Resurrection buitelt dwars door de filmgeschiedenis en dwars door het China van de 20ste eeuw. Dit is geen film die zomaar raakt of ontroert – daarvoor zijn de ideeën te abstract.
In het universum van Bi Gans Resurrection heeft de mensheid dromen opgegeven voor het eeuwige leven. Toch zijn er nog steeds mensen die dromen. ‘Fantasmers’ worden ze genoemd, die gestraft worden voor hun nachtelijke fantaseren. Maakte Gan in Long Day’s Journey Into Night (2018) al van een bioscoopscherm een portaal naar een droomwereld, hier verkent hij opnieuw de relatie tussen film en dromen.
Vierhonderd woorden zijn te weinig om Resurrection in te vangen. Maar vierduizend zouden dat waarschijnlijk ook zijn. Het is een film die dwars door de filmgeschiedenis buitelt, en dwars door het China van de 20ste eeuw. Dat gebeurt in vijf segmenten die je zou kunnen beschrijven als de vijf dromen van een fantasmer (Jackson Yee). Al zien we hem aan het begin van elk segment juist ontwaken.
Elk segment wentelt zich in een specifieke filmstijl en periode. Zo vangt het tweede deel de chaos en oorlog van de jaren dertig en veertig in de dikke mist, strekkende schaduwen en spiegelpaleizen van film noir. Het derde en meest spirituele segment, over een gewezen monnik met kiespijn, speelt zich af tijdens de Culturele Revolutie, toen religie verboden was.
Resurrection is een film die je eigenlijk meerdere keren moet zien. Die zich pas ontsluit als je de symboliek en metaforen waar elk segment bol van staat, ontleedt. Sommige daarvan zijn vrij eenduidig, zoals de klaprozen die verwijzen naar de opium die de Britten in het land introduceerden en een enorme golf van verslaving veroorzaakten. Andere, zoals het geluid van kwakende kikkers in het noir-segment, ongrijpbaarder.
Dit is geen film die je zomaar raakt, of ontroert. Daarvoor is de abstractie van de ideeën die Gan opwerpt te groot. Zijn personages zijn niet zozeer mensen van vlees en bloed, maar een belichaming van het gevoel dat in die periode overheerste. De verwarring, of juist het ongebreidelde optimisme. Het is een film die zich makkelijker laat waarderen dan liefhebben.
Vampirisme loopt als een rode draad erdoorheen. Vanaf het openingssegment waarin visueel verwezen wordt naar Nosferatu, tot het eindsegment waarin op de vooravond van een nieuw millennium wordt getoost met bloed. En vooral in die belofte van onsterfelijkheid, waar de mens zijn vermogen te dromen voor heeft opgegeven. Maar zolang er films zijn, is er een plek waar de stiekeme dromer zich kan verstoppen.
Drama
★★★★☆
Regie Bi Gan
Met Jackson Yee, Shu Qi
160 min., in 35 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant