WK voetbal
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevatmeningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groepredacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer eenhandvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Eindelijk weer eens een WK voetbal zonder controverses, was de overheersende reactie toen ’s werelds grootste sportevenement acht jaar geleden werd toegewezen aan de Verenigde Staten, Mexico en Canada. Na de eindtoernooien in het Rusland van dictator Vladimir Poetin (2018) en Qatar (2022), een autocratisch bestuurd land zonder noemenswaardige voetbaltraditie, zou de 23ste editie van het WK garant staan voor een ouderwets, mondiaal volksfeest in drie stabiele democratieën, waarbij de kans op politieke of geopolitieke verstoringen als klein werd ingeschat. Veertig dagen topvoetbal in zestien speelsteden, met – voor het eerst – 48 landen aan de aftrap.
Maar acht jaar na de toewijzing van de ‘FIFA World Cup 2026’ ziet de wereld er heel anders uit, met verwoestende oorlogen in Oekraïne, het Midden-Oosten en Afrika en – niet in de laatste plaats – de onnavolgbare vijandigheid van het Amerika van Donald Trump naar de buitenwereld, met inbegrip van medeorganisatoren Canada en Mexico.
Ook al werd Trump in december door FIFA-voorzitter Gianni Infantino gepaaid met een absurde, speciaal voor hem bedachte FIFA Peace Prize, met racistische en andere haatdragende uitlatingen schoffeert de Amerikaanse president bijna dagelijks landen, volkeren en bevolkingsgroepen, ook in eigen land. Trump promootte de afgelopen maanden letterlijk álles, behalve Amerikaanse gastvrijheid.
Supporters uit een kwart van de gekwalificeerde WK-landen zijn geconfronteerd met obstakels als inreisverboden of extra strenge voorwaarden voor de verstrekking van visa, zo ontdekte de BBC. Daardoor werden talloze visumaanvragen van fans uit vooral Afrikaanse landen afgewezen.
Zelfs spelers zijn niet automatisch welkom, al merken Europese voetballers daar niets van. Zaterdag werd een Iraakse voetballer op de luchthaven van Chicago zeven uur lang ondervraagd door de Amerikaanse grenspolitie voordat hij werd toegelaten.
De nationale ploeg van Iran, dat sinds februari in oorlog is met de VS, krijgt helemaal een speciale behandeling. Iran speelt zijn groepsduels in Los Angeles en Seattle, maar moet direct na het douchen weer het land uit. De selectie was daarom al gedwongen zijn basiskamp te verhuizen van Arizona naar Tijuana in Mexico. Verschillende Iraanse internationals hadden zondag nog steeds geen visum ontvangen dat ze recht geeft om de wedstrijden te mogen komen spelen in de VS.
Het zijn schaamteloze taferelen die niet thuishoren op het ‘grootste voetbalfeest op aarde’, dat zichzelf altijd aanprees om zijn internationale verbroedering. De Amerikaanse regering wil daar niets van weten, en de FIFA – die zo’n 13 miljard dollar verdient aan dit WK – is niet bereid zijn machtige invloed te laten gelden tegen dergelijke willekeur.
De hoge FIFA-inkomsten moeten ergens vandaan komen, en fans die het land wél binnen mogen gaan dat merken, zoals helaas gebruikelijk is geworden bij zulke sportevenementen. Toegangskaartjes van enkele honderden tot duizenden dollars. ‘Marktconform’ in deze hoogontwikkelde entertainmentmarkt, vindt FIFA-baas Infantino. Voor de fans komen daar nog duizenden dollars bovenop voor visa, vervoer, hotels en consumpties.
America welcomes the world, glunderde Infantino in november over het land dat de wereld steeds meer de rug toekeert. Het is te hopen dat de Amerikanen hun gasten de komende weken alsnog met open armen ontvangen, en dat het WK een bijdrage kan leveren aan wat ontspanning op het wereldtoneel.