De derde speelfilm van de Marokkaanse cineast Maryam Touzani is een ode aan de oude dag, waarin nostalgie, veerkracht en onversneden rebellie wonderwel samengaan.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Ze werd er geboren en ze wenst er te sterven. Natuurlijk wil zeventiger Maria nooit meer weg uit Tanger: de warm belichte openingsscènes van Calle Málaga maken met elk shot voelbaar dat ze hier, in de Spaanse wijk van de Marokkaanse havenstad, werkelijk thuis is.
Geen wonder, met zo’n zalige bovenwoning. Maar het is ook de buurt zelf. Maria, ontwapenend vertolkt door Carmen Maura, kent alles en iedereen. De hele omgeving beweegt mee met haar gemoedelijke tempo. Leuke vondst van de Marokkaanse cineast Maryam Touzani: de titel van haar derde speelfilm, een verwijzing naar Maria’s adres, komt enkel in beeld wanneer de camera ter plekke langs het straatnaambord glijdt.
Met de komst van Maria’s in Madrid wonende dochter Clara (Marta Etura) raakt de idylle pijnlijk verstoord. Clara, moeder van twee kinderen die hun oma nauwelijks kennen, verkeert in forse geldnood. Haar besluit staat dan ook vast: de woning aan de Calle Málaga, die op haar naam staat, zal worden verkocht. Voor Maria is al een plekje in een verzorgingstehuis geregeld.
Maar Maria wil alles bij het oude houden. En misschien zal ze het nog voor elkaar krijgen ook. Na de in Marokko controversiële thematiek van haar vorige films (de ongehuwde zwangere vrouw uit Adam, de heimelijke homoseksuele escapades uit The Blue Caftan) heeft Maryam Touzani met Calle Málaga een bitterzoete ode aan de oude dag afgeleverd, waarin nostalgie, veerkracht en onversneden rebellie wonderwel samengaan.
Calle Málaga, op het filmfestival van Venetië bekroond met de publieksprijs, profiteert maximaal van het onverstoorbaar kalme en elegante, maar daarom niet minder pittige acteerwerk van hoofdrolspeler Carmen Maura. De veteraanactrice, die legendarisch werd door haar veelvuldige samenwerkingen met Pedro Almodóvar, is een genot om naar te kijken, welke afslag het soms naar feel good neigende scenario ook neemt. Van een zalige genoegdoening is de scène waarin Maria het personeel van het verzorgingstehuis met enkele goed gemikte scheldwoorden op hun plaats zet; breekbaar zijn de momenten waarop ze open en bloot een nieuwe liefde toelaat in haar leven.
Touzani laat Calle Málaga intussen vrijwel nooit te zoetsappig worden. Wel voelt de film soms wat incompleet: je zou graag méér willen snappen van die verkilde relatie tussen moeder en dochter. Het ambigue einde zal sommige toeschouwers beduusd achterlaten.
Gelukkig kan Calle Málaga zulke stekeligheden goed hebben. En eigenlijk passen ze uitstekend bij een film die, net als zijn heldin, weigert om zich te laten knechten door afgedwongen oplossingen.
Drama/Tragikomedie
★★★★☆
Regie Maryam Touzani
Met Carmen Maura, Ahmed Boulane, Marta Etura, María Alfonsa Rosso
116 min., in 54 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant