is tv-recensent voor de Volkskrant.
Goed verhaal van BNNVara is geen klassiek boekenprogramma. Er is geen studio of vergadertafel en ook geen verlegen debuterende dichter of schrijver zonder media-ervaring, zoals vaak in VPRO Boeken en het nog altijd gemiste Brommer op zee.
Presentator Erik Dijkstra ging in de eerste aflevering van Goed verhaal – over ‘actuele en spraakmakende’ non-fictieboeken – op pad, de huiskamers en de buitenlucht in. De auteurs hebben de nodige tv-ervaring; Dominic Seldis, contrabassist van het Concertgebouworkest, als jurylid van het populaire Maestro en schrijver Auke Kok als graag geziene tafelgast bij DWDD.
De interviews over de (auto)biografieën (Dominic en Mussert. Reis naar het kwaad) werden door elkaar geweven. Dijkstra stond het ene moment met zijn cowboylaarzen in Seldis’ Amsterdamse keuken, waar die vertelde over zijn worsteling met dyslexie en de dood van zijn broer. Het andere moment griezelde de presentator met Auke Kok bij de ‘Muur van Mussert’: de locatie waar NSB-kopstuk Anton Mussert massabijeenkomsten van de NSB leidde. Kok schreef een biografie over hem.
De actuele waarde van Musserts geschiedenis was evident in deze tijd van oprukkend rechts-extremisme. Het spraakmakende van het verhaal van Seldis, overigens een sympathieke persoonlijkheid, was niet direct duidelijk. Hoewel het moment waarop Erik Dijkstra de strijkstok van de contrabas in zijn knuist nam, in een poging ook wat klanken op het instrument te laten horen, tamelijk opzienbarend was.
Over een goed verhaal gesproken: diezelfde maandagavond startte ook Goliath, de televisieversie van de gelijknamige Human-podcast. Daarin reconstrueren journalist Annette van Soest en oud-rechter Ybo Buruma zaken waarin burgers het opnemen tegen grote, machtige organisaties of de overheid. Inderdaad, als David tegen Goliath.
De sterke eerste aflevering draait om Paul Lebbink, een betrokken en zachtmoedige apotheker uit de Haagse Schilderswijk, die plotseling tegenover een machtige farmaceut met diepe zakken kwam te staan.
Medicijnfabrikant Orphan Europe eiste dat Lebbink zou stoppen met het maken en leveren van Carbaglu, pillen die hij al jaren (op verzoek van een van de uitvinders Hans de Klerk, een Rotterdamse kinderarts) leverde aan Fikret, een doodziek jongetje met een zeldzame ziekte.
De farmaceut had een patent op het medicijn aangevraagd. Kosten voor de patiënt: 150 duizend euro, vijftig keer duurder dan waarvoor Lebbink het maakte. De apotheker weigerde dan ook zijn productie te stoppen, met als gevolg een dagvaarding.
De zaak wordt door alle betrokkenen vol ongeloof en verbijstering verteld. Een collega van Lebbink voorziet de boel van heerlijk Haags commentaar (‘De bekende strakke pakken van de Zuidas die voor een godsvermogen hun pleidooi komen verdedigen’). Oud-rechter Buruma biedt genuanceerde juridische context, zodat de kijker ook zelf een oordeel kan vormen. Maar wat deze kijker vooral bleef denken: wát een verhaal.
Fikret, inmiddels een volwassen man, gaat binnenkort trouwen, vertelt zijn moeder aan Lebbink, en wel met een apothekersassistente.
Source: Volkskrant