De door de pers bejubelde tour van FKA Twigs wist zaterdag in de Amsterdamse Ziggo Dome maar matig publiek te trekken. Onterecht, zo bleek: de show van de Britse popster was meeslepend van begin tot eind.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
De tweede ring van de Amsterdamse Ziggo Dome is afgesloten, de eerste is ongeveer voor de helft gevuld, net als de arenavloer. Dat is een opvallend matige opkomst voor een tournee die door journalisten uit verschillende kunstdisciplines (pop, dans, performance) zo luid is bejubeld als de Body High Tour van de Britse Thaliah Barnett (38), oftewel FKA Twigs.
Als de lichten doven en de voorstelling begint, doen de lege tribunevakken er niet meer toe en ontrolt zich een multidisciplinaire popvoorstelling die het ongelijk van de thuisblijvers bewijst.
Die begint met het lieflijke Meta Angel, met krioelende dansers op een schaars verlicht bed, maar wordt daarna met ferme sprongen grootser, met een decorvullend videoscherm, twee grote, industriële stellages (op de linker verschanst zich de deejay), prachtige kleding, een forse lichtshow en soms meer dan een dozijn dansende lichamen op de bühne.
Een danseres tolt rond aan een trapeze. Dansers (m/v/x) storten zich in een wilde breakdance-battle, begeleid door een rapper. De fysieke overgave geeft die lijven iets dierlijks en de beats van Twigs’ recente albumproject Eusexua (en het vervolg Eusexua Afterglow) passen daarbij: verminkte hiphop in Drums of Death, hyperpop in Hard, bassen die rammen op je middenrif.
Twigs’ vocale prestatie stak daar in het verleden nog weleens bleek bij af, maar vanavond vallen haar beheersing, kracht en veelzijdigheid op. Haar stem neemt allerlei kleuren aan: een kirrend, door autotune doorsneden popstem, lichte engelenzang, maar ook vocalen die dieper bij je binnendringen, even warm als hoog, trillend van emotie, bijvoorbeeld als een gitarist komt meetokkelen of het gevoelige Home With You wegdrijft op ronde pianoakkoorden. Zo verschiet ook de instrumentatie regelmatig van kleur.
‘Vroeger voelde ik me alleen’, legt Twigs uit, ‘maar kijk eens wat een community we samen hebben opgebouwd. We zijn niet alleen.’
Ze verzet zich tegen het etiket ‘alternative r&b’ dat haar vaak wordt opgeplakt, omdat dat volgens haar eerder door haar huidskleur is ingegeven dan door haar muziek. In de Ziggo Dome begrijp je waarom het haar ergert: de Body High Tour is minstens even schatplichtig aan house, Björk en Kate Bush als aan r&b.
En aan Madonna natuurlijk, de oermoeder van dit soort hybride voorstellingen. Bij FKA Twigs is die erfenis overwoekerd door decennia van house, jungle, electroclash en wat al niet meer.
Het geheel is zo dynamisch dat het met gemak 110 minuten meeslepend blijft. Die net iets te musicalachtige finale met Cellophane, nepsneeuw en wel heel temerige vocalen doet daar misschien iets aan af, maar niet heel veel.
Het eindigt met het hele team, zeventien moegestreden lijven, buigend en vreugdedansjes makend op de bühne: een afscheid als van een euforische theatergroep – en dat is het eigenlijk ook.
Pop
★★★★☆
6/6, Ziggo Dome, Amsterdam,
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant