Razend enthousiaste reacties in de media op het nieuwe album van Paul McCartney dreven me naar Spotify, waar zijn The Boys of Dungeon Lane meteen te beluisteren viel.
Het gemak dient de (westerse) mens meer dan ooit tevoren. Vroeger – opa vertelt – moest je daarvoor naar de drukbeklante platenwinkel, waarvan de eigenaar je opgewekt vertelde dat hij helaas al door de eerste voorraad heen was. Vooral bij nieuwe platen van groepen als The Beatles en The Rolling Stones was dat een normaal verschijnsel.
Inmiddels is Paul McCartney bijna 84 jaar geworden, iets wat ik hem gelukkig nog niet kan nazeggen, al is het verschil minder groot dan ik zou willen. Is hij er ook als artiest beter op geworden? Dat is een nogal flauwe, retorische vraag van mezelf, want we weten allemaal het onontkoombare antwoord. De vraag kan beter luiden: is hij als artiest nog goed genoeg om nieuwe albums uit te brengen?
Hij kan het niet laten, heeft hij zelf gezegd, hij is aan muziek verslaafd. In het genre van de softrock maakt hij nog steeds aangename muziek, zoals ook uit dit nieuwe album blijkt. Waar ik wel moeite mee heb, is de hosanna-sfeer die rond nieuw werk van zo’n icoon van de popmuziek ontstaat. Alsof hij uit de artistieke dood is herrezen met muziek die even briljant is als de hoogtepunten uit zijn bloeiperiode die we ons nog goed kunnen herinneren.
Was dat maar waar – maar het kán niet waar zijn voor een artiest die zijn beste creatieve jaren grotendeels allang achter de rug heeft. Om enkele sublieme hoogtepunten uit die periode te noemen met de jaartallen erbij: Yesterday (1965), Hey Jude (1968), Blackbird (1968), Let It Be (1970). Vaak samen met John Lennon schreef McCartney tal van nummers die ook de volgende eeuw zullen halen.
Daarom zat ik met gemengde gevoelens naar The Boys of Dungeon Lane te luisteren. Er staan „best aardige” nummers op, maar er is vrijwel niets bij dat lang zal beklijven. Dat McCartney ze soms tamelijk beroerd zingt, is nog verdedigbaar, want een oude artiest mag best oud klinken. Maar gecombineerd met de middelmaat van veel nummers ontstaat, althans bij mij, een gevoel van overbodigheid – een gevoel dat niet bij zo’n geniale songwriter past.
Voor één nummer van dit album moet ik een uitzondering maken: ‘Days We Left Behind’. Dat kan, zowel de tekst als de melodie, bij het beste werk van The Beatles worden ingedeeld. Alleen al deze song rechtvaardigt het uitbrengen van dit album, maar laten we niet doen alsof het album als geheel een meesterwerk is geworden.
Het nummer is, als veel nummers op dit album, doordrenkt van weemoed aan zijn jeugd in Liverpool toen hij zijn eerste liedjes met Lennon schreef. Het is alsof hij Lennon postuum toezingt niet langer wrok te koesteren en de giftige, onderlinge ruzies die tot een definitieve breuk leidden, te vergeten.
Cause nothing stays the same
And no one needs to cry
No one is to blame
For the days we left behind