Nog voordat de Grand Prix van Monaco volledig ontspoorde na de crash van Lance Stroll, waren de tactieken van Williams al onderwerp van gesprek. Net als een jaar eerder maakte het Britse team optimaal gebruik van het grootste kenmerk van Monaco: inhalen is er vrijwel onmogelijk.
Alexander Albon reed op de tiende plaats, met teamgenoot Carlos Sainz direct achter hem op P11. Achter het Williams-duo diende zich echter een probleem aan. Coureurs die al vroeg naar binnen waren gekomen voor een undercut, kwamen razendsnel dichterbij. Vooral Nico Hülkenberg vormde een serieuze bedreiging.
De Audi-coureur had al in ronde 12 de overstap gemaakt van de medium naar de harde band en profiteerde optimaal van die strategie. In de ronden na zijn wissel was hij gemiddeld zo'n twee seconden per ronde sneller dan de beide Williams-coureurs, die nog altijd op hun eerste set banden reden.
Carlos Sainz, Williams
Foto door: Andy Hone/ LAT Images via Getty Images
Op een gegeven moment lag Hülkenberg virtueel zelfs op de zevende plaats en leek hij uitzicht te hebben op posities ten koste van Pierre Gasly en Lando Norris zodra de pitstopcyclus was afgerond. Zo ver kwam het echter niet.
Williams zette bewust Carlos Sainz in om het achterliggende verkeer op te houden. Daardoor kon Albon een vrijwel gratis pitstop maken zonder posities te verliezen. Na het uitvallen van Norris moesten de rollen later worden omgedraaid. Plotseling bevond Sainz zich op de tiende plaats en in de punten, waarna Albon zijn teamgenoot hielp.
Na de rode vlag werd het tactische spel nog opvallender. George Russell probeerde tijdens de herstart een opmerkelijke truc uit te halen.
De Mercedes-coureur had een drive-through penalty gekregen, die hij uiterlijk drie ronden na de herstart moest inlossen. Zijn plan was even simpel als slim: in de eerste ronde extreem langzaam rijden om het veld achter zich op te houden, waarna hij in de tweede ronde maximaal zou aanvallen om voldoende marge op te bouwen voordat hij zijn straf moest uitzitten.
Het plan mislukte uiteindelijk en Russell eindigde als twaalfde, maar het onderstreepte wel het fundamentele probleem van Monaco. De race heeft nog maar weinig gemeen met traditionele autosport. Ook met de huidige generatie auto's blijkt inhalen vrijwel onmogelijk.
Daardoor verandert de Grand Prix vaak in een strategisch schaakspel. Voor liefhebbers van tactiek en strategie heeft dat absoluut zijn charme. Wie de race vooral kijkt voor de wiel-aan-wielgevechten, komt in Monaco meestal bedrogen uit.
Monaco is altijd al een circuit geweest waarop strategie een hoofdrol speelt. Vooral aan de kop van het veld hebben coureurs regelmatig bewust het tempo gecontroleerd om undercuts van concurrenten onmogelijk te maken. Een vergelijkbaar patroon is vaak zichtbaar in Singapore.
De afgelopen jaren heeft die aanpak echter een nieuwe dimensie gekregen. Vooral de verplichte tweestopper van vorig jaar liet zien hoe extreem sommige tactische spelletjes kunnen worden. Ironisch genoeg was het toen ook Williams dat het middenveld bewust ophield.
Voorafgaand aan Monaco 2026 werd dan ook al rekening gehouden met vergelijkbare situaties. Nico Hülkenberg, een van de grootste slachtoffers van de Williams-tactiek, zag het aankomen.
"Het was een behoorlijk bittere race", vertelde hij zondag aan Sky Sports. "Je bent volledig afhankelijk van wat anderen doen. Dat is frustrerend. Vorig jaar zagen we dit al gebeuren en dit jaar wist je dat het opnieuw zou gebeuren als een team twee auto's dicht bij elkaar had rijden. Helaas pakte het precies zo uit."
Nico Hülkenberg
Foto door: LAT Images
Toch is het opvallend dat deze vorm van teamspel pas de laatste jaren echt gemeengoed lijkt te zijn geworden. Toen Ferrari in 2017 bijvoorbeeld met Kimi Räikkönen en Sebastian Vettel de eerste startrij bezette, koos het team ervoor een normale race te rijden. Ferrari had destijds veel eenvoudiger een één-twee kunnen veiligstellen door bewust het tempo te drukken, maar deed dat niet.
De discussie gaat bovendien verder dan situaties waarin twee teamgenoten vlak achter elkaar rijden.
Als Sainz het veld niet had opgehouden voor Albon, was een andere coureur waarschijnlijk in die rol terechtgekomen. Achter de Williams-coureur reden Arvid Lindblad en Franco Colapinto buiten de punten. Als Hülkenberg dichterbij was gekomen, hadden ook zij er belang bij gehad om het tempo te drukken ten gunste van respectievelijk Liam Lawson en Gasly.
Ook Norris speelde een interessante rol in dit scenario. Voor zijn uitvalbeurt reed hij voor Russell en Isack Hadjar, terwijl hij nog moest stoppen. Was hij in de race gebleven, dan had McLaren mogelijk dezelfde tactiek kunnen gebruiken om Oscar Piastri aan een onverwachte podiumplaats te helpen.
Monaco oogde gedurende grote delen van de race misschien saai, maar strategisch gezien stond de spanning voortdurend onder hoogspanning. Toch blijft de vraag overeind: is dit hoe de Formule 1 zich wil presenteren? Moet een race zo sterk worden bepaald door tactische spelletjes?
Sky-analist Timo Glock vatte het na afloop treffend samen: "Dat hoort hier bij het spel en teams hebben het recht om het te doen." Ook McLaren-CEO Zak Brown liet tijdens een uitzending van Sky Germany weten weinig problemen te hebben met de Williams-tactiek.
"Misschien had Sainz simpelweg moeite met zijn banden. Wie kan met absolute zekerheid het tegendeel bewijzen?"
Als de Formule 1 het probleem wil aanpakken, moet dat bij de bron gebeuren. Kunstmatige ingrepen maken de situatie vaak alleen maar erger, zoals de mislukte verplichte tweestopper van vorig jaar duidelijk liet zien.
De enige structurele oplossing zou een aanpassing van het circuit zijn waardoor inhalen makkelijker wordt en dergelijke tactieken vanzelf hun waarde verliezen. Ook zachtere banden met meer slijtage zouden kunnen helpen.
Of de sport accepteert Monaco simpelweg zoals het is: een kwalificatiespektakel op zaterdag en een strategische oorlog op zondag, waarin het echte racen vaak slechts een bijrol speelt.
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport