De luchtige serie naar een romanreeks van Jilly Cooper is weer terug, in een wolk van haarlak en sigarettenrook, met een ode aan alles wat fout en heerlijk was op het Britse platteland van de jaren tachtig. Inclusief een klassenstrijd die fier een seksistische vlag hijst.
is chef-kunst van de Volkskrant. Ze schrijft over toneel, film, series en popcultuur.
Wat is er toch zo onweerstaanbaar aan het flinterdunne, botervette Rivals? Zijn het de knappe hoofden, de volle snorren, is het de haarlak, de geile seks? De luchtige serie naar een romanreeks van Jilly Cooper over twee concurrerende tv-zenders in het Engeland van de jaren tachtig durft onversneden schandalig te zijn, maar maakt zichzelf ook steeds een beetje belachelijk. In die knappe balanceeract dienen de makers ogenschijnlijk twijfelachtig seriemateriaal – tv-spelletjes, overspelige seks en paardensport – bijzonder smakelijk op.
Rivals is op een leuke manier ouderwets en tegelijk onmiskenbaar hedendaags; een sardonisch zelfbewuste, vrolijke tijdgeestkarikatuur, opgediend met de kennis van nu. Machismo en seksisme waren niet eerder zo sneu, grappig en sexy tegelijk. Dit is Dynasty meets Sex Education, op het Britse platteland.
In het eerste seizoen maakten we kennis met de veelal oogverblindende personages in de fictieve county Rutshire in Zuidwest-Engeland. Zoals Declan O’Hara, voormalig BBC-ster, en zijn vrouw Maud, verveelde steractrice, die door workaholic Declan schandalig wordt verwaarloosd – wat ze dan vaak weer goedmaken met spectaculaire seks.
Declan gaat samenwerken met de onuitstaanbare Rupert Campbell-Black, adellijke charmeur van epische proporties, olympisch springruiter en nu minister van Sport. Campbell-Black is conservatief politicus, nationale sportheld én promiscue bon vivant: kijkers zien acteur Alex Hassell zich voortdurend atletisch uitleven, hetzij in de slaapkamer, hetzij op het sportveld, met zijn goed geoliede dijen in een klein, glanzend sportbroekje.
Dat is bijvoorbeeld zo leuk aan Rivals: de mannen mogen hier voluit sekssymbool-met-een-knipoog zijn, en hebben daar overduidelijk lol in. Kijk hoe Aidan Turner als Declan voor een Yeats-documentaire in slow motion per paard over Ierse kliffen galoppeert – wilskrachtige blik, openwaaiend shirt, wapperend borsthaar.
Die Declan en Rupert dus beginnen met een zootje ongeregeld en een grote dosis bluf een nieuwe omroep, Venturer. Die wil de felbegeerde uitzendlicentie binnenhalen die nu toebehoort aan Corinium, het media-imperium van de meedogenloze Tony Baddingham – een geweldige schelmenrol van David Tennant.
Naast hen zijn er medestanders, overlopers en dubbelspionnen, plus hun echtgenotes, minnaressen en kinderen. Iedereen verleidt of belazert elkaar, meestal tegelijkertijd. De paar personages met een werkend moreel kompas, onder wie de ernstige Taggie, dochter van Declan, houden de rest zo nu en dan kalm een pijnlijke lachspiegel voor.
Dat is het wel zo’n beetje, qua plot, ook in dit tweede seizoen – maar wat geeft dat, zolang het ruimte biedt aan allerlei zalige intriges, plus geestige persiflages op jarentachtigtelevisie, zoals het heerlijk smakeloze roddelprogramma Uncensored en spelshow The Golden Gauntlet – inclusief touwtrekken in, inderdaad, heel kleine sportbroekjes.
Zijdelings zijn er speldenprikjes naar het Britse klassensysteem, de strijd der seksen en die tussen oud en nieuw geld, en onder alle kolder schemert een tamelijk integere poging iets oprechts te zeggen over vriendschap, loyaliteit en solidariteit. En misschien, op den duur, over de Ware, Zuivere Liefde.
Aflevering 6, voorlopig de laatste, vormt een harde, dramatische stijlbreuk met een reeks ijzingwekkende emotionele confrontaties, waarbij het acteren van Tennant en Claire Rushbrook als zijn getergde echtgenote je de adem beneemt. Plus een cliffhanger van formaat.
Maar voor het overgrote deel is dit gewoon een ongecompliceerd jubelende lofzang op de lichtzinnige jaren tachtig, waarbij de Britse bovenklasse en iedereen eromheen zich veelvuldig verliest in lage driften, in een immer aanwezige walm van haarlak en sigarettenrook. De geweldige jarentachtigsoundtrack, boordevol Roxy Music, Culture Club en Depeche Mode, maakt dit vrolijke, foute feestje af.
★★★★☆
Comedy
Zesdelige serie gebaseerd op de Rutshire Chronicles-boeken van Jilly Cooper (de tweede helft volgt dit najaar).
Met David Tennant, Alex Hassell, Nafessa Williams, Claire Rushbrook.
Te zien op Disney Plus.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant