In het Spinozahuis in Den Haag werden wij te woord gestaan door een dame die gevallen was voor Spinoza vanwege zijn ogen. Boven woonde een jong stel antikraak. We hadden ze met boodschappentassen naar boven zien sluipen. Antikraak in het Spinozahuis, wat wil je meer?
De dame zei dat ze had gehoord dat ik me over de Ethica zou buigen en ik moest toegeven dat ik was gevraagd me al schrijvend tot Spinoza’s tamelijk ondoordringbare tekst te verhouden. Het waren niet de ogen maar het was de vraag die me had verleid. Vragen kunnen verleidelijk zijn. ‘Kom je nog mee naar binnen voor een alcoholvrij biertje?’
Vlak voor de bijeenkomst in het Spinozahuis werd beëindigd, liet de dame een vijftal Portugese toeristen binnen, kennelijk grote liefhebbers van Spinoza, of ze zijn werk gelezen hadden durfde ik niet te vragen. Ik had de dame al vermoeid met de vraag of Spinoza gelukkig was geweest, een banale vraag, en de korte samenvatting van haar antwoord luidde: misschien.
Van het Spinozahuis verliep de tocht naar de visafslag van Scheveningen waar de vis vet en de wijn betaalbaar was. Het geluk hoeft niet duur te zijn, en je kunt ethiek, of God zo men wil, op vele manieren benaderen, ook met behulp van wat kibbeling en inktvisringen.
Toen Den Haag was verlaten en ik mijn zoon had verleid met de vraag of hij alsjeblieft wilde gaan slapen of iets wat daarop leek, las ik nog een theologische verhandeling over Adam en Eva.
Adam had anale seks gehad met Eva, dat was die appel, en uit jaloezie had God de mens verdreven uit het paradijs. Dat leek mij een zeer aannemelijk verhaal.
Denkend aan de jaloerse God hoopte ik dat mijn beste jaren nog zouden komen, want al het andere was een nederlaag.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant