is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Zondagmiddag, 13.00 uur. De zon schijnt volop en de wind is aangetrokken. Maar even buiten genieten van de zonnestralen en een koel briesje leidt tot schuldgevoelens en een opgejaagd gevoel.
Wie maatschappelijk verantwoord wil leven, moet naar binnen rennen om de wasmachine aan te zetten, e-mails te beantwoorden, de e-bike op te laden, zich te scheren en televisie te kijken.
De apps in het moderne leven zijn genadeloos. Van de tienduizendstappenteller tot Klima (ecologische voetafdruk), Too Good to Go (voedselverspilling) en die van energie en waterbedrijven. Continu is meetbaar wat aan energie, stroom, water en geld is uitgespaard. En er is altijd een buurman, vriend of familielid die het nog beter doet. Naast de lifestylecoach is ook de energiecoach onmisbaar. Wat zijn de baten voor het milieu, het fysieke en mentale welzijn en de portemonnee?
Wie duurzaam wil zijn, kan zich niet beperken tot een sitdown op de A12, een vintage jasje en het oppeuzelen van een kliekje van twee dagen oud. De activiteiten tussen vier uur ’s middags en negen uur ’s avonds zullen beperkt moeten worden tot het lezen van een boek en een wandeling.
Het beste is het Journaal ’s avonds maar op te nemen en de volgende dag om 13.00 uur terug te kijken – tenminste als de zon schijnt en het waait. Zo niet, dan moet een dagje worden gewacht. Het nieuws is niet meer zo actueel, maar dat maakt ook weinig meer uit. Dat is elke dag hetzelfde. De Russen en Oekraïners blijven drones op elkaar schieten, Iran en de VS zijn afwisselend dichter bij een akkoord of juist verder af, de plannen van het minderheidskabinet worden afgeschoten door de Tweede Kamer en een volgende celebrity wordt in verband gebracht met zedendelinquent Jeffrey Epstein.
Eigenlijk is het asociaal om überhaupt stroom af te nemen in deze tijd van netwerkcongestie. Zelfs op een trein stappen – die rijdt ook op stroom – in die uren is even kwalijk als een vliegtuig nemen naar Berlijn. Misschien zouden klimaatbewuste Nederlanders net als in het laatste oorlogsjaar weer een trapfiets als generator moeten gebruiken. En anders zit er misschien een soort knijpkat in het overlevingspakket.
Alternatieven zijn er niet. Paraffinekaarsen worden gemaakt van olie en zorgen voor CO2- en roetuitstoot. Houtstook is zelfs zeer milieu-onvriendelijk en leidt daarnaast tot overlast voor de omgeving.
Met het waterverbruik gaat het ook al de verkeerde kant op. Na stroomloze uren dreigen ook waterloze uren. Een waterbesparende douchekop is het minste wat daar aan kan worden gedaan. Wasmachines en afwasmachines mogen pas aan als ze vol zijn. En de regenton moet terug. Anders is aan rantsoenering niet te ontkomen, als voor nutsvoorzieningen de wet van vraag en aanbod niet mag gelden.
Wie echt iets wil doen tegen klimaatverandering, moet grotbewoner worden in de nabije omgeving van een actieve vulkaan en leven van in de natuur gevonden bessen – als daarmee de vogels niet worden beconcurreerd.
Het voordeel is dat er weer ontspannen van de zon en een koel briesje kan worden genoten.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant