen maar het auteursrecht op de software. Alsof de parasiet pronkt met het brein van de gastheer. Alsof André Rieu op het titelblad van An der schönen Blauen Donau de naam Johann Strauss jr door de zijne heeft vervangen en iedereen geacht wordt het bedrog te respecteren. Het huis zou te klein zijn, hoewel 80 procent van de Rieu-aanhang de geschiedvervalsing dankbaar zou slikken.
Wat maakt het ook uit nu in het AI-tijdperk toch niets meer echt is? De Micra past in een post-orwelliaanse wereld waarin willekeur en individualisering, fictie en werkelijkheid ongeveer hetzelfde gingen betekenen, een multiversum waarin jij bepaalt of 2+2 vier of vijf is. Hoe bitterzoet wringt die goochelarij met de nuchtere werkelijkheid van de tijd waarin de Micra met de Toyota Starlet en Suzuki Swift de ultieme tweede auto was. Voor generaties middenklassekinderen was dit de auto van hun moeder of het eerste autootje. De kleine Japanner was praktisch, goedkoop en betrouwbaar.
De klimaatcrisis vernietigde de droom van de volwassen mini voor de kleine beurs. Een nieuwe Micra maken voor de helft van wat de 5-kloon nu kost is onmogelijk. Met benzinemotor wordt hij te vuil, met elektromotor te duur. In de energietransitie kwamen de Japanners veel te laat, behalve Nissan met de Leaf, inmiddels jammerlijk voorbijgestreefd door Tesla en Chinezen, of Renault. Ziehier het resultaat: een competente maar genetisch vervalste, voor de oorspronkelijke doelgroep onbetaalbare ontsnapping aan een evolutionaire crisis.
Je moet maar durven, gewoon je eigen logo op een Renault-stuur plakken, maar Renault vindt het goed.
Nissan gaf de duurste Micra een royal treat met tweekleurige bekleding die de auto niet slecht staat.
Niets af te dingen op de functionaliteit, de schakelaars voor ramen en spiegelverstelling optimaal bereikbaar waar je ze verwacht.
De met een liggend balkje verbonden lichtringen op de kofferbak doen denken aan de bril van Youp.
Nu wemelt het in de showrooms van de auto’s die onderhuids andere auto’s zijn. De Volkswagen- en Stellantis-concerns planten tig merken op een handvol platforms. Maar daar zien ze er per model tenminste anders uit. Welk voordeel, het is niet de prijs, kan voor Nissan zijn gelegen in het aanbieden van een geplagieerd Renault-model? Dat de laatste Nissan-mensen bij de laatste Nissan-dealers toch een Nissan kunnen kopen? Nee. Deze auto is de zoveelste voorbode van een moeilijk te bevatten transitieproces, de verdwijning van het merk als identificatiemodel. In China is het kopers nu al worst hoe het product zich noemt zolang het technologisch vooroploopt. Chinese suv’s zijn al niet meer uit elkaar te houden.
In die gigantische identiteitsdrain tuft de arme Micra als een uitdovend stukje verleden naar het merkenmassagraf. Maar hij is een uitstekende EV. ’s Zomers haal je er 350 kilometer mee en hij rijdt als een tijger. Voor zolang het nog mag duren past hij prima bij het identiteitsgeloof dat je mag zijn wat je je voelt, en dat geldt uiteraard dan ook voor alles wat je aan materie naar je toe trekt. Dus als jij toch nog wilt dat dit een Nissan is, dan ís dit een Nissan, 2+2=5.
Motor elektromotor
Vermogen 150 pk
Koppel 245 Nm
Aandrijving voor
Transmissie automaat
Topsnelheid 150 km/u
Acceleratie 0-100 8,0 seconden
Verbruik gemiddeld 14,7 kWh/ 100 km (fabrieksopgave)
CO2-uitstoot 0 g/km
Energielabel A
Basisprijs € 26.990
Prijs testauto € 35.420