Als kind van een beroemde schrijver kun je zelf maar beter geen literaire ambities koesteren. Denk aan de kinderen van Thomas Mann, die weliswaar allen schreven, maar hun vader nooit konden evenaren en daar buitengewoon gefrustreerd over waren. Of neem Auberon Waugh, die het schrijven na vijf romans opgaf omdat hij begreep tot aan zijn dood met zijn geniale vader Evelyn vergeleken te zullen worden.
Dat zulke kinderen wel uitblinken in het optekenen van hun familieherinneringen, besefte ik eens te meer bij het lezen van Juliet Nicolsons Een huis vol dochters. Hierin behandelt de Britse schrijfster vier generaties vrouwen uit haar familie, te beginnen met haar betovergrootmoeder, de Spaanse flamencodanseres Pepita de Oliva, die door Lionel Sackville-West tot diens maîtresse werd genomen. Dat ze niet met deze Britse diplomaat kon trouwen kwam doordat ze al getrouwd was en op grond van de Spaanse wet niet kon scheiden. De oudste buitenechtelijke dochter van het paar, Victoria, trouwde met Lionels neef en erfgenaam, ook een Lionel Sackville-West. Samen kregen zij een dochter, Vita, die niet zozeer beroemd zou worden als feministische schrijfster maar wel als de kortstondige geliefde van Virginia Woolf.
Over die liefde en Vita’s open huwelijk met de biseksuele diplomaat, parlementariër en schrijver Harold Nicolson schreef hun beider zoon Nigel, de vader van Juliet, in 1973 Portrait of a Marriage, dat vanwege zijn openhartigheid over het liefdesleven van zijn ouders een schandaal in de Britse upperclass veroorzaakte.
Juliet Nicolson voegt aan deze drie vrouwen ook de geschiedenis toe van haar eigen moeder, Philippa Tennyson d’Eyncourt. Van haar achtergrond wist de schrijfster vrijwel niets, behalve dat ze de dochter was van een rijke, snobistische zakenman, die haar het liefst aan iemand met een adellijke titel, een landgoed en een chauffeur had uitgehuwelijkt en niet aan de discjockey voor wie zij uiteindelijk koos. Philippa’s eigen moeder was een nog grotere snob, die haar dochter in en na de oorlog als haar onbetaalde huishoudster behandelde en amper in haar geïnteresseerd was.
Philippa’s huwelijk met Nigel liep al snel op de klippen, vooral omdat Nigel bang voor seks was. Philippa zocht haar genot algauw aan de Franse Rivièra, waar ze zich in menig liefdesavontuur stortte om uiteindelijk met een veel oudere, multimiljonair met een adellijke titel te trouwen. Uiteindelijk gaf ze zich, net zoals haar eigen moeder en die van Nigel, over aan de drank.
Rode draad in Een huis vol dochters is Sissinghurst, het familielandgoed van de Nicolsons met zijn door Vita en Harold aangelegde fraaie tuin. Sissinghurst verbindt de familieleden met elkaar, al is er ondanks dat idyllische beeld nergens sprake van warmte en intimiteit. In plaats daarvan overheerst de kilte. Juliet laat die kilte genadeloos zien en graaft behoorlijk dieper dan haar vader, die vooral bewondering voor zijn ouders had. Als je haar boek uit hebt, voel je dan ook vooral medelijden met deze beroemde familie.