De setting van de Holland Festival-performance And Now I Know What Love Is – een ruimte vol mensen waarin je moet zoeken naar de spelers – staat volledige onderdompeling in de weg.
schrijft voor de Volkskrant over theater en podcasts.
Op de plek waar ooit gedetineerden rondliepen, drommen nu Holland Festival-bezoekers samen. De voormalige Bijlmerbajes doet denken aan een club, maar tijdens And Now I Know What Love Is zullen zich hier naargeestige scènes afspelen, waar de Britse rapper en choreograaf Blackhaine (Tom Heyes) om bekendstaat.
Zijn muziek en videoclips schetsen vaak een beangstigende wereld vol met het existentiële duister. In And Now I Know What Love Is treedt Heyes niet zelf op, en lang blijft onduidelijk wie überhaupt de performers zijn. Het publiek dwaalt op desolate, dreunende bassen rond door de groezelige ruimte, tot de paar traag stappende figuren met een doodse blik in hun ogen opvallen.
Vanaf daar ontstaan scènes waarin óf langzaam wordt bewogen, óf juist schokkerig en stuiptrekkend. Soms schreeuwt een van de performers wat teksten, en hoewel niet alles goed te verstaan is, kruipt hun kwelling onder je huid. De zin ‘And now I know what love is’ komt telkens terug. Het klinkt vooral als een vloek, niet als een geruststellend inzicht.
De setting staat helaas echte immersie in de weg; overal om je heen zijn mensen, dus het is telkens zoeken naar een plek waar je zelf iets ziet en geen zichtlijnen van anderen blokkeert. De frustratie van het reikhalzen wordt op een gegeven moment tergender dan wat de performers uitdragen, de vermoeidheid van het zoekende staan zwaarder dan hun agonie.
Het sterkst is And Now I Know What Love Is als de historie van deze oude gevangenis betekenis lijkt te krijgen. Door teksten als ‘If they pull me out this pit’ lijkt het alsof we even gedetineerden zijn, snakkend naar het licht buiten.
Performance
★★★☆☆
Door Blackhaine. Regie, choreografie en muziek Blackhaine.
Holland Festival. 5/6, Bajes, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant