is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
‘Nederlandse vrouwen zijn de afgelopen twintig jaar 15 uur méér gaan werken, terwijl mannen maar 24 minuten méér zijn gaan zorgen’, beweerde Anna Strolenberg (Volt) vorige week in het Europees Parlement. Het was de opener van een pleidooi voor een gelijker verlof en betere kinderopvang. Een snippet van haar betoog haalde binnen een paar uur 20.000 likes op Instagram, vóór ze het verwijderde.
De bewering is een eigen leven gaan leiden sinds interviews in NRC (10 maart, Majda Ouhaiji) en AD (7 maart, Elleke van Duin) met Bregje Feuth en Mirte Wibaut, schrijvers van het boek Who Cares?. De stelling kwam terug in een NRC-column van Japke-d. Bouma en werd overgenomen door onder meer Lisa Loeb in het kader van haar boek Fopfeminisme en econoom Sophie van Gool, die bedrijven adviseert over diversiteit en inclusie. In een Volkskrant-interview met Marieke de Ruiter stelt Van Gool zelfs dat de stijging van 15 uur in vijftien jaar plaatsvond.
Er klopt alleen weinig van. Op basis van cijfers van het CBS werken Nederlandse vrouwen in 2026 niet 15 maar zo’n 2,5 uur méér dan in 2006. In een reactie stellen Feuth en Wibaut dat zij in hun boek niet verwijzen naar de afgelopen twee decennia maar naar de periode 1995-2015. ‘Je hebt helemaal gelijk, super gênant! Dat er in de media telkens wordt gesproken over de afgelopen twintig jaar is niet correct; daarnaast gaat het specifiek over mannen en vrouwen met kinderen.’ Tja, die media beroepen zich toch echt op wat Feuth en Wibaut zelf (onterecht) in hun interviews stellen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hoewel het aantal uren dat moeders werkten in de periode 1995-2015 inderdaad sterk steeg, kwam dat doordat vrouwen minder vaak geheel stopten met werken nadat ze kinderen kregen. Om dan te zeggen dat moeders 15 uur méér zijn gaan werken, vind ik discutabel; per werkende was de toename van de arbeidsduur in die periode zo’n 5 uur.
Het tweede deel van de bewering, dat mannen in de afgelopen twintig jaar slechts 24 minuten méér zijn gaan zorgen, is eveneens gebaseerd op de periode 1995-2015. Maar juist in de afgelopen tien jaar zijn millennial dads met een flinke inhaalslag bezig, in reactie op moeders die blijven werken. Vaders van nu besteden volgens The Economist liefst drie keer meer tijd met hun kinderen dan hun eigen vaders deden. Het weglaten van het afgelopen decennium, inclusief de thuiswerkrevolutie van corona, miskent een belangrijke trend.
Afgelopen week ontdekte de Nijmeegse politicoloog Roderik Rekker dat de manosphere, in weerwil van alle aandacht, geen enkele invloed heeft op het stemgedrag van jonge mannen. Ik heb nog geen tijd gehad om uit te zoeken hoe deugdelijk dat onderzoek is, ik heb immers voor een baby en peuter te zorgen. Maar misschien moeten we het óók eens hebben over de womanosphere, waarbinnen er wel héél gretig gerommeld wordt met cijfers. Over de zorgkloof dus, maar ook over de loonkloof. Dezelfde kloofondernemers voeren namelijk consequent het ongecorrigeerde percentage (verschillend loon bij verschillend werk) in plaats van het gecorrigeerde (verschillend loon bij hetzelfde werk) op.
Weinig mensen blijken immuun voor de verlokkingen van cijfers die perfect aansluiten bij een persoonlijke ervaring of onderbuikgevoel. Het strooien met misleidende cijfers ondermijnt echter de goede zaak en leidt af van het terechte punt dat mannen meer moeten zorgen. Ze doen zichzelf anders tekort, zou ik daar als gelukkige huisvader aan toe willen voegen. Tot slot zouden kwaliteitsmedia misschien ook eens mannen kunnen laten schrijven over de loon- en zorgkloof; dat is immers een zaak van ons allemaal.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant