Na drie verloren grandslamfinales was het zondag wel raak voor Alexander Zverev. In een spannende en lange vijfsetter versloeg hij de Italiaan Flavio Cobolli. Hoewel het toch weer even mis leek te gaan.
Na elke overwinning die Alexander Zverev in aanloop naar de finale van Roland Garros boekte, volgde een kort en ingetogen moment van blijdschap. Een gebalde vuist of een bescheiden lach richting zijn spelersbox. Meer niet. Het was nog te vroeg om te juichen.
Hoe anders was dat toen de 29-jarige Duitser zondag eindelijk zijn eerste grandslamtitel in zijn carrière pakte. Na het winnende punt liet de 1,98 meter lange tennisser zich languit achterover op het gravel van Parijs vallen en kon hij zijn emoties niet bedwingen. Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht, terwijl zijn lichaam schokte.
Het was alsof opgebouwde frustratie en bevrijdende opluchting om voorrang vochten na drie eerder verloren grandslamfinales: de US Open in 2020, Roland Garros in 2024 en de Australian Open in 2025. Steeds vaker werd de vraag gesteld of de ‘beste tennisser zonder grandslamtitel’ ooit nog van dat vervelende etiket af zou komen.
Ja dus. Op Court Philippe-Chatrier won de nummer drie van de wereld in een meeslepende vijfsetter (6-1, 4-6, 6-4, 6-7 (5), 6-1) van de Italiaan Flavio Cobolli, die op een grandslam nog nooit verder was gekomen dan de kwartfinale. De boeiende eindstrijd duurde 4 uur en 16 minuten en draaide uit op een ware slijtageslag. Beide spelers kampten tegen het einde met fysiek ongemak.
Zverev had de kans om de wedstrijd al eerder naar zich toe te trekken, maar verkrampte naarmate de spanning toenam. In de tiebreak van de vierde set was hij slechts vier punten verwijderd van de zege. Maar hij gooide verkeerd op bij de service en maakte onnodige fouten die hij het hele toernooi nog niet had gemaakt. De Duitser was zo dicht bij het winnen van zijn langverwachte grandslamtitel dat het plots leek alsof hij banger was om die te verliezen.
Maar in de vijfde set richtte hij zich opnieuw op en kroonde zich tot een waardige kampioen. ‘Dit is een speciale plek voor mij’, zei Zverev tijdens zijn overwinningsspeech. ‘Ik heb hier de pijnlijkste en mooiste momenten uit mijn carrière beleefd. Gelukkig heeft het verhaal een happy end.’
Zverev vulde de enorme leemte in zijn overvolle prijzenkast. Hij won al eens olympisch goud, veroverde 24 ATP-titels, waarvan zeven masters 1000-toernooien (de belangrijkste toernooien na de grandslams) en was twee keer de beste tijdens de ATP Finals. Ondanks al dat zilverwerk ging het vaker over de prijs die hij nog niet had. ‘Na zondag hoop ik de slechtste speler met een grandslamtitel te zijn’, grapte hij in aanloop naar de finale.
Zverev profiteerde optimaal van de afwezigheid én de vroegtijdige uitschakeling van zijn plaaggeesten de afgelopen jaren. Titelverdediger Carlos Alcaraz meldde zich al voor het toernooi af met een slepende polsblessure, terwijl favoriet Jannik Sinner werd bevangen door de hitte. De nummer één van de wereld was in zijn tweederondepartij één game verwijderd van de zege, maar verloor alsnog.
Een dag later vloog ook Novak Djokovic uit het toernooi. De 24-voudig grandslamwinnaar, die maar weinig had gespeeld in aanloop naar Roland Garros, gaf een 2-0-voorsprong in sets weg tegen het Braziliaanse talent João Fonseca. Het was pas de tweede keer in 303 wedstrijden dat de Serviër een dergelijke voorsprong uit handen gaf, waardoor het hele speelschema open kwam te liggen.
Plots waren alle ogen op Zverev gericht, die de afgelopen jaren ongewild een van de voornaamste gezichten was geworden van de ‘sandwichgeneratie’: een groep tennissers uit de jaren negentig die nooit een grandslamtitel won. De spelers stonden lange tijd in de schaduw van Roger Federer, Rafael Nadal en Djokovic en werden de laatste jaren voorbijgestreefd door Sinner en Alcaraz.
Ondertussen bleven op de achtergrond de beschuldigingen van huiselijk geweld Zverev achtervolgen. Hij werd aangeklaagd door twee voormalige partners, waardoor een deel van de tennisfans maar moeilijk waardering voor de Duitser kan opbrengen. In één zaak trof hij een schikking buiten de rechtszaal om. De andere beschuldiging werd uiteindelijk ongegrond verklaard vanwege een gebrek aan bewijs.
Zondag begon Zverev ijzersterk aan de finale, terwijl Cobolli duidelijk last had van plankenkoorts. De 24-jarige Italiaan plaatste zich voor de eindstrijd zonder de halve finale te spelen. Zijn tegenstander en landgenoot Matteo Arnaldi trok zich terug vanwege een virus. Cobolli, die net als Zverev door zijn vader wordt gecoacht, was op Roland Garros nooit verder gekomen dan de derde ronde.
Zo leek de finale een prooi te worden voor Zverev, al knokte Cobolli zich knap terug. De nummer veertien van de wereld brak Zverev halverwege de tweede set en liet de wedstrijd kantelen, waardoor een spannend gevecht ontstond. Even moeten bij Zverev de drie voorgaande verloren finales door het hoofd hebben gespookt. Het zou toch niet weer misgaan?
Zover kwam het niet. Een oerkreet ontsnapte uit zijn keel toen hij de beker hoog boven zijn hoofd in de lucht stak. Ook richtte hij zich tijdens zijn overwinningsspeech nog tot zijn spelersbox, waar zijn vader én coach en broer Mischa, die ook onderdeel is van zijn team, zaten. ‘Waarschijnlijk werkt niemand ter wereld al zo lang met hetzelfde team als ik. Eindelijk hebben we een grandslamtitel.’
Source: Volkskrant