Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Het regent hier in Kyiv. Ik drink zwarte thee met citroen en kijk naar de druppels die over het keukenraam naar beneden glijden. De droefenis die ik de afgelopen weken vakkundig op afstand had weten te houden, heeft mij nu toch te pakken gekregen.
‘Ik heb mijn best gedaan. Ik heb gebeden. Ik heb naar mooie foto’s gekeken van bloeiende pioenrozen en naar velden vol lelies en lavendel. Ik heb mijn schoondochter Anna aan de telefoon gezegd dat alles goed zou komen. En ja, ik heb ook aan mijn moeder gedacht – God hebbe haar ziel – en hoe gelukkig we ooit waren in Cherson. Ik zag haar weer voor me, kordaat en goedgehumeurd. Ze dekte de tafel onder de abrikozenboom, op een warme dag in juni, terwijl ze lachte naar mijn vader.
‘Doorzetten. Volharden. Van het leven houden, vol overgave. Dat is wat mijn ouders mij leerden. En ik probeer dit ook te doen, maar de wolken die zich boven mijn ziel hebben samengepakt, zijn te donker geworden.
‘Echt, ik concentreer mij op de lichtpuntjes. Ik zag ook hoe onze jongens het prestigieuze economische forum in Sint-Petersburg verstoorden met drones. Maar voor mij voelt het ver weg. Hier in Kyiv lijken de bombardementen almaar zwaarder te worden.
‘De gesprekken tussen mijn zoon en zijn vrouw, en of ze hun toekomst nog wel samen zien, hebben mij ook enorm aangegrepen. Jij vertelde mij dat scheiden in het westen iets ‘normaals’ is. Maar in Oekraïne is het dat absoluut niet.
‘Het is een grote ramp. Niet alleen voor Katja en Ksoesja en hun toekomst, maar ook omdat Poetin hiermee zijn zin krijgt. Hij wil Oekraïne op alle mogelijke manieren ontwrichten. Hij wil ons net zolang terroriseren tot we ons land verlaten. Hij wil onze mannen doden. Onze geest breken. Families uiteendrijven. En hij heeft het dus ook op zijn geweten als dit huwelijk strandt. Snap je dat het daarom absoluut moet worden voorkomen?
‘Ik heb geprobeerd er met Maks over te bellen, maar mijn zoon weigert hierover met mij te praten. Ik weet niet wat hem bezielt. Wat is er opeens aan de hand? Zou hij echt zijn huwelijk willen beëindigen of is hij gewoon in de war? Ik weet niet wat een jaar aan het front met hem heeft gedaan. Is het uit zelfbescherming? Kan hij het gemis naar Anna en de kinderen niet meer verdragen? Heeft hij een ander? Onmogelijk. Ik zou hem willen zien. En soms zou ik hem een draai om zijn oren willen geven.
‘Mijn plan is om neef Oleg te bellen. Hij kent Maks goed, ze zijn samen opgegroeid. Oleg vecht al drie jaar aan het front en, ondanks alle ellende, gaat het goed tussen hem en zijn vrouw Alina, die nu hun twee zonen in haar eentje opvoedt. Neef Oleg zal mij begrijpen en op Maks kunnen inpraten. Waarom houdt Oleg het wel vol en mijn zoon niet?’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Source: Volkskrant