Pom moet het in de Utrechtse Ekko hebben van de uptempo-nummers, met strakke drumbeats, catchy gitaarpartijen en de scherpe, brutale stem van zangeres Liza van As.
schrijft voor de Volkskrant over hedendaagse muziek.
Leuke nieuwe Nederlandse bandjes? Ja hoor: Pom. Oorspronkelijk is Pom een schoolbandje uit Amsterdam, gevormd rond zangeres Liza van As. De vlugge gitaarliedjes zijn beïnvloed door britpop en garagerock. Nostalgische millennials horen ook indiebandjes uit de late jaren nul: Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand.
Van As, roze haar, stoer als ze zingt (of schreeuwt), poeslief als ze tussen de liedjes door praat, heeft genoeg attitude om een zaal een uur lang te boeien. Dat deed Pom al op middelgrote festivals (Noorderslag, Dauwpop). Hun tweede album, Enlightened Baby (2026), brengt ze langs intieme clubs, zoals Ekko, aan de Utrechtse Oudegracht.
Bassist Michael Joshua staat nog even achter zijn vette, analoge Korg-synthesizer. Dan hangt hij zijn basgitaar om en horen we hoe Pom zalen platspeelt: lekker achtsten rammen (snelle noten, ononderbroken achter elkaar), bij een strakke drumbeat en catchy gitaarpartijtjes.
Op plaat klinken die liedjes clean en afgemixt. Live zijn ze wat vuiger. Soms lijkt Pom zelfs een compleet andere band. Dat geeft niks, zo krijgt de muziek juist de energie waarvan Pom het moet hebben. Ook fijn is de nieuwe gitarist, Kiki (achternaam onbekend). Haar gitaar scheurt, haar houding is introverter dan die van Van As, wat de balans ten goede komt.
Uptempo-nummers als Rover zijn vanavond de brandstof. Van As’ stem heeft iets scherps, iets brutaals. Van rustigere, meer eclectische liedjes als The Snow zijn de melodieën nog te eentonig en inwisselbaar om de aandacht vast te houden. Ook een drum-’n-bass-sample en een vierstemmig koortje overtuigen nog niet. Het is van later zorg. Opnieuw een originele, rockende band in Nederland, daar kun je best blij van worden.
Pop
★★★★☆
5/6, Ekko, Utrecht
Source: Volkskrant